บทที่ 68 ออกเดต

เวลาหกโมงนิดๆ ลู่เหลียงมารอที่หน้าทางเข้าตึก

เดิมทีเขาจะออกจากบริษัทพร้อมกับซูหว่านอวี้ แต่เธอยืนกรานให้เขาไปเอารถก่อน ส่วนเธอจะแวะเข้าห้องน้ำ

ลู่เหลียงบอกว่าจะรอหน้าห้องน้ำ เธอก็ไม่ยอม ไม่รู้ว่าแอบมีแผนอะไรอยู่ในใจ

เขานั่งเล่นโทรศัพท์ในรถอย่างเบื่อๆ ผ่านไปแค่ครึ่งค่อนวัน ยอดผู้ติดตามในเว่ยปั๋วก็ทะลุ 200,000 คนไปแล้ว

จู่ๆ เขาก็เข้าใจหวังเสี่ยวชงขึ้นมา ว่าทำไมถึงชอบทำตัวโอ้อวดบนโลกออนไลน์ ก็การได้อวดมันรู้สึกดีนี่นา ยิ่งอวดก็ยิ่งรู้สึกดี

มีคนเป็นพันเป็นหมื่นคอยอวยแบบไม่ลืมหูลืมตา ทั้งเรียกสามี เรียกป๊ะป๋า สารพัดคำเรียกขานถูกพิมพ์ส่งมาอย่างไม่ต้องคิดอะไรมาก

ทั้งที่เขาแค่โพสต์ทักทายง่ายๆ แล้วพ่วงด้วยการแจกของรางวัล แต่กลับมีคนแห่มาชมว่าเขามีมารยาทบ้างล่ะ เป็นสุภาพบุรุษบ้างล่ะ

พอกดเข้าไปดูโปรไฟล์

แต่ละคนก็เป็นสาวสวยที่ชอบโพสต์รูปอัปเดตชีวิตตัวเองทั้งนั้น

จะว่าไปลูกพี่หวังแกก็ไม่ได้ผิดซะทีเดียวที่เปลี่ยนแฟนบ่อย

ก็ในเมื่อมีดอกไม้สวยๆ ทั่วโลกพร้อมจะให้เด็ดดมได้ทุกเมื่อ เรียกเมื่อไหร่ก็มา ไล่เมื่อไหร่ก็ไป ผู้ชายดีๆ ก็ต้องถูกบีบให้กลายเป็นผู้ชายเจ้าชู้อยู่ดี

ถ้าต้องมาเจอการทดสอบจิตใจแบบนี้ทุกวัน จะมีใครสักกี่คนที่ทนไหว

ลู่เหลียงสวมวิญญาณนักวิจารณ์ นั่งพิจารณารูปถ่ายเซ็กซี่ที่ส่งมาทางข้อความส่วนตัว "คัพบี, ซี, เอฟ! นมปลอมชัวร์"

จู่ๆ ก็มีเสียงเคาะกระจกรถดังขึ้น

สาวตากลมโตคนหนึ่งยืนอยู่ข้างรถ

หน้าตาละม้ายคล้ายซูหว่านอวี้ถึงแปดส่วน

แถมยังใส่ชุดกระโปรงสีเรียบๆ แบบเดียวกันอีกต่างหาก

"คนสวย คุณเป็นใครครับเนี่ย?"

ลู่เหลียงเปิดประตูรถ แล้วเอ่ยปากแซวยิ้มๆ

รู้จักกันมาเดือนกว่า เขาเคยเห็นซูหว่านอวี้ถอดแว่นแค่ครั้งเดียว แต่ครั้งเดียวนั้นก็ตราตรึงอยู่ในใจเขาไม่รู้ลืม

คิ้วโก่งดั่งคันศร ดวงตากลมโตเป็นประกาย ขนตายาวงอนงาม ยิ่งขับให้ดวงตาดูโดดเด่นน่าหลงใหล

"พี่สาวฉันกลับบ้านไปแล้วค่ะ ฉันเป็นน้องสาวเธอ ชื่อซูหว่านจวินค่ะ"

พวงแก้มของซูหว่านอวี้ซับสีระเรื่อ ราวกับดอกไม้ที่งามสะพรั่ง ซึ่งหลับใหลมาเนิ่นนาน เพิ่งจะได้ผลิบานในวันนี้

"น้องหว่านจวิน เธอมาเลี้ยงข้าวพี่แบบนี้ พี่สาวเธอจะไม่โกรธเอาเหรอ" ลู่เหลียงมองเธอด้วยสายตาชื่นชมปนเอ็นดู

ซูหว่านอวี้รับรู้ได้ถึงสายตาอันร้อนแรงของลู่เหลียง ก็รู้สึกร้อนผ่าวไปทั้งหน้าและหู ทำเอาพูดอะไรไม่ออก

ลู่เหลียงยิ้มบางๆ แล้วละสายตา "ไปไหนดีครับ?"

