บทที่ 62 เกมผลรวมศูนย์

วันอังคารที่ 15 กรกฎาคม

เป็นวันที่ 17 ของการล็อกหุ้นในพอร์ตลู่เหลียง

ไม่ทันตั้งตัว หุ้นกว่า 65,000 ล็อตของเขาก็มีมูลค่าพุ่งขึ้นไปถึง 190 กว่าล้านหยวนแล้ว จากต้นทุนที่ 9.5 หยวน ตอนนี้ราคาหุ้นพุ่งไปถึง 29.23 หยวน เท่ากับว่าเขากำไรล็อตละ 1,973 หยวนเหนาะๆ

"ได้เวลาเตรียมตัวเผ่นแล้ว"

ถ้าลู่เหลียงมีหุ้นในมือแค่ล้านสองล้าน เขาคงรอให้ราคาพุ่งไปแตะ 45 หยวนก่อนค่อยเทขายทำกำไร

เพราะทุนน้อย จะเข้าจะออกตอนไหนก็สะดวกโยธิน

แต่ตอนนี้เขามีหุ้นมูลค่าเกือบ 200 ล้านหยวนอยู่ในมือ

แถมยังรู้มาอีกว่า กระดานของเท่อลี่เอนั้นไม่ได้ใหญ่โตอย่างที่คิดไว้ในตอนแรก

ทั้งหมดเป็นแค่การสมรู้ร่วมคิดกันระหว่างสถาบันการเงิน นักลงทุนรายใหญ่ และผู้ถือหุ้นใหญ่ เพื่อบีบให้ล็อกหุ้นไว้ ทำให้ปริมาณหุ้นหมุนเวียนในตลาดเหลือน้อย จะได้ปั่นราคาขึ้นไปง่ายๆ

เพื่อไม่ให้กำไรที่ได้มาต้องสูญเปล่า ลู่เหลียงจึงต้องเริ่มทยอยเทขายหุ้นตั้งแต่ราคา 30 หยวนขึ้นไป

วันพุธที่ 16 กรกฎาคม

เปิดตลาด หุ้นเท่อลี่เอพุ่งพรวด 7.55%

ราคาปัจจุบันอยู่ที่ 31.45 หยวน

ทุกคนต่างคิดว่าวันนี้ราคาหุ้นจะพุ่งชนเพดาน (Limit Up) สวนกระแสตลาดโดยรวมอย่างแน่นอน

แม้แต่หลี่เจี้ยนหลินและอู๋จวิ้นเล่อก็คิดเช่นนั้น

พวกเขามีหุ้นมูลค่าเกือบ 2.2 พันล้านหยวนอยู่ในมือ จำเป็นต้องลากราคาหุ้นขึ้นไปให้สูงกว่านี้ ถึงจะเทขายลอตใหญ่ได้สะดวก

แต่ใครจะไปคิดว่า พออัดฉีดเงินเข้าไป 50 ล้าน แทนที่หุ้นเท่อลี่เอจะพุ่งชนเพดาน ราคากลับแกว่งตัวอยู่ที่ 31.5 หยวนไม่ไปไหน

จนกระทั่งปิดตลาดช่วงบ่าย ราคาก็ยังไม่สามารถพุ่งชนเพดานได้ เงิน 50 ล้านที่ถมลงไปเหมือนละลายหายไปในทะเล

"คงมีผู้ถือหุ้นรายย่อยแอบเทขายทำกำไรแน่ๆ"

"พรุ่งนี้ พรุ่งนี้ต้องชนเพดานแน่ๆ"

หลี่เจี้ยนหลินและอู๋จวิ้นเล่อหน้าซีดเผือด แต่ก็ต้องจำใจปลอบใจกันและกัน

พวกเขาอุตส่าห์วางแผนมาเป็นครึ่งปี ซุ่มเงียบมาอีกครึ่งเดือน จนสามารถสร้างกระแสคลื่นลูกนี้ขึ้นมาได้ด้วยมือตัวเอง

พวกเขาจึงเลือกที่จะเชื่อว่ามีผู้ถือหุ้นบางคนเล่นไม่ซื่อ แอบเทขายหุ้น มากกว่าจะยอมรับความจริงว่ามีคนมาชุบมือเปิบขโมยผลงานไปดื้อๆ

