บทที่ 70 ความหวั่นไหวที่ห่างหายไปนาน

สี่ทุ่มกว่า หลังจากออกจากร้านแว่นตาทั้งสองคนก็มาถึงย่านกว่างจงอู่ชุน บริเวณนี้เป็นที่ตั้งของมหาวิทยาลัยชั้นนำหลายแห่ง ทั้งมหาวิทยาลัยการเงินและการเศรษฐศาสตร์เซี่ยงไฮ้, มหาวิทยาลัยนานาชาติเซี่ยงไฮ้, มหาวิทยาลัยวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีเซี่ยงไฮ้ และมหาวิทยาลัยถงจี้

แม้จะอยู่ในช่วงปิดเทอมฤดูร้อน แต่นักศึกษาที่อยู่เตรียมตัวสอบ ป.โท ก็มีไม่น้อย สองข้างทางจึงยังคงคึกคักไปด้วยผู้คน

เมื่อรถแล่นเข้าสู่เขตมหาวิทยาลัย ก็ดึงดูดสายตาอิจฉาของบรรดานักศึกษาวัยรุ่นได้ทันที

"อพาร์ตเมนต์หงฟ่าข้างหน้านี่แหละค่ะ"

ซูหว่านอวี้ชี้ไปที่อพาร์ตเมนต์เก่าๆ ความสูง 26 ชั้นที่อยู่ไม่ไกล หลายห้องยังมีแสงไฟส่องสว่าง บ่งบอกว่ามีคนพักอาศัยอยู่หนาแน่น

"ผมอุตส่าห์มาส่งตั้งไกล จะไม่ชวนผมขึ้นไปดื่มน้ำสักแก้วหน่อยเหรอ?" ลู่เหลียงพูดติดตลกพลางจอดรถริมถนน

ซูหว่านอวี้มีสีหน้าระแวดระวัง "คุณจะทำอะไรคะ?"

หลังจากใช้เวลาอยู่ด้วยกันมาทั้งคืน ในสายตาเธอ 'คุณลู่ผู้สุภาพบุรุษ' ได้กลายร่างเป็น 'ตาลู่หน้าด้าน' ไปเสียแล้ว

แม้ว่าลึกๆ แล้วเธอจะชอบตาลู่หน้าด้านมากกว่า เพราะดูมีชีวิตชีวา จับต้องได้ และเป็นธรรมชาติมากกว่าคุณลู่ผู้สุภาพบุรุษ

แต่คืนนี้ความสัมพันธ์ของพวกเขาพัฒนาไปเร็วมากแล้ว เธอไม่อยากให้มันเลยเถิดไปมากกว่านี้ พูดตรงๆ คือเธอเริ่มรู้สึกกลัวนิดๆ

"ก็แค่อยากรู้อยากเห็น อยากขึ้นไปดูเฉยๆ"

ลู่เหลียงไม่ปิดบังความในใจ เขาเล่าว่าเมื่อก่อนตอนเป็นนายหน้าอสังหาฯ ไปตรวจรับห้อง เขาเคยเห็นห้องพักของผู้หญิงมาเยอะ

ส่วนใหญ่หน้าตาสะสวยแต่งตัวดี แต่สภาพห้องกลับรกและสกปรกจนรับไม่ได้ เขาเลยอยากรู้ว่าห้องของซูหว่านอวี้จะเป็นแบบไหน

ซูหว่านอวี้ประหลาดใจ "คุณเคยเป็นนายหน้าอสังหาฯ ด้วยเหรอคะ?"

จู่ๆ เธอก็สนใจอดีตของลู่เหลียงขึ้นมา เพราะอาชีพนายหน้าแทบจะไม่มีข้อจำกัดในการรับสมัครเลย ใครๆ ก็ทำได้

"ผมไม่ได้คาบช้อนเงินช้อนทองมาเกิดซะหน่อย จะให้รวยมาตั้งแต่เกิดได้ยังไงล่ะครับ"

ลู่เหลียงพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่ซูหว่านอวี้สัมผัสได้ว่า กว่าจะมาถึงจุดนี้ได้ เขาต้องผ่านความยากลำบากมามากมายขนาดไหน

เธอใจอ่อนยวบ แกล้งทำเสียงดุ "แค่ดูเฉยๆ แล้วก็ดื่มน้ำแก้วเดียวนะคะ ถ้าคิดจะทำอะไรมิดีมิร้ายล่ะก็... ฮึ่มๆ..."

