บทที่ 72 เงินเยนอ่อนค่า

หลังจากถังไฉ่เตี๋ยออกไป ลู่เหลียงก็เปิดคอมพิวเตอร์ขึ้นมา นั่งอ่านข่าวเศรษฐกิจของประเทศต่างๆ ในวันนี้

สำหรับตลาดหุ้นในประเทศ เขาแค่เหลือบมองผ่านๆ เพราะกราฟก็ยังเป็นเส้นตรงดิ่งติดฟลอร์เหมือนเดิม นักลงทุนรายย่อยถูกเชือดจนแทบกระอักเลือด

ก่อนหน้านี้ยังด่าว่าผู้เฒ่าเซียวออกโรงเตือนทำไม แต่ตอนนี้กลับมาสวดอ้อนวอนขอให้ผู้เฒ่าเซียวส่งทหารสวรรค์ลงมาช่วยโปรดสัตว์พาพวกเขาให้พ้นจากห้วงทุกข์นี้เสียที

จงซินฟู่อิ๋งกับถนนฝูเถียน หมายเลข 12 นี่มันโหดเหี้ยมจริงๆ เทขายที่ราคาติดฟลอร์ทุกวัน เทไปเป็นพันล้านแล้วยังเทไม่หมดเลย

ราคาหุ้นจาก 48.25 หยวน โดนเทจนติดฟลอร์สามวันซ้อน ร่วงลงมาเหลือ 35.19 หยวน ขาดทุนสุทธิล็อตละ 1,306 หยวน

กำไรเล็กๆ น้อยๆ ที่พวกรายย่อยเคยได้ไปก่อนหน้านี้ เอามาคืนทั้งต้นทั้งดอกยังไม่พอ แถมยังโดนเฉือนเนื้อไปอีกก้อนใหญ่

แถมยังโดนเฉือนเนื้ออย่างต่อเนื่องอีกต่างหาก

พวกเขาเห็นแล้วก็ปวดใจ แต่ที่สำคัญคือพวกเจ้ามือเทขายที่ราคาติดฟลอร์ ต่อให้พวกรายย่อยอยากจะตัดใจขายทิ้ง ก็ขายไม่ได้อยู่ดี

"ทนอีกหน่อยแล้วกัน อย่างมากก็อีกแค่สองวัน"

ลู่เหลียงเองก็ขาดทุนวันละหลายล้านหยวน แต่เพราะเขามีกำไรตุนไว้ก่อนแล้ว เลยยังรู้สึกมั่นใจและไม่ตื่นตระหนกแต่อย่างใด

ไม่นาน ความสนใจของเขาก็ถูกดึงดูดด้วยข่าวจากประเทศญี่ปุ่น เนื่องจากสอบผ่าน CET-4 มาแล้ว การอ่านบทความภาษาอังกฤษยาวๆ จึงอาจจะยากอยู่บ้าง แต่ก็ไม่ต้องมานั่งแปลทุกย่อหน้าเหมือนแต่ก่อนอีกแล้ว

ข่าวใหญ่ที่เพิ่งออกมาสดๆ ร้อนๆ คือ คณะรัฐมนตรีของญี่ปุ่นมีการจัดประชุมวาระพิเศษ และมีมติเห็นชอบให้ขึ้นภาษีผู้บริโภค

"สังคมผู้สูงอายุ อัตราการเกิดลดลงอย่างต่อเนื่อง คลังประเทศร่อยหรอ การขึ้นภาษีผู้บริโภคคงเป็นทางเลือกที่หลีกเลี่ยงไม่ได้สินะ"

ลู่เหลียงครุ่นคิดอยู่นาน ก่อนจะค้นหาข้อมูลจำนวนครั้งและอัตราการขึ้นภาษีผู้บริโภคของญี่ปุ่นในช่วง 20 ปีที่ผ่านมา

ตอนแรกก็ทำเก่ง ประกาศกร้าวว่าจะขายกรุงโตเกียวไปซื้ออเมริกา แต่สุดท้ายก็โดนอเมริกาเล่นงานกลับจนน่วม

เศรษฐกิจชะงักงันมา 20 กว่าปี สิ่งเดียวที่ไม่ขึ้นก็คือเงินเดือน ไม่ว่าจะเป็นข้าวของเครื่องใช้หรือภาษีผู้บริโภค ล้วนมีแต่ขึ้น ไม่มีลด

ครั้งสุดท้ายที่ขึ้นภาษีผู้บริโภคจาก 3% เป็น 5% ก็ตอนวิกฤตต้มยำกุ้งปี 97 ที่ค่าเงินบาทถูกโจมตีจนพังทลาย ลามไปเป็นวิกฤตการเงินทั่วเอเชีย

"ภาษีผู้บริโภคที่ไม่ขึ้นมาตั้ง 18 ปี คราวนี้จะขึ้นจริงเหรอเนี่ย?"