ทั้งสองบริษัทมีเงินทุนรวมกัน 2.8 พันล้าน ตอนนี้ลงทุนไปแล้ว 2.2 พันล้าน ไม่มีทางหันหลังกลับได้อีกแล้ว

เงินก้อนนี้เป็นเงินส่วนตัวของพวกเขาสูงสุดแค่ 15% ที่เหลือล้วนเป็นเงินจากผู้มีอิทธิพลในแถบสามเหลี่ยมปากแม่น้ำจูเจียงทั้งนั้น

เงินของผู้ยิ่งใหญ่พวกนั้น ไม่ใช่ว่าจะเอามาใช้กันได้ง่ายๆ

ศึกครั้งนี้ พวกเขาต้องชนะเท่านั้น แพ้ไม่ได้เด็ดขาด

อีกด้านหนึ่ง ลู่เหลียงคอยจับตาดูข้อมูลบนกระดานหลงหู่ปั่งมาหลายวันแล้ว

จนพบว่าตราบใดที่ยอดเทขายรายวันของเขาต่ำกว่า 48.5 ล้านหยวน ชื่อของเขาก็จะไม่ไปปรากฏบนกระดานนั้น

เขาจึงกะจังหวะเทขายไป 14,000 ล็อตที่ราคา 31.45 หยวน กวาดเงินสดมาได้ 44.03 ล้านหยวนอย่างพอดิบพอดี

จากเงินลงทุนทั้งหมด 62 ล้านหยวน ตอนนี้ขาดอีกแค่ 18 ล้านก็คืนทุนแล้ว

แถมยังมีหุ้นเหลืออยู่ในพอร์ตอีก 51,300 ล็อต มูลค่ารวมกว่า 161 ล้านหยวน ถ้าเทขายได้ราบรื่น ก็น่าจะฟันกำไรได้ราวๆ 140 ล้านหยวนสบายๆ

ตลอดสองวันทำการต่อมา ลู่เหลียงไม่ได้ทำอะไรผลีผลาม เทขายแค่วันละสามสี่สิบล้านเท่านั้น พยายามรักษาระดับไม่ให้กระทบต่อทิศทางของตลาด

นี่เพิ่งจะเป็นคลื่นลูกแรกเท่านั้น ยังมีคลื่นลูกที่สอง ลูกที่สามตามมาอีก จนกว่าราคาหุ้นจะพุ่งไปแตะ 108 หยวน

ถ้าด่วนฆ่าไก่เอาไข่ทองคำเสียตอนนี้ วันหน้าก็คงไม่มีไข่ให้เก็บกินอีก

ลู่เหลียงระมัดระวังตัวดีแล้ว แต่ก็ยังพลาดไปจนได้

เขาคำนวณแค่ว่าจะทำยังไงไม่ให้ติดอันดับกระดานหลงหู่ปั่งในแต่ละวัน แต่กลับลืมคิดถึงยอดเทขายสะสม 3 วันไปเสียสนิท

วันศุกร์ที่ 18 กรกฎาคม เวลา 17.15 น. ตลาดหลักทรัพย์เซินเจิ้นประกาศรายชื่อกระดานหลงหู่ปั่งสะสม 3 วัน

หุ้นเท่อลี่เอกลับมาติดอันดับอีกครั้ง ถนนผู่หนาน หมายเลข 88 มียอดเงินไหลออกสุทธิ 128 ล้านหยวนในรอบ 3 วัน ครองอันดับหนึ่งไปครอง

ทันทีที่ข่าวแพร่ออกไป ก็เหมือนมีระเบิดน้ำลึกถูกทิ้งลงมา ทำให้แวดวงการเงินของจีนสั่นสะเทือนไปทั่ว

ตลอดครึ่งเดือนที่ผ่านมา ตลาดหุ้นเท่อลี่เอคึกคักเป็นอย่างมาก จนกลายเป็นหุ้นนำกลุ่มในกระแสการปฏิรูปรัฐวิสาหกิจไปแล้ว

ผู้เล่นหลายฝ่ายต่างเฝ้าจับตาดูความเคลื่อนไหวของหุ้นตัวนี้ ย่อมรู้ดีว่าจงซินฟู่อิ๋งและถนนฝูเถียน หมายเลข 12 คือเจ้ามือใหญ่ที่คอยควบคุมเกมอยู่

