บทที่ 64 ทุกอย่างล้วนมาจากอาจารย์ที่ดี

ขณะเดียวกัน ที่เขตฝูเถียน เซินเจิ้น

หลี่เจี้ยนหลินวางโทรศัพท์ลง คิ้วขมวดมุ่น ครุ่นคิดถึงความหมายของประโยคสุดท้ายที่ลู่เหลียงพูดทิ้งท้ายไว้

อู๋จวิ้นเล่อถามอย่างร้อนรน "หมอนั่นว่าไงบ้าง?"

"เขาบอกว่าเขามองเห็นอนาคตของเท่อลี่เอ และตั้งใจจะถือครองระยะยาวน่ะสิ"

"มองเห็นอนาคต? ถือครองระยะยาวบ้าบออะไรล่ะ ฉันว่ามันหวังจะกอบโกยมากกว่านี้ต่างหาก"

อู๋จวิ้นเล่อพูดอย่างหัวเสีย แต่หลี่เจี้ยนหลินส่ายหน้า ไม่เห็นด้วยกับความคิดนั้น "ฉันว่าเขาคงไม่อยากมาเกลือกกลั้วกับพวกเรามากกว่า"

ลู่เหลียงต่างจากพวกเขา เงินที่ลู่เหลียงได้มาเป็นเงินสะอาด ถ้าเกิดตกลงรับเงื่อนไขของพวกเขา ก็จะกลายเป็นว่ามีส่วนร่วมในการปั่นหุ้นทันที

ถ้าเกิดเรื่องแดงขึ้นมา แล้วพวกเขาซัดทอดลู่เหลียง โทษเบาสุดคือตักเตือน แต่ถ้าหนักก็อาจจะโดนปรับหลายเท่าของกำไรที่ได้มา

ถ้าเขาเป็นลู่เหลียง เขาก็คงไม่ตกลงเหมือนกัน

"หรือว่าหมอนั่นกำลังหลอกพวกเราอยู่?"

อู๋จวิ้นเล่อขมวดคิ้ว อารมณ์เริ่มเย็นลง

ราคาปัจจุบันของหุ้นเท่อลี่เออยู่ที่ 32.5 หยวน ถ้าลากราคาไปถึง 50 หยวนได้ กำไรต่อล็อตจะเพิ่มขึ้นอีก 1,750 หยวน

จากที่พวกเขาสืบมา ลู่เหลียงถือครองหุ้นอยู่สองหมื่นล็อต มูลค่าปัจจุบันคือ 65 ล้านหยวน ถึงตอนนั้นก็จะกลายเป็น 100 ล้านหยวนทันที

แต่ถ้าเขารอจนกว่าพวกเราจะปล่อยของหมด 65 ล้านหยวนก็อาจจะหดเหลือแค่ 40 ล้านหยวน หรืออาจจะน้อยกว่านั้น

ส่วนต่างตรงนี้อย่างน้อยก็ตั้ง 60 ล้านหยวน

เขาไม่เชื่อหรอกว่า ลู่เหลียงจะไม่หวั่นไหวกับเงินก้อนนี้

"งั้นรอดูสถานการณ์วันจันทร์หน้าก่อนแล้วกัน"

หลี่เจี้ยนหลินขมวดคิ้ว เขารู้ดีว่าความกังวลของอู๋จวิ้นเล่อมีเหตุผล แต่ตอนนี้ก็ทำได้แค่เชื่อใจไปก่อน

อีกด้านหนึ่ง ลู่เหลียงก็กำลังทยอยโทรกลับหาคนที่โทรมาหาเขาเมื่อครู่นี้

"ประธานจาง... ชมเกินไปแล้วครับ ตอนนี้ผมยังไม่มีแผนไปทางนั้นเลยครับ"

"ประธานหลิว... ไว้มีแผนเมื่อไหร่ ผมจะติดต่อคุณเป็นคนแรกเลยครับ"

"ประธานเจิ้ง... คราวหน้าที่คุณมาเซี่ยงไฮ้ ผมขอเป็นเจ้ามือเองนะ เราสองคนพี่น้องต้องดื่มกันสักหน่อยแล้ว"

หลังจากคุยโทรศัพท์เสร็จ ลู่เหลียงก็ถอนหายใจยาว

[ตรวจสอบแล้ว ไม่มีข้อผิดพลาด!]

