บทที่ 69 มุมมองความรักที่แข็งแรง

"ปล่อยนะ!"

ซูหว่านอวี้หน้าแดงระเรื่อ พยายามดิ้นรนดึงมือออก แต่ลู่เหลียงกลับจับไว้แน่น

"ในเมื่อจับไว้แล้ว จะให้ปล่อยง่ายๆ ได้ยังไงล่ะครับ?"

ลู่เหลียงยิ้มกริ่ม จู่ๆ ก็เหมือนเล่นกล เขาหยิบสร้อยข้อมือรูปใบโคลเวอร์สี่แฉกดีไซน์ประณีตออกมาจากกระเป๋าเสื้อ

เขาพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล "ใบโคลเวอร์สี่แฉกเป็นความผิดปกติที่หาได้ยากของพืชตระกูลโคลเวอร์ ในจำนวนหนึ่งแสนต้น จะมีแค่ต้นเดียวเท่านั้นที่มีสี่แฉก มันเลยถูกมองว่าเป็นสัญลักษณ์แห่งความโชคดี การได้พบคุณคือความโชคดีที่สุดในชีวิตของผม เป็นแฟนกันนะครับ"

"อ๊ะ~"

ซูหว่านอวี้ยืนอึ้งทำอะไรไม่ถูก ถึงแม้เธอจะรู้สึกดีกับลู่เหลียงจริงๆ และใช้เวลาอยู่ด้วยกันมาตั้งห้าสิบกว่าชั่วโมงแล้วก็เถอะ

แต่ว่า... เดตแรกก็ขอคบเลยเนี่ยนะ มันไม่เร็วไปหน่อยเหรอ เธอยังไม่ทันเตรียมใจเลย

"เร็วไปเหรอครับ?" ลู่เหลียงเหมือนจะอ่านใจเธอออก

ซูหว่านอวี้รีบพยักหน้ารัวๆ หน้าแดงก่ำไปถึงใบหู มือไม้แข็งทื่อไปหมด พูดจาติดอ่าง "เอ่อ... คือว่า... ขะ... ขอเวลาฉันหน่อยได้ไหมคะ"

"สรุปก็คือ คุณไม่ได้ชอบผม? แล้วก็ปฏิเสธผมด้วย?"

ลู่เหลียงถอนหายใจยาว ทำท่าทางซึมเศร้า ความผิดหวังฉายชัดบนใบหน้า

"ฉัน... ฉันไม่ได้บอกว่าไม่ชอบนะคะ แล้วก็ไม่ได้ปฏิเสธด้วย"

ซูหว่านอวี้ร้อนใจจนน้ำตาแทบไหล อดไม่ได้ที่จะกระทืบเท้า

แต่ดันก้าวพลาดจนข้อเท้าพลิก เจ็บจนต้องสูดปาก

"พล็อตเรื่องน้ำเน่าจัง ตาบอดแถมยังขาเป๋อีก เหมือนเคยดูในซีรีส์ที่ไหนสักเรื่องเลยแฮะ"

ลู่เหลียงอึ้งไปนิด ก่อนจะหลุดขำออกมา "เดี๋ยวไปโรงพยาบาล คงไม่ได้ตรวจเจอโรคร้ายอะไรอีกหรอกนะ?"

"คะ... คุณมันบ้าที่สุดเลย!"

ซูหว่านอวี้ถลึงตาใส่ เธอเองก็เคยดูซีรีส์เกาหลีเหมือนกัน ย่อมรู้ว่าลู่เหลียงกำลังล้อเลียนเธอ เธอนึกหาคำด่าอยู่นาน กว่าจะเค้นคำนี้ออกมาได้ แต่ก็ทำเอาตัวเองโมโหจนน้ำตาไหล

ทันทีที่เท้าขวาแตะพื้น ความเจ็บปวดก็แล่นจี๊ดขึ้นมาจนต้องรีบคว้าแขนลู่เหลียงไว้เพื่อทรงตัว

"อยู่นิ่งๆ นะ เดี๋ยวผมดูให้"

ลู่เหลียงหุบยิ้ม เลิกพูดเล่นทันที เขาค่อยๆ ประคองเธอไปนั่งที่ขอบแปลงดอกไม้ใกล้ๆ

เขาเปิดไฟฉายจากโทรศัพท์มือถือ ย่อตัวลงไปดู ถอดรองเท้าส้นเตี้ยและถุงเท้าผ้าฝ้ายครึ่งข้อของเธอออก

ข้อเท้าขาวเนียนบวมเป่งจนเห็นได้ชัดด้วยตาเปล่า เพียงไม่กี่วินาทีก็บวมตุ่ยเหมือนขาหมู

