บทที่ 63 ยิ่งดึงเช็งนาน ยิ่งได้กำไรเยอะ

"น้องลู่ มีเรื่องด่วนอะไรถึงรีบมาแบบนี้ล่ะ?"

เมิ่งฉางคุนยิ้มพลางชงชากังฟู

ที่เขี่ยบุหรี่มีซิการ์ที่เพิ่งจุดวางพาดอยู่ เขาใช้มือพัดควัน สูดดมกลิ่นหอมของซิการ์ด้วยท่าทีสบายอารมณ์

แต่วินาทีต่อมา พอได้ยินคำพูดของลู่เหลียง ชาที่เพิ่งเข้าปากก็พุ่งพรวดออกมา บ่นพึมพำกับตัวเอง "เวรเอ๊ย น้ำชาร้อนไปหน่อย"

เมิ่งฉางคุนถึงกับมึนตึ้บ แค่เดือนกว่าๆ ทำกำไรไปร้อยกว่าล้าน แถมยังอาจจะทำให้คนอื่นขาดทุนเป็นพันล้านอีก

"น้องลู่นี่ไม่ธรรมดาจริงๆ บทจะดังก็ดังระเบิดเลยนะเนี่ย" เขาเอ่ยปากชมเปาะ ทึ่งในความสามารถไม่หยุด

เมื่อรับรู้ถึงความกังวลของลู่เหลียง เมิ่งฉางคุนก็เปลี่ยนสีหน้าเป็นจริงจัง "ธุรกิจก็คือธุรกิจ ตอนนี้เป็นสังคมที่ปกครองด้วยกฎหมาย เขาใช้สมองสู้กัน ไม่ใช้กำลังให้เสียเลือดเสียเนื้อหรอก"

ถ้าขาดทุนแล้วต้องตามล้างแค้น สังคมก็คงวุ่นวายไปหมด ต่อให้เป็นเศรษฐีล้นฟ้า ก็เป็นคนมีเนื้อมีเลือดเหมือนกัน

ยิ่งเรื่องขาดทุนในตลาดหุ้น อย่าว่าแต่หลักพันล้านเลย ต่อให้เป็นหลักหมื่นล้าน ก็ต้องยอมรับสภาพ

นี่คือเส้นแดงที่ไม่มีใครกล้าล้ำเส้น พวกที่เอะอะก็จะฆ่าจะแกง ส่วนใหญ่ก็พวกพ่อค้าแม่ค้ารายย่อยที่มีเงินแค่หลักแสนเท่านั้นแหละ

อย่างเช่นตัวเขา ถ้าขาดทุนสักหมื่นสองหมื่นล้าน ชีวิตคงสุขสบายกว่าตอนนี้ด้วยซ้ำ

ถึงช่วงเทศกาล พวกเจ้าหนี้คงต้องแห่เอาของขวัญมาให้ถึงบ้าน แค่เขาจามทีเดียว ก็คงพากันแห่มาตรวจสุขภาพให้ถึงที่

เพราะตราบใดที่ยังมีชีวิตอยู่ มันก็เป็นแค่ตัวเลขขาดทุนในบัญชี แต่ถ้าตายไปเมื่อไหร่ มันจะกลายเป็นการขาดทุนจริงๆ ทันที

หลี่เจี้ยนหลินและอู๋จวิ้นเล่อก็เหมือนกัน

ต่อให้พวกเขาขาดทุนย่อยยับไปกว่า 2 พันล้านหยวน พวกเขาก็ไม่ตายหรอก อย่างมากก็แค่ใช้ชีวิตที่เหลือผ่อนหนี้ไปเรื่อยๆ

แน่นอนว่าลู่เหลียงเองก็ต้องระวังตัวไว้บ้าง พวกนั้นโดนลูบคมซะขนาดนี้ วันหน้าต้องหาทางเอาคืนแน่ๆ