แต่ตอนนี้ ชื่อที่ไม่คุ้นหูอย่างถนนผู่หนาน หมายเลข 88 กลับกลายเป็นผู้ที่กอบโกยผลประโยชน์ไปอย่างสวยงามในตอนท้าย

ทั้งนักลงทุนรายใหญ่

และสถาบันการเงิน ต่างก็เป็นคน

พอเป็นคน ก็ย่อมมีความอยากรู้อยากเห็นเป็นธรรมดา

บรรดาไทยมุงทั้งหลายต่างโทรศัพท์ไปสอบถามเพื่อนฝูง หรือไม่ก็ไปดึงข้อมูลการซื้อขายย้อนหลัง 30 วันมาดู

พวกเขาอยากรู้ว่า ถนนผู่หนาน หมายเลข 88 เป็นเจ้ามือรายที่สามที่ซุ่มซ่อนอยู่ หรือเป็นพวกที่มาชุบมือเปิบปาดหน้าจงซินฟู่อิ๋งกับถนนฝูเถียน หมายเลข 12 กันแน่

จากการตรวจสอบข้อมูลย้อนหลัง 30 วัน ในที่สุดพวกเขาก็ได้รู้ความจริงอันน่าทึ่ง

ถูกชุบมือเปิบไปจริงๆ ด้วย

ครั้งแรกที่ถนนผู่หนาน หมายเลข 88 ปรากฏบนกระดานหลงหู่ปั่งคือเมื่อกลางเดือนก่อน ซึ่งตอนนั้นตลาดยังไม่มีทีท่าว่าจะขยับเลย

หลังจากนั้น ราคาก็ร่วงลงอย่างต่อเนื่องเป็นเวลานาน

พวกที่ดูเป็น ต่างก็ดูออกว่าตอนนั้นคือช่วงเขย่าเม่า หลี่กับอู๋พยายามจะสลัดหมายเลข 88 ทิ้ง

แต่ผลปรากฏว่า หมายเลข 88 แกล้งทำเป็นยอมจำนน แต่จริงๆ แล้วแอบซุ่มซ่อนอยู่ต่างหาก

และเมื่อหลี่กับอู๋ไม่รู้เรื่อง จึงเริ่มแผนการปั่นหุ้นขึ้นมา

รายใหญ่ฆ่ามังกร หักเหลี่ยมเจ้ามือ แล้วเชิดเงินหนีไปอย่างลอยนวล พล็อตเรื่องสะใจแบบนี้ ใครบ้างล่ะจะไม่ชอบ

ในขณะเดียวกัน ชื่อของ 'ลู่เหลียง ถนนผู่หนาน หมายเลข 88' ก็เริ่มเป็นที่รู้จักในหมู่นักลงทุนรายใหญ่และสถาบันต่างๆ เป็นครั้งแรก

และในขณะนั้นเอง ลู่เหลียงก็กำลังนั่งทำข้อสอบจำลองภาษาอังกฤษระดับ 4 เป็นครั้งที่ 4 โดยมีซูหว่านอวี้คอยคุมสอบอยู่

หลังจากเรียนพิเศษกับติวเตอร์ส่วนตัวมาแล้ว 45 คาบ การสอบจำลองครั้งนี้ ลู่เหลียงก็ทำคะแนนได้ดีถึง 340 คะแนน

ถึงจะยังไม่ถึงเกณฑ์ผ่านที่ 425 คะแนน แต่เขาก็เริ่มเห็นแสงสว่างที่ปลายอุโมงค์แล้ว

ลู่เหลียงหยิบกระดาษคำตอบขึ้นมา ยิ้มตาหยีแล้วพูดว่า "ครูซูครับ การสอบจำลองครั้งหน้า ครูคงต้องรักษาสัญญาแล้วล่ะมั้ง"

สัปดาห์ก่อน ตอนเรียนถึงคาบที่ 33 และทำข้อสอบจำลองครั้งที่สาม เขาก็ชวนซูหว่านอวี้ไปกินข้าวเย็นด้วยกัน