จู่ๆ ก็มีเสียงสูดน้ำมูกดังขึ้น ตามมาด้วยหยดน้ำตาใสแจ๋วหยดแหมะลงบนหลังมือของลู่เหลียง

จมูกของซูหว่านอวี้แดงก่ำ ดวงตาเอ่อล้นไปด้วยน้ำตา ขนตางอนยาวเปียกชุ่ม

เธอปาดน้ำตา นั่งเงียบไม่ส่งเสียง สะอื้นไห้ราวกับเด็กที่ถูกรังแกแต่ไม่มีใครให้ระบาย จึงต้องทนรับไว้เพียงลำพัง

ลู่เหลียงขมวดคิ้ว จับแขนทั้งสองข้างของเธอพาดบ่า แล้วอุ้มเธอขึ้นขี่หลังโดยไม่รอให้เธออนุญาต

ตอนนี้ต่อให้อธิบายอะไรไปก็คงไม่มีประโยชน์ สิ่งสำคัญที่สุดคือต้องพาเธอไปโรงพยาบาลก่อน และปล่อยให้เธอมีเวลาสงบสติอารมณ์

ซูหว่านอวี้ดิ้นรนขัดขืน ยิ่งกว่าหมูโดนเชือด แต่ลู่เหลียงก็ยังดื้อดึง ไม่สนว่าเธอจะด่าหรือจะทำอะไร

เดินมาได้สักพักใหญ่ เธอก็ค่อยๆ สงบลง สองแขนโอบรอบคอลู่เหลียงไว้โดยสัญชาตญาณ ซบหน้าลงบนไหล่ของเขา น้ำตายังคงรินไหล

ที่ร้องไห้ไม่ใช่เพราะเจ็บ แต่เพราะรู้สึกน้อยใจต่างหาก

"ลู่เหลียง คุณมันบ้าที่สุดเลย"

ในจินตนาการของซูหว่านอวี้ เดตแรกกับคนที่ชอบมันควรจะเป็นความทรงจำที่แสนงดงามสิ

ออกเดตกันอย่างมีความสุข กลับบ้านอย่างเบิกบานใจ ต่อให้ตอนนอนหลับตาลงนึกถึงเรื่องคืนนี้ ก็ยังต้องแอบอมยิ้มขวยเขิน

แต่มันกลับเป็นเหมือนประโยคคลาสสิกในหนังที่ว่า

'เดาจุดเริ่มต้นได้ แต่กลับเดาตอนจบไม่ออก'

ลู่เหลียงยิ้มเจื่อนๆ ไม่ได้แก้ตัวอะไร

เพราะในเวลาแบบนี้ ปล่อยให้เธอได้ระบายความรู้สึกออกมาให้หมดเถอะ ยิ่งอธิบายก็ยิ่งเหมือนแก้ตัวเปล่าๆ

ตอนแรกเขาแค่อยากจะจัดการให้มันจบๆ ไป รีบๆ ตกลงคบกันซะ เรื่องความรู้สึกค่อยเอาไว้ศึกษากันทีหลังก็ได้

แต่ใครจะไปรู้ว่า ชีวิตมันเต็มไปด้วยเรื่องไม่คาดฝัน จับพลัดจับผลูจนกลายมาเป็นแบบนี้ไปซะได้

ไม่นาน ทั้งสองก็กลับมาถึงลานจอดรถของไหตี่เลา ลู่เหลียงขับรถพาซูหว่านอวี้ไปตรวจที่โรงพยาบาล

โชคดีที่แค่ข้อเท้าพลิกเล็กน้อย หมอจัดกระดูกและพันผ้าให้เรียบร้อย กลับไปพักฟื้นที่บ้านเงียบๆ สักสัปดาห์ก็หายเป็นปกติแล้ว

ลู่เหลียงวิ่งวุ่นจัดการเรื่องต่างๆ ให้ จู่ๆ ก็เหลือบไปเห็นสร้อยข้อมือเส้นนั้น ถูกสวมอยู่บนข้อมือของซูหว่านอวี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้

เขายกยิ้มมุมปาก เผยรอยยิ้มบางๆ ที่แทบจะมองไม่เห็น "หรือว่าจะลองตรวจสุขภาพแบบครบวงจรดูสักหน่อยดีไหมครับ?"

แต่สิ่งที่ได้รับกลับมาคือการกลอกตามองบนของซูหว่านอวี้ เธอพูดอย่างไม่สบอารมณ์ว่า "อยากตรวจก็ตรวจเองสิ ฉันไม่ตรวจหรอก"

[ตรวจสอบแล้ว ไม่มีข้อผิดพลาด!]

