บทที่ 73 ปีกหวิงชั้นยอด

"ลาไปทำอะไร?"

"พักรักษาตัวค่ะ"

"ไม่อนุมัติ"

"ทำไมคะ" ซูหว่านอวี้ไม่พอใจ

ลู่เหลียงพูดอย่างไม่สบอารมณ์ "คุณใช้ปากกับมือสอนหนังสือ อย่างมากก็ใช้สมองอีกนิดหน่อย แล้วมันเกี่ยวอะไรกับเจ็บเท้าล่ะ"

"สมองนิดหน่อยอะไรกันคะ"

ซูหว่านอวี้ทำแก้มป่อง บ่นพึมพำเสียงเบา "แต่ทำแบบนี้มันก็ดูไม่ค่อยดีนี่นา"

เธอเป็นติวเตอร์ภาษาอังกฤษของลู่เหลียง ก็ถือเป็นพนักงานครึ่งนึง การมีความรักในที่ทำงาน มันจะส่งผลเสียต่อภาพลักษณ์ของเจ้านายได้

"ถ้าคุณเป็นห่วงผมขนาดนั้น งั้นไปสอนที่บ้านผมดีไหมล่ะ?"

ลู่เหลียงกลั้นขำไม่ได้ เขาชอบขยี้ผมซูหว่านอวี้เล่นจนยุ่งเหยิง ปล่อยให้เธอร้องโวยวาย

อาจจะเพราะผมเธอหยิกธรรมชาตินิดๆ ช่วงหนึ่งเขาเลยโดนล้อว่าไอ้หัวหยิก ทำให้เขามีความแค้นฝังใจกับผมตรงยาวเป็นพิเศษ

ซูหว่านอวี้กอดกระเป๋าเป้ใบเล็กไว้แน่น ทำหน้าตาระแวดระวัง "คุณไปที่บริษัทเถอะค่ะ แล้วก็ห้ามทำรุ่มร่ามเวลางานด้วยนะคะ"

"เราต้องแยกแยะให้ชัดเจนนะคะ ตอนอยู่บริษัท ฉันคือครูซูของคุณ และคุณคือเจ้านายลู่ของฉัน แล้วก็พรุ่งนี้ไม่ต้องมารับฉันแล้วนะคะ ฉันไปเองได้"

ซูหว่านอวี้ตีหน้าขรึม พูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง

เธอไม่อยากให้ตัวเองไปเป็นตัวถ่วงลู่เหลียง ไม่อย่างนั้นเธอยอมทิ้งงานพาร์ตไทม์นี้ดีกว่า "เหลืออีก 17 คาบนะคะ คุณไม่ต้องจองเพิ่มแล้วล่ะ ถ้าอยากเรียนเดี๋ยวฉันสอนให้ฟรีเลย"

ลู่เหลียงถอนหายใจยาว ทำหน้าเศร้า "ความสัมพันธ์ของเราก็ลึกซึ้งขนาดนี้แล้ว คุณยังมาคิดเล็กคิดน้อยอีก ผมปวดใจนะเนี่ย"

"ฮึ่ม~ ปวดใจก็ทนไปก่อนเถอะค่ะ"

ซูหว่านอวี้ย่นจมูก เธอไม่หลงกลเขาอีกแล้ว

แต่พอลู่เหลียงเงียบไปพักใหญ่ เธอก็เริ่มใจคอไม่ดี รีบเสริมว่า "คือว่า... เดือนหน้าฉันต้องเตรียมสอบ ป.โท น่ะค่ะ ก็เลยไม่ค่อยมีเวลาด้วย"

ลู่เหลียงหัวเราะหึๆ เอื้อมมือไปขยี้ผมซูหว่านอวี้ "พูดแบบนี้ ค่อยรู้สึกดีขึ้นมาหน่อย"

"คนบ้า หลอกฉันอีกแล้วนะ คอยดูเถอะ!"

ซูหว่านอวี้ทำท่าจะกระโจนเข้าใส่ แต่ลู่เหลียงใช้มือเดียวดันหน้าผากเธอไว้ "ตัวกะเปี๊ยกแค่นี้ คิดจะสู้กับผมเหรอ?"