พอเดินออกจากห้องทำงาน เขาก็เห็นเฉินจินฉุนฟุบหลับคาโต๊ะ จึงเคาะโต๊ะเบาๆ "น้ำลายยืดหมดแล้วคุณ"

เฉินจินฉุนสะดุ้งสุดตัว ลุกพรวดขึ้นมาขยี้ตาปรือๆ เช็ดคราบน้ำลายที่ไม่มีอยู่จริงที่มุมปาก "คุณลู่ จะเลิกงานแล้วเหรอคะ?"

ลู่เหลียงตอบอืมสั้นๆ หยิบกุญแจรถแล้วเดินออกจากบริษัทไป ทิ้งให้เฉินจินฉุนเป็นคนล็อกประตูบริษัทเพียงลำพัง

จบจากมหาวิทยาลัยระดับกลาง ได้ข้ามช่วงทดลองงาน แถมยังได้เงินเดือนหลักหมื่น หน้าที่แค่นี้ถือเป็นเรื่องเล็กน้อยที่เธอสมควรทำอยู่แล้ว

เวลาทุ่มกว่า ลู่เหลียงกลับถึงบ้าน ทันทีที่เปิดประตูเข้ามาก็ได้กลิ่นหอมของกับข้าว

ป้าหลิว แม่บ้านบอกว่า "คุณลู่คะ คุณหลี่บอกว่าเย็นนี้ไม่กลับมาทานข้าวที่บ้านนะคะ"

"ป้าหลิว เดี๋ยวผมขอตัวไปอาบน้ำก่อนนะ"

ลู่เหลียงพยักหน้ารับ แล้วเดินตรงไปที่ห้องน้ำทันที

สัปดาห์ก่อน เขาช่วยหลี่ม่านลี่ตั้งสตูดิโอ และให้เธอย้ายออกไปอยู่ข้างนอก เพื่อความสะดวกในการทำงานร่วมกับเพื่อนร่วมงาน

ตอนแรกพวกเขาใช้บ้านเป็นที่ถ่ายคลิป แต่ลู่เหลียงไม่ชอบให้ที่พักของตัวเองมีคนพลุกพล่านเดินเข้าเดินออกทุกวัน

เขาจึงไปเช่าวิลล่าแถบชานเมืองฝั่งตะวันตกของเซี่ยงไฮ้ เพื่อใช้เป็นสตูดิโอ และใช้เป็นที่พักสำหรับพนักงานไปในตัว

ปกติหลี่ม่านลี่มักจะขลุกตัวอยู่ที่วิลล่าเพื่อถ่ายคลิปและไลฟ์สด บางครั้งก็กลับมาทานข้าวที่บ้าน บางครั้งก็ไม่กลับ

สำหรับเรื่องอาหารการกินสามมื้อและความสะอาดภายในบ้าน ลู่เหลียงได้จ้างแม่บ้านมืออาชีพมาคอยดูแลเรียบร้อยแล้ว

"ป้าหลิว ไส้หมูผัดผักกาดดองจานนี้อร่อยมากเลยครับ"

ลู่เหลียงชมไม่ขาดปาก เขาพอใจกับรสมือของป้าหลิวมาก

ตั้งแต่หลี่ม่านลี่ย้ายออกไป เขาก็ไม่ต้องทนกินอาหารที่หน้าตาสวยงามแต่รสชาติไม่เอาอ่าวอีกต่อไป

ป้าหลิวกำลังเก็บกวาดอยู่ในครัว พอได้ยินก็หันมายิ้มแก้มปริ "คุณลู่ชอบก็ดีแล้วค่ะ"

ระหว่างทานข้าว ลู่เหลียงก็ได้รับโทรศัพท์จากหลิวหมิงเซวียน ถามว่าคืนนี้ว่างออกมาดื่มด้วยกันไหม