"แต่ก็ไม่ต้องกังวลไปหรอก อย่างที่บอก ธุรกิจก็คือธุรกิจ อย่างมากก็คงแค่สาดโคลน แจ้งความจับบริษัทนาย หรือไม่ก็แฉเรื่องการทำธุรกรรมผิดกฎหมายอะไรเทือกนั้นแหละ"

พอได้ยินเมิ่งฉางคุนพูดแบบนี้ ลู่เหลียงก็ค่อยโล่งใจ เขาเพิ่งรวยมาได้ไม่นาน กฎเกณฑ์บางอย่างก็ต้องอาศัยผู้มีประสบการณ์คอยชี้แนะ

ขอแค่ไม่มีอันตรายถึงชีวิต เรื่องแจ้งความ ใส่ร้าย สาดโคลน เขาไม่กลัวหรอก เพราะรู้ดีว่าอีกฝ่ายไม่กล้าทำแน่

ก็หลี่กับอู๋เล่นซื้อขายโดยใช้ข้อมูลวงใน ผิดกฎซะเอง ถ้าขืนไปแจ้งจับลู่เหลียง เรื่องของพวกเขาก็คงแดงขึ้นมาเหมือนกัน

เมิ่งฉางคุนสงสัยจนอดถามอ้อมๆ ไม่ได้ "คงไม่ใช่เงิน 50 ล้านที่ฉันฝากไว้คราวก่อนหรอกนะ?"

ลู่เหลียงยิ้มพยักหน้า "แต่ยังมีอีกหลายสิบล้าน ที่ยังถอนออกมาไม่ได้น่ะครับ"

เงินต้นร้อยล้าน คนละห้าสิบล้าน เขาไม่เคยคิดจะฮุบไว้คนเดียวอยู่แล้ว

เฒ่าเมิ่งคอยช่วยเหลือเขาทั้งเรื่องงานและเรื่องส่วนตัว แถมยังตกลงแบ่งกำไรให้คนละครึ่งด้วยซ้ำ

สรุปคือ ลู่เหลียงได้กำไร 75% ถ้าขืนเขาฮุบเงินก้อนนี้ไว้ ก็คงไม่ใช่คนแล้ว

"หาเงินได้เร็วขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย"

เมิ่งฉางคุนยังมึนๆ งงๆ ต่อให้ได้ส่วนแบ่งแค่ 25% ก็ตั้ง 30 ล้านแล้วนะ

เขาลงทุนไป 50 ล้าน ไม่ถึงเดือนได้กำไร 30 ล้าน นี่มันเร็วกว่าปล้นธนาคารอีกนะเนี่ย

[ตรวจสอบแล้ว ไม่มีข้อผิดพลาด!]

เพราะนี่คือเงิน 50 ล้าน ไม่ใช่ 5 ล้าน ยิ่งเงินทุนหนา อัตราผลตอบแทนก็ยิ่งต่ำ

เปรียบเหมือนหุ้นปีศาจที่โตสิบเท่า พวกเจ้ามือที่ปั่นหุ้นอย่างมากก็ได้กำไรแค่สามถึงห้าเท่า หรืออาจจะน้อยกว่านั้นด้วยซ้ำ

เพราะเวลาที่เงินก้อนใหญ่ถอนตัวออกจากตลาด มันย่อมส่งผลกระทบต่อทิศทางราคา ทำให้ต้องคายกำไรบางส่วนคืนกลับไป

เว้นเสียแต่ว่าจะมีคนมารับช่วงต่อ อย่างที่ลู่เหลียงทำในครั้งนี้

"ก็ปกตินะครับ" ลู่เหลียงตอบเรียบๆ ถ้าเขาสามารถเกาะกระแสคลื่นลูกนี้ไปได้จนสุด อย่างน้อยก็ฟันกำไรได้ถึง 300%

"น้องลู่เอ๊ย ในสายตาพี่ พวกที่อ้างตัวว่าเป็นเซียนหุ้นน่ะ เทียบนายไม่ติดฝุ่นเลยจริงๆ"

"พี่คุนก็พูดเกินไป ผมก็แค่โชคดีเท่านั้นแหละครับ"