"รับทราบครับ ไม่ต้องทำตัวเป็นแม่เสือสาวขู่ฟ่อๆ หรอกน่า"

ลู่เหลียงกลั้นขำไม่ได้ ท่าทางของเธอดูน่ารักน่าเอ็นดูจนเขาอดไม่ได้ที่จะเอื้อมมือไปขยี้ผมเธอจนยุ่ง

"อย่าเล่นสิคะ รำคาญ~"

ซูหว่านอวี้แยกเขี้ยวใส่ แล้วปัดมือลู่เหลียงออก

แต่พอหันหน้าหนี ริมฝีปากเธอกลับระบายยิ้มออกมา เห็นได้ชัดว่าเธอไม่ได้รังเกียจการสัมผัสที่สนิทสนมของลู่เหลียงเลย

แค่ปากแข็งไปงั้นแหละ

ลู่เหลียงหยิบไม้เท้าช่วยพยุงเธอลงจากรถ ห้องพักของเธอเป็นห้องสตูดิโอเล็กๆ บนชั้นหก

ค่าเช่าเดือนละ 850 หยวน ถือว่าถูกมากเมื่อเทียบกับอพาร์ตเมนต์ใกล้เคียง เธอได้ห้องนี้มาเพราะรุ่นพี่คนหนึ่งเซ้งต่อให้เมื่อเดือนพฤษภาคม

"6023 ห้องนี้แหละค่ะ"

ตอนไขกุญแจ ซูหว่านอวี้โอ้เอ้ไม่อยากให้ลู่เหลียงเข้าไป

ลู่เหลียงยืนยิ้มมองเธอ ก็มาถึงหน้าประตูแล้ว จะไม่ให้เข้าไปดูสักหน่อยได้ยังไง

"อยากดูก็ดูไปเถอะค่ะ จริงๆ แล้วก็ไม่มีอะไรน่าดูหรอก"

ซูหว่านอวี้ย่นจมูก เปิดประตูแล้วเปิดไฟ สภาพห้องสามารถมองเห็นได้หมดตั้งแต่ปราดแรก

เตียงหนึ่งหลัง โต๊ะเก้าอี้หนึ่งชุด กระจกเงาหนึ่งบาน ตู้เสื้อผ้าผ้าใบหนึ่งตู้ ที่เหลือก็มีแต่หนังสือ หนังสือ แล้วก็หนังสือ

ไม่มีห้องโทนสีชมพูฟรุ้งฟริ้งแบบที่คิดไว้ การตกแต่งห้องดูเรียบง่ายและสะอาดตามาก

สิ่งเดียวที่ดูจะโดดเด่นสะดุดตาที่สุด ก็คงจะเป็นหมอนข้างยาวๆ สีฟ้าบนเตียง รูปร่างหน้าตาคล้ายม้าน้ำปนกับมังกร

สีช่วงล่างของหมอนข้างดูซีดกว่าช่วงบนอย่างเห็นได้ชัด พอนึกภาพออกเลยว่าทุกคืนซูหว่านอวี้คงนอนกอดมันเหมือนลูกลิงกอดแม่

ซูหว่านอวี้สังเกตเห็นสายตาของลู่เหลียง ก็หน้าแดงก่ำ รีบดึงผ้าห่มมาคลุมเจ้าม้าน้ำนั้นไว้

เธอกระโดดขาเดียวไปที่โต๊ะหนังสือ ค้นหาแก้วกระดาษอยู่หลายรอบ แต่ก็หาไม่เจอ

สุดท้ายก็ต้องหยิบแก้วน้ำของตัวเองมา เอาทิชชู่ชุบน้ำเช็ดทำความสะอาดอย่างพิถีพิถันซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ซูหว่านอวี้รินน้ำใส่แก้วแล้วยื่นให้ลู่เหลียง "ที่ห้องมีแก้วใบเดียวค่ะ รีบๆ ดื่มแล้วก็รีบกลับไปเลยนะ"

เธออยู่ที่นี่มาสองเดือนกว่าแล้ว มีแค่เดือนก่อนตอนถ่ายรูปรับปริญญาที่พ่อแม่แวะมาหาครั้งหนึ่ง

ปกติแม้แต่เพื่อนสนิทที่สุดก็ยังไม่เคยมาที่นี่เลย ของใช้ทุกอย่างก็เลยมีแค่ชิ้นเดียว ไม่มีสำรอง

ลู่เหลียงนั่งลงบนเก้าอี้เพียงตัวเดียวในห้อง มองซูหว่านอวี้ที่นั่งอยู่ขอบเตียง จิบน้ำช้าๆ ไม่รีบร้อน

ทันใดนั้น ก็มีเสียงกระแทกผนังดังมาจากห้องถัดไปของห้องข้างๆ อีกที ตามมาด้วยเสียงครางกระเส่าแผ่วเบา

ถ้าเป็นช่วงเวลาปกติ เสียงเหล่านั้นคงถูกเสียงพัดลมหรือเสียงคอมเพรสเซอร์แอร์กลบไปหมด

แต่ในเวลานี้ เสียงนั้นกลับดังก้องชัดเจนราวกับถูกขยายเสียงสัก 100 เท่า

"เมื่อไหร่คุณจะกลับคะเนี่ย?"

