บทที่ 71 จงใจให้เลือกแค่หนึ่ง

ถังไฉ่เตี๋ยทำงานมีประสิทธิภาพมาก วันต่อมาบริษัทก็มีพนักงานหน้าใหม่เพิ่มเข้ามา ทั้งพนักงานต้อนรับ ธุรการ บัญชี และนักวิเคราะห์ที่ลู่เหลียงเฝ้ารอ

เฉินจินฉุนถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก เธอเพิ่งเรียนจบจากมหาวิทยาลัยระดับกลาง การสั่งให้เธอไปสำรวจตลาดก็เหมือนเป็นการกลั่นแกล้งกันชัดๆ

หลายวันมานี้ เธอค้นหาข้อมูลจนสมองแทบจะไหม้ เฝ้ารอคอยอย่างมีความหวัง และในที่สุดก็ได้ผู้เชี่ยวชาญตัวจริงมาช่วยเสียที

เธอแอบกำหมัดแน่น ส่งแรงใจเชียร์ให้พวกเขาสัมภาษณ์ผ่านและได้เข้าทำงานอย่างราบรื่น

"จบฟู่ตั้นคนนึง? จบเป่ยต้าคนนึงเหรอ?"

ลู่เหลียงดูเรซูเม่ของพวกเขาแล้วก็อดสงสัยไม่ได้ "พี่ถัง คุณไปร่ายมนตร์บทไหนใส่พวกเขากันแน่ครับเนี่ย?"

คนที่มีวุฒิการศึกษาสูงสุดในบริษัทคือถังไฉ่เตี๋ย เธอเรียนจบปริญญาเอกที่มหาวิทยาลัยการเงินและการเศรษฐศาสตร์เซี่ยงไฮ้ และปริญญาโทใบที่สองที่มหาวิทยาลัยอีสต์ไชน่านอร์มอล

แต่ที่เธอมาร่วมงานด้วย ก็เพราะเธออายุมากแล้ว และแค่อยากหางานทำสบายๆ รอเกษียณ แต่กลับกลายเป็นว่าลู่เหลียงมองเห็นความสามารถและผลักดันให้เธอขึ้นเป็นรองประธาน

แต่ผู้สมัครสองคนนี้ อายุมากสุดก็แค่ 25 ปี จบปริญญาโทด้านการเงินทั้งคู่ ต่อให้ไปสมัครฝึกงานที่สถาบันระดับโลกอย่าง Sequoia หรือ Goldman Sachs ก็ยังผ่านฉลุย

ถังไฉ่เตี๋ยยิ้มตอบ "เทียนซิงแคปิตอลดึงดูดพวกเขาไม่ได้หรอกค่ะ แต่คุณลู่ดึงดูดพวกเขาได้ต่างหาก พวกเขาอยากจะติดตามเรียนรู้งานจากคุณน่ะค่ะ"

ประวัติของลู่เหลียงสืบหาได้ไม่ยาก สถาบันหรือนักลงทุนอิสระที่มีคอนเนกชันหน่อย ก็สามารถหาข้อมูลส่วนตัวของเขามาได้หมด

เมื่อเดือนมีนาคมปีนี้ เขายังทำงานเป็นนายหน้าอสังหาริมทรัพย์ที่ลวี่จิ่งกรุ๊ปอยู่เลย รับเงินเดือนขั้นต่ำแค่ไม่กี่พันหยวน ถ้าโชคดีก็อาจจะได้ค่าคอมมิชชันสักหมื่นสองหมื่น

แต่เพียงแค่สี่เดือน เขากลับพลิกโฉมกลายเป็นเจ้าของบัญชีนักลงทุนรายใหญ่ ถนนผู่หนาน หมายเลข 88 แถมยังก่อตั้งเทียนซิงแคปิตอลด้วยทุนจดทะเบียนถึง 50 ล้านหยวน

คนที่รู้เรื่องนี้ย่อมต้องสงสัยว่าเขาทำได้อย่างไร

ประจวบเหมาะกับช่วงนี้เป็นช่วงฤดูรับปริญญา พอบริษัทประกาศรับสมัครงาน อีเมลก็แทบจะถล่มทลาย

และบัณฑิตปริญญาโทจากเป่ยต้ากับฟู่ตั้นสองคนนี้ ก็คือผลลัพธ์จากการที่ถังไฉ่เตี๋ยตั้งเงื่อนไขการรับสมัครไว้สูงลิบลิ่ว และคัดกรองมาอย่างเข้มงวด

ถ้าเธอลดมาตรฐานลงมาหน่อย คนที่มาสัมภาษณ์คงมีมากกว่านี้อีกเป็นสิบเท่า

ลู่เหลียงถึงบางอ้อ เขามองเรซูเม่ทั้งสองใบที่แทบจะหาที่ติไม่ได้ "เรียกพวกเขาเข้ามาสิครับ"

