บทที่ 74 ตลาดที่พลิกแล้วพลิกอีก

ลู่เหลียงคิดว่ามีโอกาสสูงมากที่จะผ่าน

นายกรัฐมนตรีคนปัจจุบันคืออาเบะ ชินโซ ซึ่งดำรงตำแหน่งเป็นสมัยที่สามแล้ว เมื่อปีที่แล้วเขาประกาศยุบสภาผู้แทนราษฎรและจัดการเลือกตั้งใหม่ก่อนกำหนดถึงสองปี ทำให้เขาชนะการเลือกตั้งและครองตำแหน่งนายกฯ เป็นสมัยที่สามได้สำเร็จ

เมื่อเดือนก่อน เขาเพิ่งจะท้าทายอำนาจรัฐ เมินเฉยต่อการประท้วงของประชาชนนับล้าน และผลักดันกฎหมายความมั่นคงฉบับใหม่จนสำเร็จ ทำให้ญี่ปุ่นสามารถใช้สิทธิการป้องกันตนเองร่วมกันได้

ถือเป็นการฉีกข้อตกลงว่าด้วยรัฐศัตรูและมาตรา 9 แห่งรัฐธรรมนูญญี่ปุ่น ที่ห้ามญี่ปุ่นซึ่งเป็นประเทศที่พ่ายแพ้ในสงครามโลกครั้งที่ 2 มีกองทัพหรือกองกำลังติดอาวุธใดๆ และห้ามผลิตยุทโธปกรณ์ทุกชนิด

อาเบะ ชินโซ ถือเป็นผู้นำที่เด็ดขาดและกล้าหาญมาก ลู่เหลียงจึงฟันธงได้เลยว่า การขึ้นภาษีผู้บริโภคจะต้องเกิดขึ้นอย่างแน่นอน

"คิดอะไรอยู่เหรอคะ?"

ใกล้จะหกโมงเย็น พนักงานส่วนใหญ่กลับบ้านกันหมดแล้ว ซูหว่านอวี้เท้าคางมองลู่เหลียงที่กำลังนั่งเหม่ออยู่

"กำลังคิดว่าเดี๋ยวจะพาคุณไปกินอะไรดี" ลู่เหลียงหันไปมองนอกหน้าต่าง เผลอแป๊บเดียวพระอาทิตย์ก็ตกดินซะแล้ว

"ชาบูสายพานดีไหมคะ?"

"เมื่อคืนเราเพิ่งกินชาบูไปไม่ใช่เหรอ?"

"เอ่อ... นั่นสินะคะ งั้นคุณตัดสินใจเลยค่ะ เดี๋ยวฉันขอตัวกลับก่อน แล้วเจอกันตรงทางแยกนะคะ"

ซูหว่านอวี้เดินออกจากห้องทำงาน แวะทักทายเฉินจินฉุน แล้วเดินกะเผลกๆ ออกจากบริษัทไป

ลู่เหลียงมองตามแผ่นหลังเธอไป พลางต่อสายหาจ้าวไห่เซิง เพื่อถามเรื่องบัญชีฟอเร็กซ์

พอรู้ว่าพรุ่งนี้ก็ใช้งานได้แล้ว เขาก็เก็บของบนโต๊ะ แล้วเดินตามเธอออกจากบริษัทไป

คืนนั้นทั้งสองคนไปกินปลาเผา แล้วต่อด้วยการดูหนังแอนิเมชันเรื่อง ไซอิ๋ว วานรผู้หวนคืน (Monkey King: Hero Is Back)

"เรื่องนี้เป็นม้ามืดของซัมเมอร์นี้เลยนะคะ เพื่อนบอกว่าสนุกมาก"

ซูหว่านอวี้เจื้อยแจ้วไปตลอดทาง อาการเจ็บเท้าไม่ได้เป็นอุปสรรคต่อความสุขของเธอเลยแม้แต่น้อย

ลู่เหลียงนึกถึงเรื่อง Goodbye Mr. Loser (Xialuo Te Fannao) ที่มีคิวฉายช่วงวันชาติจีน ซึ่งก็เหลือเวลาอีกแค่สองเดือนกว่าๆ เท่านั้น

ตกดึก หลังจากส่งซูหว่านอวี้กลับบ้านแล้ว ลู่เหลียงก็กลับมาที่บ้าน นั่งรอเวลาเที่ยงคืน

[วันที่ 1 สิงหาคม อัตราแลกเปลี่ยน USD/JPY อยู่ที่ 129.2300]

"ตั้ง 21 จุดเลยเหรอ แต่ทำไมถึงเป็นวันพุธล่ะ?"