พูดคุยหยอกล้อกันอย่างสนุกสนาน ไม่นานก็ใกล้จะถึงตึกหย่งเฟิง

จู่ๆ ซูหว่านอวี้ก็บอกว่า "ส่งฉันตรงทางแยกนี้แหละค่ะ"

ท่าทางเธอเด็ดเดี่ยวมาก ลู่เหลียงก็เลยไม่เซ้าซี้ จอดส่งเธอลงแล้วค่อยขับรถไปจอดที่ลานจอดรถของตึก

เขาไม่ได้ขึ้นไปที่บริษัท แต่โทรหาเฒ่าเมิ่ง พอรู้ว่าอีกฝ่ายอยู่ที่บริษัท ก็ตรงไปที่ชั้น 17 เลย

ทำเลที่ตั้งบริษัทนี้ เมิ่งฉางคุนเป็นคนหาให้ ในเมื่อพวกเขาจะย้ายออก ก็ควรไปบอกกล่าวเขาสักหน่อยตามมารยาท

พอเฒ่าเมิ่งรู้เรื่อง เขาก็ใจกว้างมาก ไม่ได้แสดงความไม่พอใจเลยสักนิด ราวกับเดาไว้อยู่แล้ว

ชั้น 15 กับ 16 มีแต่บริษัทเล็กๆ ทุนจดทะเบียนแค่หลักแสน แต่เทียนซิงแคปิตอลมีทุนจดทะเบียนปาเข้าไป 50 ล้านแล้ว

ตึกหย่งเฟิงมันเล็กเกินไป รองรับพระพุทธรูปองค์ใหญ่ไม่ได้หรอก การย้ายออกเป็นเรื่องที่ต้องเกิดขึ้นไม่ช้าก็เร็ว และถือเป็นเรื่องน่ายินดีเสียด้วยซ้ำ

เมิ่งฉางคุนพูดอย่างเสียดาย "แค่เสียดายที่ต่อไปนี้ คงไม่ได้มานั่งจิบชาด้วยกันบ่อยๆ แล้ว"

"ก็ยังอยู่ในเขตผู่ตง (ผู่ซิน) เหมือนเดิมแหละครับ เดินไปนิดเดียวก็ถึงแล้ว"

"นั่นสินะ ถ้าย้ายเมื่อไหร่ก็บอกด้วยล่ะ เดี๋ยวพี่จะส่งชุดชากังฟูชั้นดีไปให้"

"งั้นผมขอขอบคุณพี่คุนล่วงหน้าเลยแล้วกันครับ"

ลู่เหลียงบอกลาเฒ่าเมิ่งด้วยรอยยิ้ม พอกลับมาที่บริษัท ก็เห็นซูหว่านอวี้กับเฉินจินฉุนกำลังคุยกันอยู่

พวกเธออายุรุ่นราวคราวเดียวกัน แถมซูหว่านอวี้ยังเป็นคนที่เฉินจินฉุนหามาจากเน็ต ทั้งสองคนก็เลยสนิทกันพอสมควร

ดูเหมือนกำลังคุยกันเรื่องที่ซูหว่านอวี้ข้อเท้าพลิก

ซูหว่านอวี้ไม่ได้บอกว่าไอ้บ้าที่ไหนไม่รู้ทำให้เจ็บเหมือนเมื่อคืน แต่บอกแค่ว่าเดินสะดุดล้ม

"เดี๋ยวฉันช่วยพูดกับเจ้านายลู่ให้นะคะ น่าจะยังมาสอนพิเศษต่อได้แหละ"

เฉินจินฉุนรู้ว่าซูหว่านอวี้เช่าบ้านอยู่ข้างนอกเพื่อเตรียมสอบ ป.โท เงินทองก็ไม่ค่อยคล่องมือ คงต้องการงานพาร์ตไทม์นี้มาก

ที่เธอเต็มใจช่วยเหลือคนอื่น ก็เพราะได้รับอิทธิพลมาจากถังไฉ่เตี๋ย ที่คอยช่วยเหลือเธอไว้เยอะตอนเข้ามาทำงานใหม่ๆ

ดังนั้น ตอนนี้เธอจึงยินดีที่จะช่วยเหลือคนอื่นบ้างตามกำลังที่มี

พอซูหว่านอวี้เห็นลู่เหลียงเดินเข้ามา ก็รีบยันไม้เท้าลุกขึ้นยืน สะกิดบอกเฉินจินฉุน "เจ้านายลู่มาแล้ว"

ลู่เหลียงพยักหน้ารับเบาๆ หันไปมองเธอ "ข้อเท้าเป็นอะไรไปล่ะนั่น?"