บัณฑิตปริญญาโทจากเป่ยต้าชื่อ ลัวจวิ้นเฉิง ส่วนจากฟู่ตั้นชื่อ เวิ่นเชา ทั้งคู่เป็นชายหนุ่มอายุยี่สิบต้นๆ

สวมชุดสูทเรียบร้อย ผมเผ้าจัดทรงมาอย่างเนี๊ยบ พวกเขาผ่านการพรีเซนต์งานในมหาวิทยาลัยมานับครั้งไม่ถ้วน และยังเคยได้รับข้อเสนอให้เข้าทำงานจากบริษัทยักษ์ใหญ่ พวกเขาจึงมีความมั่นใจในแบบที่เด็กจบใหม่คนอื่นๆ ไม่มี

ลู่เหลียงไม่อ้อมค้อม เขารู้ดีว่าวุฒิการศึกษาเป็นเพียงใบเบิกทาง สิ่งสำคัญคือต้องดูว่ามีความสามารถจริงหรือเปล่า

เขาจึงมอบหมายงานในช่วงทดลองงานให้ทั้งสองคนไปทำ นั่นคือการสำรวจและวิเคราะห์แนวโน้มตลาด รวมไปถึงข้อดีข้อเสียของธุรกิจจักรยานแบ่งปันและแพลตฟอร์มวิดีโอออนไลน์

ใครที่มีความสามารถโดดเด่นกว่า วิเคราะห์ข้อมูลได้ทะลุปรุโปร่งกว่า เขาจะรับคนนั้นเข้าทำงาน และปั้นให้เป็นมือขวาคนสนิท

เฉินจินฉุนเป็นแค่ผู้ช่วย ลู่เหลียงยังต้องการคนเก่งๆ มาเป็นรองประธาน และในอนาคตก็จะให้มาช่วยบริหารพอร์ตการลงทุนด้วย

ลู่เหลียงพูดตรงๆ ไม่อ้อมค้อมว่า "ผมต้องการเลขาฯ หนึ่งคน ที่สามารถช่วยผมจัดการทุกอย่างได้"

เลขาฯ คือตำแหน่งงาน ส่วนผู้ช่วยคือบทบาทหน้าที่

เลขาฯ อาจจะดูเหมือนไม่มีอำนาจสั่งการใครโดยตรง แต่ในความเป็นจริง เลขาฯ คือตัวแทนของประธานบริษัท ความคิดเห็นของเลขาฯ ก็คือความต้องการของประธานบริษัทที่ทุกคนต้องทำตาม จึงมีคำกล่าวที่ว่า 'เลขาฯ ใหญ่กว่าเจ้านายครึ่งขั้น'

ส่วนผู้ช่วย เนื่องจากมีบทบาทหน้าที่ชัดเจน จึงมีอำนาจการบริหารงานในระดับหนึ่ง จึงมีคำกล่าวที่ว่า 'ผู้ช่วยเล็กกว่าเจ้านายครึ่งขั้น'

พูดง่ายๆ ก็คือ เฉินจินฉุนสั่งถังไฉ่เตี๋ยไม่ได้ เพราะไม่มีอำนาจ แต่เลขาฯ สั่งได้ เพราะเขาคือตัวแทนของลู่เหลียง

ถึงแม้เลขาฯ จะไม่มีอำนาจเบ็ดเสร็จ แต่ถ้าวันหนึ่งลู่เหลียงก้าวลงจากตำแหน่งเบื้องหน้า เลขาฯ ก็มักจะก้าวขึ้นมาเป็นผู้นำแทนเสมอ

ทั้งสองคนถึงกับหายใจไม่ทั่วท้อง เพราะรู้ดีว่าตำแหน่งเลขาฯ มีความสำคัญมากแค่ไหน และไม่ได้ถามถึงเรื่องสวัสดิการเลยด้วยซ้ำ

ตอนนี้ถามไปก็ยังเร็วเกินไป และไม่มีประโยชน์อะไรด้วยซ้ำ เพราะถ้าถูกลู่เหลียงเลือกให้เป็นผู้สืบทอดเมื่อไหร่ อยากได้อะไรก็ได้ทั้งนั้น

พวกเขาไม่ถามก็เรื่องของพวกเขา แต่ลู่เหลียงจะไม่ยอมทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ "ช่วงทดลองงานให้เงินเดือนห้าพันนะ ไม่รวมค่าอาหารกับค่าที่พัก"

เขาคิดมาตลอดว่า การจะใช้ชีวิตอยู่ในเมืองเซี่ยงไฮ้ได้ อย่างน้อยก็ต้องมีเงินเดือนสักห้าพัน