รับยา จ่ายเงิน ซื้อไม้เท้าช่วยเดิน ลู่เหลียงประคองซูหว่านอวี้ออกจากโรงพยาบาล แกล้งถามหน้าตายว่า "สร้อยเส้นนี้สวยจัง แฟนคุณซื้อให้เหรอครับ?"

"ไอ้บ้าที่ไหนก็ไม่รู้ ซื้อชดใช้ให้ต่างหากล่ะ"

ซูหว่านอวี้แค่นเสียงฮึดฮัด ยังคงเคืองไม่หาย

ลู่เหลียงกลั้นขำไว้ไม่อยู่ "ไอ้บ้าคนนั้นฝากผมมาถามว่า คุณพักอยู่ที่ไหน เขาอยากจะไปส่งน่ะครับ"

"บอกไอ้บ้าคนนั้นด้วย ว่าให้แวะไปเอาแว่นที่บริษัทก่อน แล้วค่อยไปส่งที่ชุมชนกวางจงหมายเลข 5"

"เตรียมตัวสอบ ป.โท พักที่หอพักมหาวิทยาลัยไม่ได้เหรอครับ?"

"ก็ไม่ได้น่ะสิคะ"

ลู่เหลียงถึงบางอ้อ เขาไม่เคยสอบ เลยไม่รู้เรื่องพวกนี้

ก่อนหน้านี้เคยได้ยินซูหว่านอวี้บอกว่า เธอเตรียมตัวสอบ ป.โท มาตั้งแต่ต้นปี ทั้งที่ยังไม่ทันเรียนจบ เขาเลยนึกว่าเธอพักอยู่ที่หอพักของมหาวิทยาลัยมาตลอด

แต่ลู่เหลียงไม่ได้ขับรถกลับไปที่บริษัท เขาหาร้านแว่นตาแถวๆ โรงพยาบาลแทน "ป่านนี้ ตึกคงล็อกหมดแล้วมั้ง ไปตัดแว่นใหม่ดีกว่าครับ"

จริงๆ แล้วตึกจะล็อกหรือไม่ล็อก ก็ไม่มีผลอะไรกับลู่เหลียงหรอก แค่เขาโทรศัพท์กริ๊งเดียว ก็มีคนมาเปิดประตูให้แล้ว แต่เหตุผลหลักคือ เขาไม่อยากให้ซูหว่านอวี้ใส่แว่นตาอันเดิมอีก พูดตรงๆ คือมันดูเชยมาก

สำหรับคนที่ยังไม่คุ้นเคยกัน บุคลิกของซูหว่านอวี้จะดูเย็นชานิดๆ ซึ่งเหมาะกับการใส่แว่นตาแบบไร้กรอบมาก

และมันก็เป็นแบบนั้นจริงๆ

ลู่เหลียงเลือกแว่นตากรอบสี่เหลี่ยมแบบไร้กรอบให้เธอ พอใส่ปุ๊บ ความสวยก็พุ่งพรวดจาก 9 คะแนน เป็น 9.5 คะแนนทันที

ส่วนอีก 0.5 คะแนนที่หายไป ก็เพราะเธอยังอายุน้อย เลยขาดเสน่ห์เย้ายวนแบบผู้หญิงวัยผู้ใหญ่ไปสักหน่อย

พอเห็นราคา ซูหว่านอวี้ก็ขมวดคิ้ว "ที่บ้านฉันยังมีแว่นตาอีกหลายอัน ไม่ต้องซื้อใหม่หรอกค่ะ"

แว่นอันนี้ตั้ง 3,800 หยวน

ปกติเธอสั่งตัดแว่นออนไลน์ ราคาแค่ร้อยกว่าหยวนเอง

ลู่เหลียงยิ้มพลางบอกให้เจ้าของร้านจัดการตัดแว่นให้ "ถือซะว่าไอ้บ้าคนนั้นซื้อชดใช้ให้ก็แล้วกัน"

"ไม่เอาค่ะ"

ซูหว่านอวี้มีสีหน้าจริงจัง เธอรู้ดีว่าลู่เหลียงรวยมาก แต่ในใจเธอก็มีเส้นแบ่งชัดเจนว่าของขวัญแบบไหนควรรับ แบบไหนไม่ควรรับ

อย่างที่เธอยอมรับสร้อยข้อมือจากลู่เหลียง ก็เพราะเขาบอกว่าชอบเธอ และตั้งใจซื้อให้เธอ เธอถึงยอมรับไว้