"ไหตี่เลา สาขาเฉิงหวงเมี่ยวค่ะ"

ซูหว่านอวี้แอบชำเลืองมองลู่เหลียง พอเห็นว่าเขาเลิกจ้องเธอแล้ว ก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก

เธอก้มหน้าก้มตาจัดกระโปรง ดูเหมือนนี่จะเป็นการเดตครั้งแรกของเธอ เธอเลยทำตัวไม่ถูก ไม่รู้จะชวนคุยอะไรดี

"ตอนคุณไม่ใส่แว่น ดูดีมากเลยนะ" จู่ๆ ลู่เหลียงก็โพล่งขึ้นมา

ซูหว่านอวี้หน้าแดงก่ำ ตอบเสียงอู้อี้ "แต่มันไม่ค่อยชินน่ะค่ะ ฉันใส่แว่นมาตั้งแต่ประถมแล้ว"

"แล้วเวลาใส่คอนแทคเลนส์ คุณไม่รู้สึกโล่งสบาย เหมือนได้ปลดปล่อยบ้างเลยเหรอ?"

"ก็รู้สึกนะคะ แต่รวมๆ แล้วมันไม่ค่อยสะดวกเท่าไหร่ บางทีก็ลืมถอด บางทีก็เผลอทำหล่นหายไปข้างนึง"

จู่ๆ ซูหว่านอวี้ก็พูดคล่องขึ้นมาทันที เธอชอบคุยกับลู่เหลียงมาก เพื่อนๆ ชอบบอกว่าเธอเป็นคนเงียบๆ เก็บตัว แต่พออยู่กับลู่เหลียง เธอกลับรู้สึกว่ามีเรื่องให้คุยเยอะแยะไปหมด

คุยกันไปหัวเราะกันไป แป๊บเดียวก็ถึงไหตี่เลา สาขาเฉิงหวงเมี่ยว

ตอนไม่มีคนก็ไม่เท่าไหร่ แต่พอเจอคนเยอะๆ ซูหว่านอวี้ก็มักจะถอยห่าง รักษาระยะห่างจากลู่เหลียงโดยสัญชาตญาณ

ลู่เหลียงอดขำไม่ได้ เขาเดินเข้าไปใกล้ แล้วคว้ามือซูหว่านอวี้มากุมไว้มือนั้นช่างขาวเนียนและนุ่มนิ่มราวกับไม่มีกระดูก

"ผมมันน่าอายขนาดนั้นเลยเหรอ?" เขาขยับเข้าไปใกล้ซูหว่านอวี้ จนริมฝีปากแทบจะชิดใบหูของเธอ

ซูหว่านอวี้ใจเต้นผิดจังหวะ ราวกับนกน้อยที่ตื่นตระหนก ฝ่ามือชื้นไปด้วยเหงื่อ "เปล่าค่ะ แค่รู้สึกแปลกๆ น่ะค่ะ"

"ที่รู้สึกแปลก ก็เพราะยังไม่ชินไง เดี๋ยวพอชินก็ดีเองแหละ"

ลู่เหลียงหัวเราะเบาๆ เขาสัมผัสได้ว่าอุณหภูมิที่ฝ่ามือของซูหว่านอวี้กำลังสูงขึ้น แต่เหงื่อเริ่มแห้งแล้ว

หลังมือขาวเนียนของเธอมีสีแดงระเรื่อพาดผ่าน สีเดียวกับแก้มที่ต่อให้ลงรองพื้นก็ปิดไม่มิด

ต่อให้เขาเป็นคนซื่อบื้อแค่ไหนก็พอดูออกว่า ซูหว่านอวี้คงไม่เคยมีแฟน และไม่เคยออกเดตมาก่อนแน่ๆ

พอคิดได้ดังนั้น ลู่เหลียงก็ปล่อยมือเธอ เรียกพนักงานมาสั่งอาหาร แล้วหันไปถาม "คุณอยากทานอะไรครับ"

"คุณสั่งเลยค่ะ" ซูหว่านอวี้ถอนหายใจอย่างโล่งอก แล้วรีบเสริม "มื้อนี้ฉันเลี้ยงเองนะคะ"

"ไม่ต้องห่วง ผมไม่แย่งคุณจ่ายหรอก"