"เดินสะดุดล้มน่ะค่ะ" ซูหว่านอวี้หันหน้าหนี กลัวเฉินจินฉุนจะจับสังเกตได้

ลู่เหลียงตอบอืมสั้นๆ หันไปหาเฉินจินฉุน "เรื่องที่ตั้งออฟฟิศใหม่ไปถึงไหนแล้ว?"

"นี่เอกสารสัญญาเช่าค่ะ รองประธานถังฝากให้หนูเอามาให้คุณลู่ดูค่ะ" เฉินจินฉุนหยิบแฟ้มเอกสารบนโต๊ะขึ้นมา

ค่าส่วนกลางยังคงอยู่ที่ 28 หยวนต่อตารางเมตรต่อเดือน แต่ค่าเช่าลดลงเหลือ 866,400 หยวน หรือลดไป 20%

รวมแล้วต้องจ่ายเดือนละ 972,800 หยวน สัญญาเช่า 3 ปี จ่ายมัดจำ 3 เดือน ล่วงหน้า 6 เดือน เบ็ดเสร็จต้องจ่ายทั้งหมด 8,755,200 หยวน

จังหวะนั้น ถังไฉ่เตี๋ยเพิ่งกลับมาจากข้างนอกพอดี ลู่เหลียงจึงกวักมือเรียก "รองประธานถัง ตามผมเข้ามาข้างในหน่อยครับ"

[ตรวจสอบแล้ว ไม่มีข้อผิดพลาด!]

เงินสิบล้านที่ลงไปรอบก่อน น่าจะใกล้หมดแล้ว เขาเลยกะจะให้ถังไฉ่เตี๋ยไปดำเนินการเพิ่มทุนอีก 24 ล้านหยวนกับทางธนาคารและกรมพัฒนาธุรกิจการค้า

แบบนี้ทุนจดทะเบียนก็จะกลายเป็น 40 ล้านหยวน คงไม่ต้องอัดฉีดเงินเพิ่มไปอีกพักใหญ่

บริษัทมีแต่รายจ่าย ไม่มีรายรับ ถ้าไม่ใช่เพราะลู่เหลียงพอมีเงินเก็บอยู่บ้าง ป่านนี้คงเจ๊งไปนานแล้ว

"ทำไมจู่ๆ คุณลู่ถึงคุยง่ายขนาดนี้ล่ะเนี่ย?" เฉินจินฉุนรู้สึกแปลกใจ อดบ่นพึมพำไม่ได้

"เขาคุยยากเหรอคะ?" ซูหว่านอวี้สงสัย อยากรู้ว่าลู่เหลียงในสายตาพนักงานเป็นคนยังไง

"ก็แล้วแต่สถานการณ์มั้งคะ เรื่องใจกว้างก็ใจกว้างอยู่หรอก แต่เสียอย่างเดียวคือไม่ค่อยตรงต่อเวลา"

เฉินจินฉุนเริ่มบ่นยาว มีหลายครั้งที่เขาโทรมาสั่งงานตอนดึกดื่นค่อนคืน ให้หาข้อมูลนู่นนี่นั่น แล้วจะเอาพรุ่งนี้เช้า

"หนูไม่ได้มีสามหัวหกแขนนะ จะได้ปั่นงานข้ามคืนแล้วเช้ามาทำงานต่อได้สบายๆ แต่ก็ดีหน่อยที่เขาไม่ว่าเวลาหนูแอบงีบ"

"จำได้ว่ามีอยู่ครั้งนึง รองประธานถังไป出差 (chūchāi - ติดต่องานต่างจังหวัด) ทั้งบริษัทเหลือแค่หนูกับคุณลู่ พอเลิกงาน เขาเสนอจะไปส่งหนู แต่หนูปฏิเสธไป"