ซูหว่านอวี้ทำแก้มป่อง อมลมสลับซ้ายขวาไปมา

พยายามทำตัวให้ผ่อนคลายเพื่อคลายความประหม่า แต่ความเขินอายก็ยังลามจากหลังหูมาถึงแก้มอยู่ดี

จู่ๆ ลู่เหลียงก็วางแก้วน้ำลง เสียงแก้วกระทบโต๊ะทำเอาซูหว่านอวี้ใจหายวาบ

ลู่เหลียงค่อยๆ โน้มตัวเข้ามาหา เธอเบิกตากว้าง เอนตัวไปด้านหลัง ถามด้วยน้ำเสียงสั่นๆ "จะ... ทำอะไรคะ?"

ลู่เหลียงหัวเราะเบาๆ ลูบแก้มซูหว่านอวี้ ปัดปอยผมที่ปรกหน้าออก แล้วประทับริมฝีปากลงบนหน้าผากเธอเบาๆ "ฝันดีนะครับ ผมกลับล่ะ"

เขาเดินไปถึงหน้าประตู ก็หยุดชะงัก "ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ผมคือแฟนของคุณแล้วนะ"

"ต่อไปนี้ ไม่ว่าเวลาไหน หรือมีปัญหาอะไร ก็โทรหาผมได้ตลอดเลยนะ"

"พรุ่งนี้บ่ายผมว่าง เดี๋ยวจะมารับไปที่บริษัทนะ รออยู่ที่ห้องล่ะ"

พูดจบลู่เหลียงก็หันมายิ้มให้ซูหว่านอวี้ "ผมพูดจบแล้ว ตาคุณบ้างล่ะ"

"งั้น... ฝันดีค่ะ~"

ซูหว่านอวี้หน้าแดงก่ำ ยกมือขึ้นโบกไปมาเหมือนแมวกวักแบบแข็งทื่อๆ

[ตรวจสอบแล้ว ไม่มีข้อผิดพลาด!]

ลู่เหลียงปิดประตูแล้วจากไป วินาทีต่อมา ซูหว่านอวี้ก็เอามือถูแก้มตัวเองไปมาอย่างบ้าคลั่ง

แต่เหมือนยังไม่หนำใจ เธอจึงมุดเข้าไปในผ้าห่ม คว้าเจ้าม้าน้ำมากอดรัดฟัดเหวี่ยงอย่างเมามัน

หลังจากระบายอารมณ์จนพอใจแล้ว ความรู้สึกก็ค่อยๆ สงบลง

สักพัก เธอก็หัวเราะคิกคักออกมาคนเดียว

อีกด้านหนึ่ง ลู่เหลียงกลับมาที่รถ

เขาเงยหน้ามองขึ้นไปที่ระเบียงห้อง 6023

เหมือนจะเห็นเงาคนแวบๆ

จู่ๆ โทรศัพท์ก็มีข้อความเข้า เป็นข้อความจากซูหว่านอวี้ "เดินทางปลอดภัยนะคะ ฝันดีค่ะ~"

พร้อมแนบสติกเกอร์รูปแมวเขินอายมาด้วย

"บาย ฝันดีนะ"

ลู่เหลียงคลี่ยิ้ม เขาสัมผัสได้ถึงความหวั่นไหวที่ห่างหายไปนาน เพียงแต่ว่าตอนนี้เขากำลังรู้สึกรุ่มร้อนแปลกๆ

ภายในรถที่มืดสลัว เสียงไฟแช็กดังขึ้นพร้อมกับเปลวไฟที่สว่างวาบ เสียงของลู่เหลียงก็ดังขึ้นตามมา "ไปที่โรงแรมเหอผิงนะ พี่จองห้องไว้แล้ว กำลังจะไปเดี๋ยวนี้แหละ"

ลู่เหลียงทิ้งก้นบุหรี่ ขับรถออกจากเขตมหาวิทยาลัย พร้อมกับโทรหาถานเทา "ช่วยจองห้องสวีตให้หน่อยนะ เดี๋ยวมีผู้หญิงชื่อจางเชี่ยนไปหา บอกชื่อฉันแล้วก็พาเธอขึ้นไปรอที่ห้องได้เลย"

สี่สิบนาทีต่อมา ลู่เหลียงก็มาถึงโรงแรมเหอผิง

ถานเทายืนรออยู่หน้าโรงแรม "คุณลู่ครับ คุณจางเพิ่งมาถึง รออยู่ที่ห้องสวีต 602 ครับ"