ลู่เหลียงตกอยู่ในภวังค์ความคิด ถ้าขึ้นภาษีจริง ย่อมส่งผลเสียต่อเงินเยน ถือเป็นโอกาสดีในการเปิดสถานะ Short (แทงลง)

แต่ถ้าไม่ขึ้นภาษี ก็จะเป็นผลดีต่อเงินเยน การเปิดสถานะ Short ก็เท่ากับตั้งตัวเป็นศัตรูกับคนทั้งตลาด

ลู่เหลียงคิดทบทวนอยู่นาน แล้วค้นหาข้อมูลอัตราแลกเปลี่ยนเงินเยนต่อดอลลาร์สหรัฐในช่วงหลายปีที่ผ่านมา จู่ๆ เขาก็ยิ้มออกมา

ภัยพิบัติทางธรรมชาติและฝีมือมนุษย์เมื่อสี่ปีที่แล้ว เป็นตัวเปิดประตูให้เงินเยนเข้าสู่ขาลงอย่างเต็มตัว

ตอนนั้น 1 ดอลลาร์สหรัฐ แลกได้ 79 เยน

แต่ตอนนี้ 1 ดอลลาร์สหรัฐ แลกได้ตั้ง 108 เยน

สำหรับค่าเงินของประเทศหนึ่ง

เวลาเพียงแค่สี่ปี แต่ค่าเงินร่วงไปถึง 37.5% อาการหนักไม่ต่างจากตกเลือดเลยทีเดียว

[ตรวจสอบแล้ว ไม่มีข้อผิดพลาด!]

เปรียบเหมือนคนที่มีเงินเดือนสามพัน

เมื่อสี่ปีที่แล้ว โคล่าขวดละ 3 หยวน

แต่ตอนนี้ ขวดละ 4.12 หยวน

เมื่อสี่ปีที่แล้ว เขาอาจจะซื้อโคล่าได้ 1,000 ขวด แต่สี่ปีต่อมาในวันนี้ เขาซื้อได้แค่ 728 ขวด

ต้นทุนการผลิตโคล่าไม่ได้เปลี่ยนไปเลย ส่วนโคล่า 272 ขวดที่หายวับไปกับตานั้น ก็คือภาพสะท้อนของการที่เงินเสื่อมค่าและภาวะเงินเฟ้อนั่นเอง

ลู่เหลียงครุ่นคิดอยู่นาน ก่อนจะตัดสินใจเดิมพันครั้งใหญ่

การอ่อนค่าของเงินเยนเป็นแนวโน้มที่ไม่สามารถหลีกเลี่ยงได้ ภัยพิบัติทางธรรมชาติและฝีมือมนุษย์เป็นเพียงแค่ปัจจัยกระตุ้น ปัญหาที่แท้จริงคืออัตราการเกิดลดลงและสังคมผู้สูงอายุต่างหาก

เด็กคือรากฐานของเศรษฐกิจทั้งหมด นับตั้งแต่รู้ว่าตั้งครรภ์จนกระทั่งเรียนจบมหาวิทยาลัย อย่างน้อยก็ต้องใช้เวลา 20 ปี ซึ่งมีแต่รายจ่าย ไม่มีรายรับ และในช่วงเวลานั้น ธุรกิจต่างๆ ที่เกี่ยวข้องก็ได้รับอานิสงส์มากมายมหาศาล

แต่ผู้สูงอายุนั้นต่างออกไป พวกเขามีรถมีบ้าน มีประกันสุขภาพและเงินบำนาญ พออายุมาก การจับจ่ายใช้สอยก็น้อยลง ต่อให้เป็นธุรกิจสถานอาบอบนวดก็ยังได้อานิสงส์จากพวกเขาไม่ได้เลย

ถึงแม้สุดท้ายรัฐบาลจะไม่ขึ้นภาษีผู้บริโภค การเปิดสถานะ Short ก็แค่อาจจะทำให้ขาดทุนไปบ้าง แต่ก็ไม่ถึงกับทำให้ล้างพอร์ตหรอก

ลู่เหลียงยังมีเงินสดเหลืออีก 145 ล้าน การปล่อยให้เงินก้อนใหญ่ขนาดนี้นอนนิ่งอยู่ในบัญชีทุกวัน ถือเป็นการใช้ทรัพยากรอย่างสิ้นเปลืองและน่าละอายที่สุด

เขาตั้งใจจะแบ่งเงิน 10 ล้านดอลลาร์สหรัฐมาเล่นดูสักตั้ง ต่อให้พลาดขาดทุน ก็ยังมีกำไรจากหุ้นเท่อลี่เอมาหักลบกลบหนี้ได้