และในตอนที่เธอตัดสินใจรับไว้ เธอก็คิดเผื่อไว้แล้วว่าจะหาโอกาสซื้อของขวัญที่มีมูลค่าใกล้เคียงกันตอบแทนเขา

ความรักคือการเดินทางที่คนสองคนต้องก้าวเดินไปด้วยกัน ไม่ใช่การแสดงบทบาทสมมติของคนๆ เดียว การเป็นฝ่ายรับอยู่ฝ่ายเดียว มันไม่ใช่ความรักหรอก

ลู่เหลียงหรี่ตามองเธออยู่นาน ดวงตาคู่นั้นช่างใสซื่อบริสุทธิ์ ราวกับไม่เคยแปดเปื้อนความโสมมของโลกใบนี้เลยแม้แต่น้อย

เขาผ่านความสัมพันธ์ที่บิดเบี้ยว และความสัมพันธ์ที่สร้างขึ้นบนผลประโยชน์มามากมาย มุมมองความรักที่แข็งแรงเกินไปของซูหว่านอวี้ ทำให้เขาเริ่มไม่แน่ใจว่าบนโลกใบนี้ยังมีความรักแบบนี้หลงเหลืออยู่อีกหรือ?

ลู่เหลียงยังคงมีความแคลงใจอยู่บ้าง

แต่ไม่ว่าจะเป็นเรื่องจริงหรือเสแสร้ง ก็คิดซะว่าเป็นเรื่องจริงไปก่อนแล้วกัน

ตราบใดที่ยังระมัดระวังตัว และไม่ด่วนตัดสินใจ ก็ไม่มีทางเสียเปรียบแน่นอน

ลู่เหลียงระบายยิ้มบนใบหน้า หันไปพูดกับเจ้าของร้านว่า "แว่นอันนี้ไม่เอาแล้วครับ เดี๋ยวเราขอเลือกดูอันอื่นใหม่"

เจ้าของร้านทำหน้าเหวอ เก็บซ่อนความเสียดายไว้ไม่มิด "สุดหล่อ ไม่เอาแล้วจริงๆ เหรอครับ? ผมลดให้ 10% เลยเอ้า"

"ไม่เป็นไรครับ"

ลู่เหลียงตอบอย่างเด็ดขาด ซูหว่านอวี้จึงยิ้มกว้างออกมาทันที "เถ้าแก่ ขอโทษด้วยนะคะ เดี๋ยวขอเลือกดูใหม่ก่อนนะคะ"

ที่เธอดีใจ ไม่ใช่เพราะลู่เหลียงยอมทำตามใจเธอ แต่เป็นเพราะลู่เหลียงยอมมองในมุมของเธอ และคิดเผื่อเธอต่างหาก

เธอเป็นแค่เด็กเพิ่งจบใหม่ ฐานะทางบ้านก็ธรรมดา ไม่เห็นต้องใช้แว่นตาราคาตั้งหลายพันเลย แค่แว่นราคาหลักร้อยก็ใช้ได้เหมือนกัน

ถึงจะเป็นแว่นราคาแค่หลักร้อย ซูหว่านอวี้ก็ยังตั้งใจเลือกอย่างพิถีพิถัน จนได้แว่นตากรอบสี่เหลี่ยมแบบไร้กรอบที่ทรงคล้ายกับอันราคา 3,800 หยวนเมื่อกี้

ต่างกันแค่เรื่องวัสดุ ที่ไม่ได้เป็นไททาเนียมหรือเทคโนโลยีนาโนอะไรเทือกนั้น

ซูหว่านอวี้ยันไม้เท้าไว้ สวมแว่นตาตัวอย่าง พลางส่ายหัวดุ๊กดิ๊กไปมาต่อหน้าลู่เหลียง "เป็นไงคะ? สวยไหม?"

"คนสวย ใส่อะไรก็สวยทั้งนั้นแหละครับ"

ลู่เหลียงเอ่ยชมจากใจจริง ความสวยก็ยังคงอยู่ที่ 9.5 คะแนนเหมือนเดิม

ข้อเท็จจริงพิสูจน์ให้เห็นแล้วว่า แว่นตาราคาแพงกับแว่นตาราคาถูก ความแตกต่างไม่ได้มากมายอย่างที่คิด

ดูเหมือนว่า 'คนใส่' จะสำคัญกว่า 'แว่นตา' ซะอีก

"เถ้าแก่ เอาอันนี้แหละค่ะ"

ซูหว่านอวี้ยิ้มแก้มปริ เดินกะเผลกไปจ่ายเงินด้วยความเบิกบานใจ

(จบตอน)