"ได้สิ งั้นเดี๋ยวฉันไปหานะ" ลู่เหลียงฟังจากน้ำเสียงก็รู้ว่าเพื่อนอารมณ์ไม่ค่อยดี จึงตอบตกลงไป

เขากินข้าวไปได้แค่ครึ่งเดียว ก็หยิบกุญแจรถแล้วออกจากบ้าน ตรงไปที่หมู่บ้านระดับกลางแห่งหนึ่งในตัวเมืองทันที

หลิวหมิงเซวียนต่างจากลู่เหลียง เขาเรียนจบสาขาคอมพิวเตอร์ระดับอนุปริญญาเมื่อสิบปีก่อน ซึ่งถือว่ามีภาษีดีพอสมควร

หลังเรียนจบ เขาก็ย้ายมาอยู่เซี่ยงไฮ้ เข้าทำงานในบริษัทอินเทอร์เน็ตขนาดกลาง รับผิดชอบดูแลและพัฒนาเว็บไซต์

เขาถือเป็นหนึ่งในคนที่ได้รับอานิสงส์จากยุคทองของอินเทอร์เน็ตช่วงแรกๆ จึงสามารถตั้งรกรากและซื้อบ้านที่เซี่ยงไฮ้ได้ตั้งแต่เนิ่นๆ

เพียงแต่ว่าหมอนี่ เคยถูกผู้หญิงสารเลวปั่นหัวหลอกใช้ตอนสมัยมัธยมปลาย ได้ยินมาว่าเขาเขียนจดหมายรักไปให้ แต่กลับถูกฝ่ายหญิงเอาไปอ่านประจานต่อหน้าคนอื่น ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา เขาก็เตลิดเปิดเปิง กลายเป็นพวกเจ้าชู้ประตูดิน ไม่ยอมหยุดหย่อนเลยทีเดียว

"เชี่ยยย นี่แกกะจะบินขึ้นฟ้าเลยใช่ไหมเนี่ย?"

ทันทีที่เห็นแลมโบกินี 'อูรุส' หลิวหมิงเซวียนก็เบิกตากว้าง เอามือลูบคลำสีรถราวกับกำลังลูบไล้ผิวพรรณของหญิงคนรัก

"อย่าบอกนะว่าคันนี้แกก็เช่ามาอีกน่ะ"

ไม่นาน เขาก็หันมามองสำรวจลู่เหลียง อยากจะรู้เหลือเกินว่าเพื่อนเก่าที่คบกันมาสิบกว่าปีคนนี้ ถูกผีที่ไหนเข้าสิงหรือเปล่า

รถเช่าเขาก็เลือกรุ่นเหมือนกัน รถเก๋งมีคนเช่าเยอะที่สุด รองลงมาก็พวกรถสปอร์ต ส่วนรถ SUV แทบจะไม่มีใครปล่อยเช่าเลย

แถมคันนี้ยังเป็นแลมโบกินี อูรุสอีกต่างหาก เขากล้าเอาหัวเป็นประกันเลยว่า ในเซี่ยงไฮ้หาคนที่ยอมปล่อยเช่าอูรุสได้ไม่ถึงสามคนด้วยซ้ำ

ลู่เหลียงยิ้มบางๆ กำลังจะอ้าปากพูด หลิวหมิงเซวียนก็ยกมือห้าม "อย่าพูดเลย ฉันกลัวรับความจริงไม่ได้ว่ะ"

"พี่เหลียง ขอผมลองขับหน่อยได้ไหมครับ" เขาฉีกยิ้มประจบประแจง ทำหน้าตาที่คิดว่าน่ารักที่สุดใส่

"เอ้า เอาไปๆ" ลู่เหลียงเห็นแล้วจะอ้วก รีบโยนกุญแจรถให้ แล้วเดินไปนั่งฝั่งผู้โดยสารแทน

"ถ้าขับคันนี้ไปจอดหน้าโรงเรียนสอนการแสดง ฉันไม่อยากจะคิดเลยว่าคืนนี้จะต้องกินไวอากร้ากี่เม็ด"

หลิวหมิงเซวียนลูบคลำพวงมาลัยอย่างหลงใหล พอแตะคันเร่งเบาๆ ก็สัมผัสได้ถึงขุมพลังมหาศาลที่ซ่อนอยู่