ลู่เหลียงเริ่มรวบรวมข้อมูล โดยเริ่มศึกษาตั้งแต่กฎระเบียบการซื้อขายอัตราแลกเปลี่ยนเงินตราต่างประเทศ (Forex) ไปจนถึงกำหนดการประชุมคณะรัฐมนตรีญี่ปุ่นครั้งต่อไป

กฎการเทรดฟอเร็กซ์ (Forex) ก็คล้ายๆ กับการเล่นหุ้นหรือซื้อขายทองคำ คือซื้อถูกขายแพง

ราคาปัจจุบันอยู่ที่ 1 ดอลลาร์ต่อ 108 เยน ถ้าไม่ใช้เลเวอเรจ (Leverage) เงิน 10 ล้านดอลลาร์ก็จะแลกได้ 1.08 พันล้านเยน

ในตลาดฟอเร็กซ์คู่เงิน USD/JPY ทุกๆ 1 จุดที่ขึ้นไป ก็จะเท่ากับกำไร 10 ล้านเยน หรือประมาณ 92,500 ดอลลาร์สหรัฐ

ถ้าใช้เลเวอเรจ 10 เท่า กำไร 1 จุดก็จะกลายเป็น 100 ล้าน ถ้า 100 เท่าก็ 1,000 ล้าน

ในทางกลับกัน ถ้าใช้เลเวอเรจ 100 เท่า แล้วราคาลง 1 จุด ก็ขาดทุน 1,000 ล้านเช่นกัน และเมื่อไหร่ที่ขาดทุนเกิน 70% ของหลักประกัน ก็จะถูกบังคับขาย (Margin Call) ทันที

ค่าธรรมเนียมในการใช้เลเวอเรจก็แตกต่างกันไป มีตั้งแต่ 50 ถึง 400 เท่า ค่าคอมมิชชันต่อการซื้อขายแต่ละครั้งจะอยู่ที่ 0.06% - 0.1%

การประชุมคณะรัฐมนตรีครั้งต่อไป กำหนดไว้เป็นวันอังคารหน้า

พวกเขาจะเปิดรับฟังความคิดเห็นจากประชาชนอย่างรอบด้าน ก่อนจะตัดสินใจว่าจะขึ้นภาษีผู้บริโภคหรือไม่ และถ้าขึ้น จะขึ้นเท่าไหร่

ลู่เหลียงใช้เวลาครึ่งค่อนวันนั่งคิดเรื่องนี้จนหัวหมุน

จนลืมกินมื้อเที่ยงไปซะสนิท ถังไฉ่เตี๋ยต้องมาเรียกให้ไปดูสถานที่ตั้งออฟฟิศแห่งใหม่นั่นแหละ เขาถึงรู้สึกตัว

ลู่เหลียงเรียกเฉินจินฉุนให้ตามไปด้วย พวกเขามุ่งหน้าไปยังย่านการเงินลู่เจียจุ่ย ตระเวนดูตึกสำนักงานชื่อดังหลายแห่ง ไม่ว่าจะเป็นศูนย์การเงินโลก (World Financial Center), อาคารจินเม่า (Jin Mao Tower), อาคารนิวอินเตอร์เนชันแนล (New International) และอีกมากมาย

ราคาเช่า 8 หยวนต่อตารางเมตรต่อวันนั่นคือราคาต่ำสุดแล้ว ที่นี่ส่วนใหญ่ราคา 9 หยวน, 11 หยวน ไปจนถึง 15 หยวนมีให้เห็นถมเถไป

ลู่เหลียงถูกใจอาคารนิวอินเตอร์เนชันแนลที่อยู่ใกล้กับอาคารกรีนแลนด์ (Greenland) ที่สุด ที่นี่คือใจกลางย่านลู่เจียจุ่ย เดินแค่ 3 นาทีก็ถึงสถานีรถไฟใต้ดินแล้ว

ตัวตึกสูง 45 ชั้น พื้นที่ออฟฟิศที่เปิดให้เช่าอยู่ชั้น 32 มีพื้นที่ใช้สอย 3,800 ตารางเมตร ราคาเช่าวันละ 9.5 หยวนต่อตารางเมตร

ถึงแม้จะอยู่ชั้นสูง แต่ลิฟต์ก็มีให้บริการเหลือเฟือ เป็นลิฟต์ความเร็วสูงจากเยอรมนีถึง 38 ตัว มั่นใจได้เลยว่าไม่ต้องมาเสียเวลารอลิฟต์ตอนขึ้นลงแน่นอน