บริษัทที่ให้เงินเดือนช่วงทดลองงานแค่สองสามพัน แถมยังไม่มีสวัสดิการอะไรให้เลย นั่นมันก็แค่การกดขี่เด็กใหม่และบั่นทอนความมั่นใจของพวกเขาชัดๆ

ประหยัดเงินเดือนช่วงทดลองงานไปก็ไม่ทำให้รวยขึ้นมาหรอก

เขาจึงตั้งกฎไว้ว่า ไม่ว่าตำแหน่งไหน ช่วงทดลองงานก็ให้เงินเดือนห้าพันทั้งหมด รวมค่าอาหารกับค่าที่พักแล้วก็ตกเดือนละหกพันสี่

"ขอบคุณครับคุณลู่"

ทั้งสองคนยิ้มแก้มปริ แบบนี้เงินเดือนช่วงทดลองงานก็พอเลี้ยงตัวเองได้แล้ว ไม่ต้องไปขอเงินที่บ้านอีก

ลัวจวิ้นเฉิงถามต่อว่า "คุณลู่ครับ รายงานการวิจัยสองชิ้นนี้มีกำหนดส่งไหมครับ?"

ลู่เหลียงมองดูปฏิทิน แล้วตอบว่า "ส่งให้ผมก่อนวันที่ 10 เดือนหน้าแล้วกัน"

วันนี้วันที่ 24 ยังมีเวลาอีกครึ่งเดือนกว่า

ถึงตอนนั้น น่าจะเป็นช่วงที่หุ้นเท่อลี่เอเริ่มขยับรอบใหม่พอดี

หลังจากนั้น เขาคงไม่มีเวลามานั่งดูแล้ว

"งบประมาณการทำวิจัยให้คนละสามหมื่น ไปเบิกกับรองประธานถังได้เลย"

ลู่เหลียงหันไปทางถังไฉ่เตี๋ย เงินสามหมื่นน่าจะเป็นงบสูงสุดสำหรับการทำวิจัยตลาดด้วยตัวเองแล้ว

ถ้าต้องใช้งบมากกว่านี้ เขาไปจ้างบริษัทวิจัยมืออาชีพเลยไม่ดีกว่าเหรอ

"ถ้าฝ่ายบัญชีอนุมัติแล้ว ก็มาหาฉันได้เลยจ้ะ"

ถังไฉ่เตี๋ยพยักหน้า ส่งยิ้มเป็นมิตรให้พวกเขา เธอรู้สถานะตัวเองดีว่าอายุมากแล้ว และคงไม่คิดจะก้าวหน้าไปกว่านี้

ลู่เหลียงไว้ใจเธอ เธอก็จะพยายามบริหารบริษัทให้ดีที่สุด และไม่คิดจะไปแก่งแย่งชิงดีชิงเด่นกับใคร

ถ้าวันหนึ่งในอนาคต ลู่เหลียงเกิดไม่ไว้ใจเธอขึ้นมา เธอก็พร้อมจะก้าวลงจากตำแหน่งโดยไม่ลังเล

เน้นอยู่อย่างสงบ ไม่แก่งแย่งชิงดี ทำหน้าที่ของตัวเองไปวันๆ ก็พอ

ส่วนใครอยากจะเป็นเจ้าอาวาสก็เป็นไปเถอะ

ถ้าเป็นแล้วต้องมานั่งปวดหัวกับเรื่องวุ่นวาย จะมีเงินหรืออำนาจล้นฟ้าไปทำไมกัน

[ตรวจสอบแล้ว ไม่มีข้อผิดพลาด!]

"มีคำถามอะไรอีกไหม?" ลู่เหลียงถามเป็นครั้งสุดท้าย

"คุณลู่ รองประธานถัง งั้นพวกเราขอตัวไปทำงานก่อนนะครับ"

เมื่อเดินออกจากห้องทำงาน ลัวและเวิ่นก็มองหน้ากัน ถึงแม้จะยิ้มให้กัน แต่ในอากาศกลับอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของการแข่งขัน

ยอมเป็นหัวหมาดีกว่าเป็นหางมังกร ถ้าไม่ใช่เพราะตำแหน่งมือขวาของลู่เหลียง พวกเขาก็คงไม่มาสัมภาษณ์ที่เทียนซิงแคปิตอลหรอก

ศึกครั้งนี้ ทั้งสองคนต่างมุ่งมั่นที่จะเอาชนะให้ได้

ลู่เหลียงมองดูพวกเขาผ่านมู่ลี่ แล้วยิ้ม "พี่ถังตาถึงมากเลยนะครับ ทั้งสองคนเก่งมากเลย"