เขาทำหน้าเคลิบเคลิ้ม เอ่ยชมไม่ขาดปาก "สมแล้วที่เป็นรถ SUV ที่เทพที่สุดในโลก"

"เลิกทำหน้าหื่นกามแบบนั้นสักทีเถอะ สรุปว่ามีเรื่องอะไรกันแน่?" ลู่เหลียงทำหน้าเหม็นเบื่อ

จู่ๆ หลิวหมิงเซวียนก็ทำหน้าจ๋อย "หาที่นั่งดื่มกันก่อนเถอะ เดี๋ยวฉันจะค่อยๆ เล่าให้ฟัง"

"งั้นไปหาดไว่ทาน (เดอะ บันด์) แล้วกัน แถวนั้นมีบาร์ดนตรีเปิดใหม่ร้านนึง บรรยากาศน่าจะดี"

ตอนขับรถข้ามแม่น้ำ ลู่เหลียงบังเอิญเห็นบาร์ดนตรีเปิดใหม่ร้านนึง ดูจากภายนอกบรรยากาศน่านั่งทีเดียว

เขาคอยบอกทางให้หลิวหมิงเซวียน จนมาถึงบาร์ NaN และเลือกโต๊ะริมแม่น้ำ

บรรยากาศสวยงาม ลมพัดโชยมาเย็นสบาย

ช่วยคลายความร้อนอบอ้าวของฤดูร้อนได้เป็นอย่างดี

บนเวทีมีหญิงสาวหน้าตาจิ้มลิ้มกำลังดีดกีตาร์ร้องเพลงโฟล์กซอง ได้บรรยากาศแบบชิคๆ ชิลล์ๆ เข้ากันกับบรรยากาศร้าน

ลู่เหลียงสั่งเบียร์บัดไวเซอร์ไลต์มาหนึ่งโหล พร้อมกับของกินเล่นอีกสองสามอย่าง ทั้งสองคนไม่ค่อยชอบดื่มเหล้าฝรั่งเท่าไหร่ เบียร์ดูจะถูกปากมากกว่า

หลิวหมิงเซวียนกระดกเบียร์รวดเดียวสองขวด สีหน้าเผยความเศร้าหมองออกมาอย่างเห็นได้ชัด

ไม่รู้ทำไม ลู่เหลียงกลับรู้สึกอยากหัวเราะชอบกล "เอาล่ะ เชิญเล่าเรื่องของนายมาได้เลยเพื่อน"

หลิวหมิงเซวียนถลึงตาใส่ แล้วเริ่มเล่าว่า เมื่อเดือนก่อน ลูกสาวของเพื่อนญาติที่บ้านเกิด เรียนจบแล้วอยากมาหางานทำที่เซี่ยงไฮ้ ญาติก็เลยฝากฝังให้เขาช่วยดูแล...

"แล้วนายก็เลยดูแลไปถึงบนเตียง จนทำเขาท้องงั้นสิ?"

ลู่เหลียงทำหน้ารังเกียจ แค่ฟังตอนต้น เขาก็เดาตอนจบได้แล้ว หมดอารมณ์จะฟังต่อทันที

"แกมาสิงอยู่ในท้องฉันหรือไงวะ?"

หลิวหมิงเซวียนทำหน้าอึ้ง อุตส่าห์บิลด์อารมณ์มาตั้งนาน จู่ๆ ก็โดนขัดจังหวะซะงั้น

"ความเลวระยำของแกน่ะ มันไม่ได้เพิ่งมีมาวันสองวันนะเว้ย ฉันเพิ่งจะมารู้จักแกวันนี้หรือไง?"