ลู่เหลียงส่งกุญแจรถให้ แล้วเดินขึ้นไปชั้นหกอย่างคุ้นเคย คืนนี้เขาจองห้องสวีตสไตล์สเปนที่ตกแต่งในธีมทรอปิคอลอันเร่าร้อน

ทันทีที่สแกนบัตรเปิดประตูเข้าไป ลู่เหลียงก็เห็นร่างระหงในชุดสีน้ำเงินยืนอยู่ริมหน้าต่าง กำลังก้าวเดินช้าๆ ทอดสายตาชมวิวเมืองเซี่ยงไฮ้ยามค่ำคืน

ชุดเดรสไหมพรมสีน้ำเงิน หรือที่เรียกกันว่าชุดรบสีน้ำเงิน เนื้อผ้าแนบเนื้อ ยิ่งคนใส่หุ่นดีเท่าไหร่ ก็ยิ่งเน้นสัดส่วนให้ชัดเจนยิ่งขึ้น

เพียงแค่เอวคอดบิดพลิ้วเพียงเล็กน้อย ก็เผยให้เห็นทรวดทรงองค์เอวที่เย้ายวนใจ ชวนให้จินตนาการไปไกล

ซึ่งจางเชี่ยนก็มีคุณสมบัติครบถ้วนตามนั้น ชายกระโปรงสั้นเหนือเข่าเผยให้เห็นเรียวขาในถุงน่องสีดำ เข้าคู่กับรองเท้าส้นสูงสีดำพื้นแดง

ลู่เหลียงเดินเข้าไปสวมกอดเอวคอดของเธอจากด้านหลัง จางเชี่ยนหันกลับมาส่งยิ้มหวาน "เป็นอะไรไปคะ?"

สิ่งที่ตอบกลับมามีเพียงเสียงลมหายใจหอบหนัก ไม่นานเธอก็พร้อมตอบสนองสัมผัสของเขาอย่างเร่าร้อน

ค่ำคืนนี้ช่างยาวนาน...

ชุดเดรสสีน้ำเงินก็พังยับเยินไม่เหลือชิ้นดี คอเสื้อวีเว้าลึกถูกฉีกขาดจนเสียทรง

หลังจากเสร็จกิจ จางเชี่ยนนอนพักหลับตาพริ้ม เหงื่อชุ่มไปทั้งตัว ดูเหมือนเธอจะไม่สงสัยเลยว่าคืนนี้ลู่เหลียงเป็นอะไรไป

"ร้านฟาสต์ฟู้ดเป็นยังไงบ้างแล้วล่ะ?"

ลู่เหลียงถามไถ่สารทุกข์สุกดิบของจางเชี่ยนอย่างใจลอย

"เพิ่งเช่าที่เมื่อคราวที่แล้วน่ะค่ะ ตอนนี้กำลังตกแต่งอยู่ น่าจะใช้เวลาอีกประมาณ 25 วันค่ะ"

จางเชี่ยนยิ้มหวาน ซบหน้าลงบนอกลู่เหลียง ใช้นิ้วเรียวไล้ไปมาบนหน้าท้องของเขาเบาๆ

"ใกล้เปิดร้านก็บอกนะ เดี๋ยวพี่จะพาคนไปอุดหนุน"

เมื่อจางเชี่ยนไม่ถาม ลู่เหลียงก็กลับเป็นฝ่ายที่ทนไม่ไหวเสียเอง "ไม่อยากรู้เหรอว่าคืนนี้พี่เป็นอะไรไป?"

จางเชี่ยนกางแขนบิดขี้เกียจ ครางอืออาในคอ "ถ้าคุณอยากบอก ฉันก็จะฟัง แต่ถ้าไม่อยากบอก ฉันก็จะไม่ถามหรอกค่ะ แต่ดูจากตอนนี้แล้ว ก็คงไม่มีปัญหาอะไรแล้วล่ะมั้งคะ"

ลู่เหลียงบีบแก้มจางเชี่ยนเบาๆ "อืม แก้ปัญหาได้แล้วล่ะ"

บุญคุณความงามของสตรีนั้นยากจะตอบแทน ความไร้เดียงสาของซูหว่านอวี้เกือบจะทำให้ตบะของเขาแตกกระเจิงแล้ว

แต่ในระหว่างที่กำลังเข้าด้ายเข้าเข็ม

เขาก็คิดตกแล้ว ในเมื่อเลือกไม่ได้ ก็เก็บไว้ทั้งสองคนเลยแล้วกัน

ปิดบังได้ก็ปิดบัง ปิดบังไม่ได้แล้วรับไม่ได้ก็แค่เลิกกันไป

(จบตอน)