ซูหว่านอวี้ปฏิเสธ แต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธซะทีเดียว เธอบอกว่าถ้าเขาสอบได้ 425 คะแนนขึ้นไป เธอจะเป็นคนเลี้ยงข้าวเขาเอง

"ยังขาดอีกตั้ง 85 คะแนน จะผ่านหรือเปล่าก็ยังไม่รู้เลย"

ซูหว่านอวี้เลิกคิ้วขึ้นน้อยๆ ทำหน้าเชิดๆ ไม่หลงเหลือเค้าความเย็นชาเหมือนตอนแรกที่รู้จักกันอีกแล้ว

ลู่เหลียงเป็นคนสุภาพอ่อนโยน วางตัวดี แถมยังมีความเป็นผู้ใหญ่และสุขุมเยือกเย็นกว่าคนรุ่นราวคราวเดียวกันมาก

อายุยังน้อยแต่ก็ประสบความสำเร็จในหน้าที่การงาน การได้ใช้เวลาอยู่ด้วยกันตามลำพังถึง 45 ชั่วโมง ก็ทำให้เธอเริ่มรู้สึกดีๆ กับเขาบ้างแล้ว เธอไม่อยากหลอกความรู้สึกตัวเองเหมือนกัน

ลู่เหลียงพูดติดตลก "ทำไมผมรู้สึกว่าข้อสอบครั้งนี้มันยากเป็นพิเศษเลยนะ ครูแอบเพิ่มระดับความยากหรือเปล่าเนี่ย?"

"คุณลู่ คุณจะสงสัยในความสามารถการสอนของฉันก็ได้นะ แต่ห้ามสงสัยในความซื่อสัตย์ของฉันเด็ดขาด"

ตอนแรกที่ลู่เหลียงพูดจาหยอกล้อ ซูหว่านอวี้ก็ทำได้แค่หน้าแดงแล้วเงียบไป แต่ตอนนี้เธอรู้จักที่จะโต้ตอบกลับบ้างแล้ว

"เขาว่ากันว่าดวงตาคือหน้าต่างของหัวใจ แต่แว่นครูมันหนาซะจนผมมองไม่เห็นความซื่อสัตย์ของครูเลยนะ"

ลู่เหลียงหวังมาตลอดว่าซูหว่านอวี้จะยอมถอดแว่นตาออก เธอสวยมากจริงๆ เสียดายที่ความสวยถูกแว่นตาบดบังไว้หมด

เลนส์แว่นหนาเตอะ 540 องศา ทำให้ตาโตๆ ของเธอเล็กลงจนแทบจะกลายเป็นเมล็ดถั่ว แถมกรอบแว่นสีดำยังบังหน้าเธอไปเกือบครึ่งอีก

ซูหว่านอวี้หน้าแดงก่ำ ขณะที่กำลังคิดว่าจะตอบกลับยังไงดี จู่ๆ โทรศัพท์ของลู่เหลียงก็ดังขึ้น

"คุณลู่คุยธุระก่อนนะคะ ฉันขอตัวไปเข้าห้องน้ำก่อน"

เธอรีบวิ่งออกจากห้องทำงานไป ก้มหน้าก้มตาตลอดทางไม่กล้าสบตาพนักงานของลู่เหลียง รู้สึกเหมือนทุกคนกำลังมองเธออยู่

ลู่เหลียงกลั้นขำไว้ไม่อยู่ กดรับสาย จ้าวไห่เซิงก็รีบพูดขึ้นทันที "คุณลู่ครับ มีคนมาสืบเรื่องของคุณเต็มไปหมดเลยครับ"

"จะมาสืบเรื่องผมทำไมกันล่ะ?" ลู่เหลียงแปลกใจ เขายังไม่รู้ตัวว่าตัวเองขึ้นแท่นอันดับหนึ่งกระดานหลงหู่ปั่งเรื่องยอดเงินไหลออกสุทธิไปแล้ว

"เอ่อ... คุณลู่ลองไปดูกระดานหลงหู่ปั่งของตลาดหลักทรัพย์เซินเจิ้นดูสิครับ?" จ้าวไห่เซิงอึกอัก ไม่รู้จะอธิบายยังไงดี

ลู่เหลียงเปิดคอมพิวเตอร์ขึ้นมา พอเห็นชื่อถนนผู่หนาน หมายเลข 88 หราอยู่บนอันดับหนึ่ง ก็ถึงบางอ้อทันที "แล้วพวกคุณตอบไปว่ายังไง?"