ลู่เหลียงเท้าคางมองดูสาวๆ ริมถนน สาวๆ ที่เดอะ บันด์นี่สวยๆ ทั้งนั้น แถมยังแต่งตัวเซ็กซี่ใจกว้างกันสุดๆ

คนเราล้วนมีหลายมุม ในฐานะเพื่อน หลิวหมิงเซวียนนั้นดีเยี่ยมไม่มีที่ติ

เมื่อก่อนตอนที่ลู่เหลียงจะซื้อบ้าน เขาก็ยังให้ยืมเงิน แถมหลังแต่งงาน เวลาทะเลาะกับเมีย ลู่เหลียงก็มักจะหนีไปนอนพักที่บ้านเขาเป็นประจำ

แต่ในฐานะลูกผู้ชาย ลู่เหลียงคงออกความเห็นอะไรไม่ได้มาก ทำได้แค่ดีใจที่ผู้หญิงคนนั้นไม่ได้มีความเกี่ยวข้องอะไรกับเขาเลย

หลิวหมิงเซวียนเกาหัว แล้วกระดกเบียร์ไปอีกครึ่งขวด "บ้านของเด็กคนนั้น อยู่หมู่บ้านข้างๆ บ้านฉันเองว่ะ"

"งั้นแกก็ซวยแล้วล่ะ"

ลู่เหลียงยิ้มเยาะอย่างสะใจ พลันสายตาก็เหลือบไปเห็นสาวสวยหุ่นดีในชุดกระโปรงพลีตกลุ่มหนึ่งเดินเข้ามา

เขากวักมือเรียกพนักงานร้าน จ่ายค่าเครื่องดื่มให้โต๊ะนั้น แล้วยกแก้วเบียร์ขึ้นเพื่อชนแก้วทักทาย

หลิวหมิงเซวียนเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง "นี่แกกลายเป็นคนเจ้าชู้ประตูดินแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่วะเนี่ย?"

ลู่เหลียงประสานมือคารวะพร้อมกับยิ้มกริ่ม "ทั้งหมดก็เพราะได้อาจารย์ดีคอยสั่งสอนไงล่ะ"

เมื่อเห็นว่าสาวชุดกระโปรงพลีตกำลังเดินเข้ามาหา เขาใช้เท้าเตะหลิวหมิงเซวียนเบาๆ เป็นสัญญาณว่าอย่าพูดจาซี้ซั้ว

สาวสวยเดินถือแก้วเหล้าเข้ามา พร้อมกับรอยยิ้มหวานหยดย้อย "สุดหล่อ เลี้ยงเหล้าพวกเราแบบนี้ มีจุดประสงค์อะไรหรือเปล่าคะ?"

หลิวหมิงเซวียนยังคงนั่งนิ่งไม่หันไปมอง จู่ๆ ก็โพล่งขึ้นมาว่า "ฉันกำลังจะแต่งงานว่ะ"

ลู่เหลียงเบิกตากว้าง สำลักเบียร์จนหน้าดำหน้าแดง รีบหันไปพูดกับหญิงสาวว่า "ขอโทษทีครับ ทักคนผิดน่ะ"

สาวสวยยิ้มแย้ม "สุดหล่อ ฉันชื่อหลิงหลิง มุกจีบสาวของเธอนี่มันเก่าไปหน่อยนะ~"

"ทักผิดคนจริงๆ ครับ แต่ไหนๆ ก็เลี้ยงแล้ว ก็ช่างมันเถอะครับ"

ลู่เหลียงยิ้มบางๆ โบกมือไล่ "รบกวนคุณช่วยออกไปก่อนได้ไหมครับ? พอดีพวกเรามีเรื่องสำคัญต้องคุยกัน"

รอยยิ้มบนใบหน้าของสาวสวยค่อยๆ จางหายไป เธอเดินจากไปโดยไม่พูดอะไรสักคำ พอกลับไปถึงโต๊ะก็ชี้ชวนเพื่อนๆ ให้มองมาที่ลู่เหลียงพร้อมกับซุบซิบนินทา

ลู่เหลียงไม่สนใจ เขาหันขวับไปหาหลิวหมิงเซวียน "จริงดิ? แกคิดดีแล้วเหรอ?"

เมื่อเทียบกับเรื่องสำคัญระดับแต่งงานของเพื่อนรักแล้ว พวกสาวสวยก็เป็นแค่ภาพลวงตา ผ่านมาแล้วก็ผ่านไป ไม่ได้สลักสำคัญอะไรเลย

(จบตอน)