"โชคดีก็ถือเป็นความสามารถอย่างหนึ่งนะ"

เมิ่งฉางคุนไม่ได้พูดประจบประแจงแต่อย่างใด ด้วยความเร็วในการหาเงินของลู่เหลียงตอนนี้ การที่สินทรัพย์ของเขาจะแซงหน้าเมิ่งฉางคุน มันก็เป็นแค่เรื่องของเวลาเท่านั้น

ระหว่างที่ทั้งสองคนพูดคุยกัน ลู่เหลียงก็ได้รับโทรศัพท์จากเฉินจินฉุน เธอบอกว่ามีคนโทรมาที่บริษัทเพื่อขอนัดพบเขา

"ดึงเช็งไว้ก่อน! ยิ่งดึงเช็งนานเท่าไหร่ ก็ยิ่งได้กำไรเยอะเท่านั้น แล้วอำนาจต่อรองในอนาคตก็จะยิ่งสูงขึ้นด้วย" เมิ่งฉางคุนเตือนด้วยความหวังดี ตอนนี้ลู่เหลียงก็เหมือนกับบริษัทสตาร์ทอัปที่มีชื่อเสียงขึ้นมานิดหน่อย

หลายคนอยากจะเข้ามาเป็นนักลงทุนในรอบแองเจิล (Angel Investor) เพื่อให้ได้หุ้นส่วนดั้งเดิม (Original Share) อันล้ำค่า เหมือนกับที่เขาเคยทำมาก่อน

เพียงแต่พวกเขายังไม่แน่ใจว่าลู่เหลียงแค่ฟลุก หรือมีฝีมือจริงๆ ดังนั้น ในขณะที่ยื่นข้อเสนออันหอมหวาน พวกเขาก็จะตั้งเงื่อนไขที่เข้มงวดไว้ด้วย

วิธีรับมือที่ดีที่สุดคือ ใช้การกระทำพิสูจน์ให้คนพวกนั้นเห็นว่านี่ไม่ใช่แค่โชคช่วย แต่เป็นฝีมือล้วนๆ

"ไม่ต้องกลัวว่าปฏิเสธไปแล้วจะไปทำให้พวกนั้นไม่พอใจหรอก"

เมิ่งฉางคุนหยุดพูดครู่หนึ่ง แววตาฉายแววเหยียดหยาม "พวกนายทุนน่ะเห็นแก่ได้ทั้งนั้นแหละ ขอแค่ทำเงินให้พวกมันได้ ต่อให้ตบหน้าพวกมันสักสองสามฉาด พวกมันก็ยอม"

ลู่เหลียงเข้าใจทันที หลังจากปรึกษาปัญหาอีกสองสามข้อ เขาก็บอกลาเมิ่งฉางคุน แล้วกลับไปที่บริษัทชั้นล่าง

เลยหกโมงเย็นมานิดหน่อย พนักงานส่วนใหญ่เลิกงานกลับบ้านกันหมดแล้ว เหลือเพียงเฉินจินฉุนที่นั่งวาดรูปเล่นอยู่บนโต๊ะอย่างเบื่อหน่าย

"คุณลู่ กลับมาแล้วเหรอคะ" เธอเป็นผู้ช่วยของลู่เหลียง ถ้าเจ้านายยังไม่กลับ เธอก็กลับไม่ได้

"เมื่อกี้มีใครโทรมาบ้าง?"

ลู่เหลียงถาม เขาตั้งใจจะโทรกลับไปหาทุกคน

ถึงจะตกลงธุรกิจกันไม่ได้ แต่ก็ยังรักษามิตรภาพไว้ได้ ตอนนี้ยังไม่ร่วมงานกัน ก็ไม่ได้แปลว่าอนาคตจะไม่ร่วมงานกันนี่

เรื่องสร้างภาพลักษณ์ยังไงก็ต้องทำไว้ก่อน จะได้สร้างความประทับใจดีๆ ให้คนอื่น

"ประธานหลิวจากบริษัทฟู่อิ๋ง, ประธานจางจากบริษัทไฉอี้..."