"แล้วยังไงต่อคะ?" ซูหว่านอวี้ถามอย่างร้อนรน

นี่คือสิ่งที่เธออยากรู้ที่สุด ว่าลู่เหลียงปฏิบัติกับเธอเป็นพิเศษ หรือทำแบบนี้กับทุกคน

เฉินจินฉุนเล่าอย่างหัวเสีย "หลังจากนั้น เขาก็ขับรถผ่านหนูที่กำลังยืนรอรถเมล์อยู่ แค่พยักหน้าให้ทีนึงแล้วก็ขับออกไปเลย"

"ก็ดีแล้วนี่คะ" ซูหว่านอวี้ฟังคำวิจารณ์ของเฉินจินฉุนแล้ว ก็รู้สึกดีใจอยู่ลึกๆ

ภาพลักษณ์ของลู่เหลียงในใจเธอชัดเจนขึ้น แยกแยะเรื่องงานกับเรื่องส่วนตัว เด็ดขาด และไม่จู้จี้จุกจิก ที่สำคัญคือ เขาจะทำตัวเป็นไอ้บ้าก็เฉพาะกับเธอคนเดียว คิดแล้วก็อดยิ้มหวานไม่ได้

"ก็ดีแหละค่ะ แต่..." เฉินจินฉุนพูดตะกุกตะกัก

ยังไงซะเธอก็หน้าตาดีพอสมควร ตอนเรียนก็มีคนมาตามจีบไม่ขาดสาย การกระทำของลู่เหลียงทำให้เธอรู้สึกเสียเซลฟ์นิดๆ

"คุณซูคะ คุณลู่เรียกให้เข้าไปข้างในค่ะ"

ถังไฉ่เตี๋ยเดินออกจากห้องทำงานมา เรียกเฉินจินฉุนกับพนักงานบัญชีอีกคนเตรียมตัวไปทำธุระที่กรมพัฒนาธุรกิจการค้ากับธนาคาร

ทันทีที่ซูหว่านอวี้เข้าไปในห้องทำงาน เธอก็รีบดึงมู่ลี่เปิดออก ก่อนจะเริ่มเตรียมสื่อการสอน

เธอส่งสายตาดุๆ ไปให้ลู่เหลียง ราวกับจะเตือนว่า ข้างนอกมีแต่พนักงานของคุณนะ อย่าทำอะไรบ้าๆ เชียวล่ะ

ลู่เหลียงยิ้ม ไม่ได้ทำอะไรล่วงเกิน แค่เปลี่ยนสื่อการสอนวันนี้จาก The Wall Street Journal เป็น The Tokyo Shimbun แทน

The Tokyo Shimbun มีทั้งฉบับภาษาญี่ปุ่นและภาษาอังกฤษ ตีพิมพ์พร้อมกัน จึงไม่มีปัญหาเรื่องข่าวล่าช้า

ระหว่างที่เรียนภาษาอังกฤษ ลู่เหลียงก็จะได้อัปเดตสถานการณ์เศรษฐกิจของญี่ปุ่นไปในตัวด้วย

เรื่องขึ้นภาษีผู้บริโภค ประชาชนคงไม่ยอมง่ายๆ แน่ เพราะมันกระทบกับเงินในกระเป๋าโดยตรง

อย่างตอนนี้ภาษีผู้บริโภคอยู่ที่ 5% บุหรี่ซองละ 100 เยน ก็ต้องจ่าย 105 เยน แต่ถ้าขึ้นเป็น 10% ก็ต้องจ่าย 110 เยน

ต่างจากที่จีนที่เก็บภาษีจากต้นทาง รวมอยู่ในราคาสินค้าเรียบร้อยแล้ว มองไม่เห็น สัมผัสไม่ได้ รู้ตัวอีกทีก็แค่รู้สึกว่าเงินมันหายากขึ้นเท่านั้นเอง

ตลอด 18 ปีที่ผ่านมา คณะรัฐมนตรีเสนอให้ขึ้นภาษีผู้บริโภคมาหลายครั้งแล้ว แต่จะทำได้จริงไหม ก็ขึ้นอยู่กับแรงต่อต้านจากประชาชนและสภาพเศรษฐกิจของญี่ปุ่นในตอนนั้นด้วย

(จบตอน)