"คุณลู่ สบายใจได้เลยครับ ทางเราเก็บรักษาข้อมูลบัญชีของลูกค้าเป็นความลับสุดยอดอยู่แล้ว"

จ้าวไห่เซิงรีบรับประกัน ถ้าข้อมูลในพอร์ตของลู่เหลียงหลุดรอดออกไปล่ะก็ เขาจะยอมตัดหัวตัวเองมาเซ่นไหว้เลย

แต่เรื่องข้อมูลส่วนตัวของลู่เหลียงน่ะ คงจะกระจายไปอยู่ในมือทุกคนเรียบร้อยแล้วล่ะมั้ง

มีหลายคนที่พยายามติดต่อลู่เหลียงผ่านเขา อยากจะขอนัดเจอลู่เหลียงให้ได้

"บอกไปว่าผมไม่ว่าง ปฏิเสธไปให้หมดเลยนะ"

ลู่เหลียงจุดบุหรี่สูบพลางใช้ความคิด

เรื่องกระดานหลงหู่ปั่งสะสม 3 วัน เขาประมาทไปจริงๆ

แต่ก็ไม่ใช่เรื่องคอขาดบาดตายอะไร ช้าเร็วก็ต้องดังอยู่แล้ว ดังก่อนดังหลังก็มีค่าเท่ากัน

ปัญหาสำคัญตอนนี้คือหลี่เจี้ยนหลินกับอู๋จวิ้นเล่อ สองคนนี้คงเกลียดเขาเข้าไส้แน่ๆ

เงินไหลออกสุทธิในรอบ 3 วันตั้ง 128 ล้านหยวน คนโง่ที่ไหนก็เดาออกว่าสัปดาห์หน้าตลาดจะเป็นยังไง

จะต้องเกิดการเทขายแบบเหยียบกันตายแน่นอน การจะกอบกู้สถานการณ์และพลิกวิกฤตให้เป็นโอกาสได้นั้น ต้องอาศัยทั้งฝีมือและเงินทุน

"งานนี้คงไปกระตุกหนวดเสือเข้าอย่างจังเลยแฮะ"

"แต่ในตลาดเก็งกำไรมันก็เป็นแบบนี้ไม่ใช่หรือไงล่ะ ถ้าคุณไม่เสีย เขาไม่เสีย แล้วผมจะได้กำไรจากไหนล่ะ?"

แก่นแท้ของการเงินก็คือ Zero-sum Game (เกมผลรวมศูนย์) เมื่อมีคนได้ ก็ต้องมีคนเสีย ความมั่งคั่งไม่ได้เกิดขึ้นมาเองลอยๆ หรอก

ลู่เหลียงเกลี้ยกล่อมตัวเองได้ในเวลาอันรวดเร็ว แต่เขาไม่แน่ใจว่าหลี่กับอู๋จะมีสปิริตนักกีฬา พอที่จะยอมรับความพ่ายแพ้หรือเปล่า

เขาโทรหาเมิ่งฉางคุน พอรู้ว่าอีกฝ่ายอยู่ที่ห้องทำงานชั้นบน ลู่เหลียงก็บอกว่า "งั้นเดี๋ยวผมขึ้นไปหานะครับ"

ตอนเดินออกจากห้อง บังเอิญสวนกับซูหว่านอวี้ที่เพิ่งกลับมาพอดี ลู่เหลียงจึงรีบบอกว่า "วันนี้พอแค่นี้ก่อนนะครับ"

ความล้มเหลวในชีวิตคู่ ทำให้เขาตระหนักว่าความรักเป็นสิ่งที่ไม่แน่นอนที่สุด ต่อให้เคยให้คำมั่นสัญญาต่อกันไว้แค่ไหน สุดท้ายก็อาจถูกบั่นทอนด้วยกาลเวลา และพ่ายแพ้ให้กับความจริงของการใช้ชีวิตอยู่ดี

มีเพียงความสำเร็จและเงินทองเท่านั้นที่จะอยู่กับเราตลอดไป

(จบตอน)