ลู่เหลียงถามถึงความชอบของซูหว่านอวี้

เขาเลือกซุปแบบหยวนหยางกัว (หม้อสองน้ำซุป) แล้วก็สั่งเมนูผัดมาอีกสองสามอย่าง

ระหว่างทานอาหาร ซูหว่านอวี้ตั้งหน้าตั้งตากินอย่างเดียว เพราะทุกครั้งที่เงยหน้าขึ้นมา เธอมักจะสบตากับลู่เหลียงพอดี

เธอเลยได้แต่ก้มหน้าก้มตากิน ท่าทางดูบอบบาง น่าสงสาร และน่าเอ็นดู

ทานเสร็จ ทั้งสองก็ไปเดินย่อยอาหารแถวๆ นั้น

เฉิงหวงเมี่ยวของเซี่ยงไฮ้ ไม่ว่าจะเวลาไหน ก็คลาคล่ำไปด้วยนักท่องเที่ยวเสมอ

เดินไปได้สิบกว่านาที ลู่เหลียงก็สังเกตเห็นว่าซูหว่านอวี้ดูจะไม่ค่อยชอบสถานที่ที่มีคนพลุกพล่านนัก

เขาจึงเสนอว่า "เราไปเดินเล่นริมแม่น้ำกันเถอะ"

ซูหว่านอวี้รีบพยักหน้าเห็นด้วยทันที

ทั้งคู่เดินสวนกระแสผู้คน มุ่งหน้าไปทางตรงข้ามกับหาดไว่ทาน

ยิ่งเดินไกลออกไป นักท่องเที่ยวก็ยิ่งบางตา อากาศก็สดชื่นขึ้นด้วย

"คุณอยากลองไปสอบ CET-4 ไหม เดี๋ยวฉันช่วยกรอกใบสมัครให้ ด้วยระดับความสามารถของคุณตอนนี้ น่าจะสอบผ่านสบายๆ เลยนะคะ"

ซูหว่านอวี้ก้าวเดินฉับๆ เอามือไพล่หลัง จู่ๆ เธอก็หันกลับมาเผชิญหน้ากับลู่เหลียง

แต่เพราะตาโตเกินไปเลยรับลมเต็มๆ ฝุ่นก็เลยเข้าตา เธอต้องกะพริบตาถี่ๆ น้ำตาแทบจะไหลออกมา

"แค่พอสื่อสารได้ก็พอแล้ว การไปสอบเอาใบเซอร์มันเสียเวลาเปล่าๆ"

[ตรวจสอบแล้ว ไม่มีข้อผิดพลาด!]

ลู่เหลียงสังเกตเห็นความผิดปกติของเธอ "เป็นอะไรไปครับ"

"ไม่รู้ว่าตัวอะไรเข้าตา เคืองตาไปหมดเลย"

ซูหว่านอวี้ขมวดคิ้วแน่น สูดจมูกฟุดฟิด ตาข้างหนึ่งแดงก่ำไปด้วยเส้นเลือดฝอย

ลู่เหลียงเห็นแมลงตัวเล็กๆ บินเข้าไป แถมคอนแทคเลนส์ก็เลื่อนหลุดจากตาดำด้วย เขาจึงรีบบอก "อยู่นิ่งๆ นะ เดี๋ยวผมเอาออกให้"

คอนแทคเลนส์มันพันติดอยู่กับแมลง ลู่เหลียงเลยจำเป็นต้องหยิบออกมาทั้งสองอย่าง "เป็นไงบ้าง ดีขึ้นไหม?"

"ดีขึ้นเยอะเลยค่ะ แต่ตอนนี้ตาข้างนึงเห็นชัด อีกข้างเห็นเบลอๆ รู้สึกเวียนหัวนิดหน่อยค่ะ"

ซูหว่านอวี้ทำหน้างงๆ ดวงตากลมโตที่เคยเป็นประกาย ตอนนี้ดูเหม่อลอยไร้จุดโฟกัส

"คุณถอดอีกข้างออก แล้วใส่แว่นแทนเถอะ"

ลู่เหลียงก้มมองนิ้วมือตัวเอง คอนแทคเลนส์ชิ้นนั้นไม่รู้กระเด็นหายไปไหนแล้ว เขาจำได้แค่มันเป็นแผ่นซิลิโคนสีฟ้าอ่อนชิ้นเล็กจิ๋ว หล่นไปแบบนี้คงหาไม่เจอแล้วล่ะ

ซูหว่านอวี้รับคำโชคดีที่เธอไม่ชอบทำเล็บและไม่ได้ไว้เล็บยาว ถึงจะไม่มีอุปกรณ์ เธอก็สามารถใช้นิ้วเปล่าๆ คีบคอนแทคเลนส์ออกมาได้อย่างง่ายดาย