ลู่เหลียงขมวดคิ้วแน่น ปกติถ้ามีข่าวลืออะไร ตลาดการเงินจะต้องตอบสนองทันทีสิ

แต่กำหนดการประชุมคณะรัฐมนตรีคือวันอังคาร ถ้ามีมติให้ขึ้นภาษีผู้บริโภค ก็ต้องประกาศผลในวันนั้นเลยสิ

ทำไมถึงดีเลย์ไปตั้งหนึ่งวันล่ะ?

[ตรวจสอบแล้ว ไม่มีข้อผิดพลาด!]

วันนั้นมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?

ลู่เหลียงเข้านอนพร้อมกับความสงสัยที่อัดแน่นเต็มหัว

วันรุ่งขึ้น บัญชี 'Waihuibao' (แพลตฟอร์มเทรดฟอเร็กซ์) ก็เปิดใช้งานได้สำเร็จ เขาใช้เวลาทั้งวันศึกษาตลาดฟอเร็กซ์

การขึ้นภาษีผู้บริโภคของญี่ปุ่นกลายเป็นเรื่องที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ ทำให้นักเก็งกำไรทั่วโลกต่างก็เตรียมตัวเปิดสถานะ Short (แทงลง) ค่าเงินเยนกันอย่างคึกคัก

"การเปิดสถานะ Short มันเป็นเรื่องที่ต้องทำกันเงียบๆ สิ ถ้าทุกคนรู้กันหมด แล้วมันจะยังเป็นข่าวร้ายอยู่เหรอ?"

"ด้วยนิสัยของอาเบะ เขาจะยอมยืนดูนักเก็งกำไรต่างชาติมากอบโกยความมั่งคั่งของประเทศไปต่อหน้าต่อตาอย่างนั้นเหรอ?"

ลู่เหลียงเริ่มสงสัย การขึ้นภาษีผู้บริโภคเป็นนโยบายที่อาเบะผลักดันอย่างหนัก เขาไม่มีทางไม่รู้ผลที่ตามมาหรอก

การขึ้นภาษีผู้บริโภค จะเป็นการเพิ่มภาระค่าใช้จ่ายให้กับประชาชนโดยตรง ซึ่งจะส่งผลให้การบริโภคในประเทศชะลอตัวลง

ข้าวของแพงขึ้น ประชาชนก็ย่อมไม่อยากใช้จ่าย นอกจากจะช่วยเติมเงินเข้าคลังแล้ว ก็แทบจะไม่มีผลดีอะไรเลย

ลู่เหลียงนึกถึงความเป็นไปได้อีกอย่างหนึ่ง คือหลังจากประกาศขึ้นภาษีผู้บริโภค ค่าเงินเยนก็ร่วงหนัก จนธนาคารกลางต้องเข้ามาแทรกแซงตลาด

แต่เพราะเหตุสุดวิสัยบางอย่าง ทำให้ธนาคารกลางแทรกแซงไม่สำเร็จ ผลลัพธ์เลยดีเลย์ไปหนึ่งวัน

"กฎหมายความมั่นคงฉบับใหม่!" จู่ๆ ลู่เหลียงก็ตาโต

การที่ญี่ปุ่นรื้อฟื้นสิทธิการป้องกันตนเองร่วมกัน คนที่โกรธที่สุดนอกจากประเทศที่เคยถูกรุกรานแล้ว ก็คือผู้ที่สูญเสียผลประโยชน์อย่างอเมริกานั่นเอง

กองทัพสหรัฐฯ เข้ามาตั้งฐานทัพในญี่ปุ่นมานานกว่า 60 ปีแล้ว โดยอ้างว่าเพื่อรักษาความสงบเรียบร้อยในภูมิภาค แต่จริงๆ แล้วก็เข้ามากอบโกยผลประโยชน์ไปตั้งเท่าไหร่

พอญี่ปุ่นจะกลับมามีกองกำลังป้องกันตนเองอีกครั้ง พี่เบิ้มอเมริกาจะยอมได้ยังไง เรื่องเงินน่ะเรื่องเล็ก แต่เรื่องเสียน้านี่สิเรื่องใหญ่

อ้าว นี่แกคิดจะแยกตัวไปตั้งแก๊งใหม่เหรอ?

ลูกพี่คนนี้คุ้มกะลาหัวแกไม่ได้แล้วใช่ไหม?