เฉินจินฉุนร่ายชื่อคนเจ็ดแปดคนรวดเดียว พร้อมกับชื่อบริษัทต้นสังกัด

ลู่เหลียงหยิบเอกสารขึ้นมาดู ก็เป็นไปตามที่เมิ่งฉางคุนคาดไว้ ล้วนเป็นบริษัทจัดการกองทุนขนาดเล็กทั้งนั้น

ตามที่เฒ่าเมิ่งบอก คนที่ติดต่อมาตอนนี้ ล้วนเป็นพวกที่หวังจะมาช้อนของถูก ส่วนพวกขาใหญ่ที่มีเงินทุนหนาจริงๆ ยังรอดูสถานการณ์อยู่

โลกใบนี้ไม่เคยขาดคนเก่ง และไม่เคยขาดพวกที่อ้างตัวว่าเป็นเซียนหุ้น มีเพียงคนที่ผ่านบททดสอบของตลาดและอยู่รอดมาได้เท่านั้น ถึงจะมีสิทธิ์ได้รับการปฏิบัติอย่างให้เกียรติจากคนพวกนี้

เฉินจินฉุนพูดต่อ "อ้อ! คุณลู่คะ มีผู้จัดการหลี่จากจงซินฟู่อิ๋งด้วยค่ะ เขาโทรมาติดๆ กันสามสายเลย บอกว่าถ้าคุณลู่ได้รับข้อความแล้ว ช่วยโทรกลับหาเขาทันทีด้วยนะคะ"

"หลี่เจี้ยนหลินเหรอ?" ลู่เหลียงประหลาดใจ เมื่อเห็นเฉินจินฉุนพยักหน้า เขาก็ครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วพูดว่า "เข้าใจแล้วครับ"

กลับเข้ามาในห้องทำงาน ลู่เหลียงคิดทบทวนอยู่นาน สุดท้ายก็ตัดสินใจโทรหาหลี่เจี้ยนหลิน "สวัสดีครับ ผมลู่เหลียง"

เขาอยากรู้ว่าอีกฝ่ายมาไม้ไหนกันแน่?

"คุณลู่ ฝีมือร้ายกาจมากเลยนะครับ เมื่อวันที่ 21 เดือนที่แล้ว ตอนนั้นคุณกำลังแอบสร้างฐานราคาอยู่ใช่ไหมล่ะครับ" หลี่เจี้ยนหลินพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

เมื่อมองย้อนกลับไปจากผลลัพธ์ที่เกิดขึ้น ก็เดาได้ไม่ยากว่าลู่เหลียงใช้วิธีไหน ซึ่งเขาก็เอ่ยปากชมไม่หยุด

ลู่เหลียงชะงักไปนิด แล้วหัวเราะตอบ "ผู้จัดการหลี่ชมเกินไปแล้วครับ ตอนนั้นระหว่างที่เลือกหุ้นอยู่ ผมสังเกตเห็นว่ากราฟหุ้นเท่อลี่เอมันดูแปลกๆ ก็เลยแอบเก็บไว้ดูเล่นๆ ไม่คิดเลยว่าจะมีแจ็กพอตหล่นทับแบบนี้"

แม้ทั้งสองคนจะไม่เคยพบหน้ากัน และนี่เป็นการคุยกันครั้งแรก แต่พวกเขากลับพูดคุยแลกเปลี่ยนเทคนิคการเล่นหุ้นกันอย่างออกรสราวกับเป็นเพื่อนเก่า

ค่อยๆ ตะล่อมเข้าประเด็นหลัก หลี่เจี้ยนหลินถอนหายใจยาว "คุณลู่ครับ ครั้งนี้คุณเล่นเอาพวกเราอ่วมไปเลยนะครับ"

ลู่เหลียงหุบยิ้ม พูดเสียงเรียบ "สรุปว่าที่คุณโทรมานี่ กะจะมาหาเรื่องใช่ไหมครับ?"