แต่พอถอดออกมาแล้ว เธอกลับเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าลืมแว่นตาไว้ในห้องน้ำที่บริษัท ในกระเป๋าสะพายมีแต่กล่องแว่นเปล่าๆ

"ลืมเอามาเหรอ?" ลู่เหลียงกลั้นขำไว้ไม่อยู่ เอ็นดูในความโก๊ะของเธอ

"ยังจะมีหน้ามาหัวเราะอีกเหรอ?" ซูหว่านอวี้ทำหน้างอแง สำหรับเธอตอนนี้ ภาพลู่เหลียงเป็นแค่เงาลางๆ เท่านั้น

"งั้นเรากลับกันก่อนดีกว่า ลองดูว่าระหว่างทางมีร้านแว่นบ้างไหม ถ้ามีเดี๋ยวผมตัดแว่นอันใหม่ให้ แต่ถ้าไม่มีก็คงต้องกลับไปเอาที่บริษัท"

ลู่เหลียงยิ้มบางๆ แล้วคว้ามือซูหว่านอวี้มาจับไว้

ครั้งนี้ เธอไม่เพียงแต่จะไม่ขัดขืน แต่กลับจับมือเขาไว้แน่น แถมยังขยับเข้าไปเบียดเขาเสียด้วยซ้ำ

คนสายตาสั้นตั้งห้าร้อยกว่า พอไม่มีแว่นตา มองออกไปไกลเกินหนึ่งเมตร ทุกอย่างก็เบลอเป็นแค่เงาลางๆ ไปหมด

ความรู้สึกมันเหมือนถูกทิ้งให้อยู่ตามลำพังบนโลกใบนี้ เหมือนคนที่กำลังจะจมน้ำ และลู่เหลียงก็คือฟางเส้นสุดท้ายที่เธอคว้าไว้ได้

ลู่เหลียงรู้สึกแปลกใจนิดหน่อย เขาชูนิ้วขึ้นมาสามนิ้ว แล้วโบกไปมาตรงหน้าเธอ "มองเห็นไหม?"

ซูหว่านอวี้บ่นกระปอดกระแปด "ก็ต้องเห็นสิ ฉันแค่สายตาสั้น ไม่ได้ตาบอดซะหน่อย"

"แล้วนี่กี่นิ้ว?"

"สามนิ้วมั้ง มันไกลไปหน่อย ภาพมันเบลอๆ"

ลู่เหลียงร้องอ้อ รับรู้แล้วพับเก็บสองนิ้วลงไป ก่อนจะจูงมือซูหว่านอวี้เดินกลับ

มองไปไกลๆ ริมถนนมีร้านแว่นตาตั้งอยู่ แต่เขาจงใจเดินอ้อมไปอีกทาง

ซูหว่านอวี้มองตามสายตาเขาไป ก็เห็นแค่แสงไฟสลัวๆ เธอแยกไม่ออกด้วยซ้ำว่านั่นคือร้านอะไร

เธอทำได้แค่เดินตามลู่เหลียงไปต้อยๆ ตอนเดินผ่านสวนสาธารณะที่มืดสลัว เธอก็ใช้มือทั้งสองข้างเกาะแขนเขาไว้แน่น กลัวว่าจะสะดุดหกล้ม

เดินมาได้สักพักใหญ่ ซูหว่านอวี้ก็เริ่มรู้สึกแปลกๆ

เฉิงหวงเมี่ยวเป็นย่านการค้า ตอนที่เดินมา เธอก็เห็นร้านแว่นตั้งหลายร้าน ทำไมตอนกลับถึงไม่เห็นเลยสักร้านล่ะ

เธออดถามไม่ได้ "แถวนี้ไม่มีร้านแว่นตาเลยเหรอคะ?"

"มีสิ เมื่อกี้เราก็เดินผ่านตั้งหลายร้าน" ลู่เหลียงยิ้มรับหน้าตาเฉย

"แล้วทำไมคุณ...?"

ซูหว่านอวี้โกรธจัด เบิกตากว้างจ้องหน้าเขา เป็นการแสดงออกถึงคำว่า 'ตาโตแต่ไร้แวว' ได้อย่างสมบูรณ์แบบที่สุด

"ก็มีนั่นแหละ แต่ผมแค่อยากให้เรามีเวลาอยู่ด้วยกันแบบนี้ให้นานขึ้นอีกนิดนึงไง"

ลู่เหลียงตอบเสียงนุ่มนวล ยกมือของทั้งสองคนที่กุมกันไว้ขึ้นมา นิ้วทั้งสิบสอดประสานกันแนบแน่นโดยไม่รู้ตัว

นางเอกมาแล้ว~

(จบตอน)