"เอาที่นี่แหละ" ลู่เหลียงเคี้ยวแฮมเบอร์เกอร์ที่เฉินจินฉุนเพิ่งซื้อมาให้ หลังจากเดินสำรวจรอบๆ แล้ว เขาก็รู้สึกพอใจมาก

วิวแม่น้ำสวยงาม มองเห็นหาดไว่ทานได้ชัดเจน ฉากหลังคือหอไข่มุกตะวันออก บริเวณใกล้เคียงก็เต็มไปด้วยธนาคารพาณิชย์ชั้นนำอย่าง Bank of China, Ping An และ Hang Seng อนาคตจะทำธุรกรรมการเงินก็สะดวกสบาย

ผู้จัดการนิติบุคคลได้ยินดังนั้นก็ยิ้มแก้มปริ "คุณลู่ครับ หลังจากหักส่วนลดแล้ว ค่าเช่าจะอยู่ที่ 1.05 ล้านหยวนต่อเดือนครับ"

"พี่ถัง เรื่องจัดการต่อที่นี่ ผมฝากด้วยนะครับ พอดีผมมีธุระต้องไปทำก่อน"

ลู่เหลียงยิ้มรับแต่ไม่ตอบตกลง เขามองดูนาฬิกา นึกขึ้นได้ว่ารับปากจะไปรับซูหว่านอวี้มาเรียนภาษาอังกฤษในช่วงบ่าย เขาจึงส่งสายตาให้ถังไฉ่เตี๋ยช่วยต่อรองราคาให้ที

ตึกสำนักงานเกรดเอมักจะตั้งราคาเผื่อต่อไว้สูงลิ่ว โดยเฉพาะคนที่มาเช่าพื้นที่ขนาดใหญ่แบบนี้ ต่อให้ได้ลด 20-30% ก็ไม่ใช่เรื่องแปลก

คนที่เช่าพื้นที่ราคาปีละสิบล้านกว่าหยวนไหว มักจะซื้อที่ดินสร้างตึกเองมากกว่า ส่วนบริษัทที่ทุนไม่หนาพอก็คงไม่เช่าพื้นที่กว้างขนาดนี้ มันเลยกลายเป็นกลุ่มลูกค้าที่ค่อนข้างเฉพาะกลุ่ม

ราคาเช่าเดิม 1,083,000 หยวน ลู่เหลียงมองว่าน่าจะต่อรองให้เหลือประมาณ 900,000 หยวนได้ เพราะยังไงก็ต้องเสียค่าส่วนกลางแยกต่างหากอีกตารางเมตรละ 28 หยวนต่อเดือน ปีนึงก็ต้องจ่ายเพิ่มอีกล้านกว่าหยวน

ถังไฉ่เตี๋ยเข้าใจความหมาย จึงหันไปถาม "เสี่ยวเฉิน จะไปกับคุณลู่ไหมจ๊ะ?"

"ให้เธออยู่ช่วยคุณนี่แหละครับ"

ลู่เหลียงทิ้งกระดาษห่อแฮมเบอร์เกอร์ ดูดโคล่าแล้วเดินทอดน่องลงไปยังลานจอดรถชั้นใต้ดินของตึก

เขาใส่ชุดลำลองสบายๆ ซึ่งขัดกับภาพลักษณ์ของนักธุรกิจในชุดสูทผูกไทที่เดินขวักไขว่ไปมาอย่างสิ้นเชิง

ทันทีที่ขึ้นรถ ลู่เหลียงก็ต่อสายหาซูหว่านอวี้ "ยังอยู่ที่ห้องหรือเปล่าครับ?"

"เอ่อ... อยู่ค่ะ"

"อีก 30 นาทีถึงนะ"

ครึ่งชั่วโมงต่อมา ที่อพาร์ตเมนต์หงฟ่า ย่านกว่างจงอู่ชุน ซูหว่านอวี้กำลังยืนค้ำไม้เท้าอยู่ที่หน้าประตู

ลู่เหลียงขับรถไปจอดเทียบข้างๆ แล้วแกล้งถามขำๆ "หรือว่าต้องให้ผมลงไปเปิดประตูรถให้ด้วยครับเนี่ย?"

เขาสังเกตเห็นว่า ตั้งแต่ที่ความสัมพันธ์ของพวกเขาเริ่มมีความหมายแฝง ซูหว่านอวี้ก็มักจะแสดงอาการเด๋อๆ ด๋าๆ เวลาอยู่ต่อหน้าเขา เหมือนคนตามเรื่องไม่ค่อยทัน

ซูหว่านอวี้กระโดดหย็องแหย็งขึ้นมานั่งเบาะข้างคนขับ เก็บไม้เท้าเข้าที่ จู่ๆ ก็พูดเสียงเบา "ฉันอยากจะขอลาพักสักสองสามวันน่ะค่ะ"

(จบตอน)