"เปล่าครับๆ คุณลู่ อย่าเพิ่งเข้าใจผิดครับ ฝีมือเราสู้ไม่ได้ เราก็ต้องยอมรับความพ่ายแพ้ครับ"

หลี่เจี้ยนหลินกลัวลู่เหลียงจะเข้าใจผิด "เพียงแต่พวกเรามีเงินติดอยู่ในนั้นเยอะมาก อยากจะขอความกรุณาคุณลู่ช่วยดันราคาให้หน่อยครับ"

เขารีบเสริม "แน่นอนว่าเราไม่ให้ช่วยฟรีๆ หรอกครับ"

ลู่เหลียงถามกลับ "โอ้? มีแผนยังไงว่ามาสิครับ?"

หลี่เจี้ยนหลินตอบ "จากที่เราสืบมา คุณลู่น่าจะยังมีหุ้นเหลืออยู่ในพอร์ตอีกประมาณสองหมื่นกว่าล็อตใช่ไหมครับ"

ลู่เหลียงยิ้มตาหยี "สืบมาละเอียดขนาดนั้นเลยเหรอครับ?"

เขาเหลือหุ้นอยู่ประมาณสองหมื่นกว่าล็อตจริงๆ ตั้งใจจะเก็บไว้เป็นฐานราคา รอจังหวะปั่นหุ้นรอบหน้า แต่เขาไม่มีทางยอมรับตรงๆ หรอก

"จะเหลือเท่าไหร่ก็ช่างเถอะครับ การปั่นรอบนี้ เราจะลากราคาขึ้นไปให้ทะลุ 50 หยวนแน่นอน"

หลี่เจี้ยนหลินหัวเราะเบาๆ รู้ดีว่าลู่เหลียงกำลังสับขาหลอก แต่ก็ไม่ได้เปิดโปงคำโกหกของเขา พร้อมกับพูดเสียงขรึม "ถ้าคุณลู่จะถอนตัว ก็รบกวนบอกพวกเราล่วงหน้าสักคำก็พอครับ"

ความผิดพลาดของพวกเขาคือมั่นใจในตัวเองมากเกินไป

ถ้าก่อนเริ่มปั่นหุ้น พวกเขาขอร้องให้ผู้ถือหุ้นใหญ่ช่วยเช็กรายชื่อผู้ถือหุ้นรายย่อยให้ละเอียดกว่านี้ ก็คงไม่ต้องมาตกที่นั่งลำบากแบบนี้หรอก

แต่ตอนนี้ก็ยังไม่ถึงขั้นหมดหนทางแก้ไข ซะทีเดียว ขอแค่ลู่เหลียงไม่เข้ามาป่วนอีกก็พอ

สองหมื่นล็อต ก็คือสองล้านหุ้น ราคาปัจจุบันคิดเป็นเงิน 65 ล้านหยวน

จะว่ามากก็มาก จะว่าน้อยก็น้อย

ถ้าวันจันทร์หน้า ลู่เหลียงเกิดบ้าบิ่นเทขายทิ้งแบบไม่สนโลก แผนการของพวกเขาก็จะพังพินาศทันที

ดังนั้น พวกเขาจึงยินดีที่จะช่วยลากราคาขึ้นไปอีกครั้ง เพื่อให้ลู่เหลียงได้ชิงขายทำกำไรที่จุดสูงสุดก่อนใคร

"ผู้จัดการหลี่ ผมรับรู้ถึงความหวังดีของคุณแล้วนะครับ"

ลู่เหลียงครุ่นคิดครู่หนึ่ง แล้วเสริมว่า "แต่ต้องขออภัยด้วยครับ ผมมองเห็นอนาคตที่สดใสของเท่อลี่เอ และตั้งใจจะถือครองระยะยาว วันนี้คงต้องขอตัวแค่นี้ก่อนนะครับ ผมมีธุระต้องไปทำต่อ"

(จบตอน)