"เก่งก็ส่วนเก่งค่ะ แต่สุดท้ายก็ต้องมีคนที่เก่งที่สุดเพียงคนเดียว"

ถังไฉ่เตี๋ยมองทะลุถึงแก่นแท้ของการแข่งขันครั้งนี้

จริงๆ แล้วทั้งคู่ก็มีความสามารถเพียงพอทั้งนั้น แต่ลู่เหลียงกลับใช้วิธีที่โหดร้าย โดยบีบให้ต้องเลือกแค่คนเดียว

สถานการณ์แบบนี้ เธอเห็นมานักต่อนักแล้ว

ผู้นำที่ยอดเยี่ยมต้องรู้จักสร้างความกดดันและความวิตกกังวลขึ้นมาเอง

แบบนี้พนักงานก็จะแข่งขันกันทำงานอย่างบ้าคลั่ง และผู้นำก็จะได้รับผลประโยชน์สูงสุด

แต่มีข้อแม้ว่า ต้องเป็นการแข่งขันที่มีความหมาย ไม่ใช่แข่งกันไปเรื่อยเปื่อย

ถ้าแข่งกันแบบไร้สาระ มันก็จะกลายเป็นการบั่นทอนกำลังใจภายใน และเริ่มมีการทำงานแบบผักชีโรยหน้า

แต่ตอนนี้พวกเขายังไม่ต้องกังวลเรื่องนั้น เพราะบริษัทกำลังอยู่ในช่วงเติบโต แค่ตั้งใจทำงาน ก็จะได้รับผลตอบแทนอย่างแน่นอน

หลังจากนั้น ลู่เหลียงก็มาดูทำเลที่ตั้งออฟฟิศแห่งใหม่ที่ถังไฉ่เตี๋ยเสนอมา ซึ่งส่วนใหญ่อยู่ในย่านลู่เจียจุ่ย

ก็แน่ล่ะ ที่นั่นเป็นย่านการเงิน ถ้าพวกเขาย้ายไปที่นั่น ภาพลักษณ์ของบริษัทก็จะดูดีมีระดับขึ้นไปอีกขั้น

ทำเลดี แต่ราคาก็แพงหูฉี่ ค่าเช่าเริ่มต้นที่ตารางเมตรละ 8 หยวนต่อวัน ซึ่งแพงกว่าที่นี่ถึงสองเท่า

สมมติว่าเช่าพื้นที่ 3,000 ตารางเมตร ค่าเช่ารายเดือนจะตกอยู่ที่ 720,000 หยวน ถ้ารวมค่าส่วนกลาง ค่าน้ำค่าไฟ และค่าใช้จ่ายอื่นๆ แล้ว อย่างน้อยต้องเตรียมเงินไว้เดือนละ 800,000 หยวน ปีหนึ่งก็ปาเข้าไป 8.6 ล้านกว่าหยวน

"ช่วงบ่ายเราลองไปดูกัน ถ้าโอเคก็เซ็นสัญญาเลย"

ลู่เหลียงตั้งใจจะจัดการให้เสร็จสรรพไปเลย จะได้ไม่ต้องมานั่งย้ายออฟฟิศบ่อยๆ

ย้ายไปย่านลู่เจียจุ่ย จะได้ดึงดูดคนเก่งๆ มาร่วมงานได้ง่ายขึ้นด้วย

เพราะทำเลที่ตั้งของบริษัท ก็เหมือนกับรถยนต์ของผู้ชายนั่นแหละ เป็นเครื่องยืนยันถึงความน่าเชื่อถือ

นอกเสียจากจะมีตึกเป็นของตัวเอง ไม่อย่างนั้นก็ต้องตามน้ำไปแบบนี้แหละ

"งั้นเดี๋ยวฉันไปติดต่อนิติบุคคลเลยนะคะ"

ขณะที่ถังไฉ่เตี๋ยกำลังจะเดินออกไป ลู่เหลียงก็เรียกไว้ "ผมจำได้ว่าคุณยังไม่ได้ซื้อรถใช่ไหมครับ?"

ตอนนั้นเขารับปากว่าจะซื้อรถประจำตำแหน่งราคา 300,000 หยวนให้ถังไฉ่เตี๋ย แต่ดูเหมือนเธอจะยังไม่ได้ไปซื้อเลย

"ช่วงนี้งานค่อนข้างยุ่งน่ะค่ะ เอาไว้ย้ายไปออฟฟิศใหม่ก่อนค่อยว่ากันอีกทีแล้วกันค่ะ"

"ก็ได้ครับ ถึงตอนนั้นค่อยซื้อรถตู้มาใช้เป็นรถบริษัทเพิ่มอีกสักสองสามคันด้วยเลยแล้วกัน"

(จบตอน)