ลูกน้องคิดจะตีตัวออกห่าง ลูกพี่ก็ต้องสั่งสอนกันหน่อย

เรื่องแบบนี้ปล่อยผ่านไม่ได้ ขืนมีคนแรกเปิดประเด็น เดี๋ยวก็ต้องมีคนอื่นเอาอย่าง ถ้าลูกน้องพากันแยกวงหมด แล้วลูกพี่จะเอาหน้าที่ไหนไปปกครองคนอื่น

ลู่เหลียงยิ่งคิดก็ยิ่งมั่นใจ ถ้าเป็นแบบนี้ ตลาดฟอเร็กซ์ก็คงจะผันผวนหนัก พลิกไปพลิกมาแน่ๆ

เขาล็อกอินเข้าบัญชีโบรกเกอร์ ถอนเงินออกมา 64 ล้านหยวน แล้วแลกเป็นเงิน 10 ล้านดอลลาร์สหรัฐตามอัตราแลกเปลี่ยนของวันนั้น

เขาแวะไปดูหุ้นเท่อลี่เอนิดหน่อย หลังจากร่วงติดฟลอร์มาสามวันซ้อน วันนี้ก็หลุดจากฟลอร์สักที แต่ก็ยังเปิดตลาดติดลบ 7.6%

หลี่เจี้ยนหลินกับอู๋จวิ้นเล่อน่าจะเทขายหุ้นไปเกือบหมดแล้ว แต่ตอนนี้ลู่เหลียงไม่มีกะจิตกะใจจะสนใจหุ้นตัวนี้แล้ว

เขาแบ่งเงิน 10 ล้านดอลลาร์สหรัฐออกเป็นสองก้อน นำเงิน 5 ล้านดอลลาร์สหรัฐไปใส่ไว้ในบัญชีมาร์จิน (Margin Account) แล้วเปิดใช้เลเวอเรจ 10 เท่า

เริ่มต้นการเทรดในตลาดฟอเร็กซ์ โดยตั้งรับที่ราคา 108.12 เพื่อสร้างฐานราคานำร่องไปก่อน 5%

ด้วยเงินลงทุน 2.5 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ทุกๆ 1 จุดที่ขยับ จะเท่ากับกำไรหรือขาดทุน 23,100 ดอลลาร์สหรัฐ โดยมีค่าธรรมเนียมอยู่ที่ 0.08%

บัญชีมาร์จินของลู่เหลียงมีเงินสดอยู่ 5 ล้านดอลลาร์สหรัฐ สามารถรองรับการขาดทุนได้สูงสุดถึง 151 จุด

ต่อให้เกาะญี่ปุ่นจมหายไปในทะเล เขาก็ยังไม่ล้างพอร์ตหรอก

ช่วงหลายวันหลังจากนั้น

ลู่เหลียงคอยติดตามข่าวสารภายในประเทศญี่ปุ่นอย่างใกล้ชิด ซึ่งใบรับรองความรู้ภาษาญี่ปุ่นระดับ N2 ของซูหว่านอวี้ ก็เป็นประโยชน์มาก

[ตรวจสอบแล้ว ไม่มีข้อผิดพลาด!]

เพราะมีแต่หนังสือพิมพ์ระดับโลกเท่านั้นที่มีบทความแปลภาษาอังกฤษ ส่วนพวกแท็บลอยด์ท้องถิ่นคงไม่ลงทุนทำหรอก เพราะไม่มีทั้งเงินและเวลา

ซึ่งข่าวซุบซิบจากแท็บลอยด์พวกนี้นี่แหละ ที่มักจะสะท้อนความจริงและสถานการณ์ปัจจุบันของญี่ปุ่นได้ดีที่สุด

ใบรับรอง N2 เทียบเท่ากับระดับภาษาอังกฤษ CET-6 สามารถอ่านบทความทั่วไปได้สบายๆ

ด้วยความช่วยเหลือจากซูหว่านอวี้ ลู่เหลียงก็ได้รับข้อมูลมาว่า

ตอนนี้มีธนาคารหลายแห่งในญี่ปุ่น เริ่มจำกัดวงเงินการแลกเปลี่ยนเงินตราต่างประเทศแล้ว เพื่อป้องกันไม่ให้ประชาชนขนเงินออกนอกประเทศ

เมฆฝนตั้งเค้า กงล้อประวัติศาสตร์เริ่มหมุน การขึ้นภาษีผู้บริโภค ดูเหมือนจะเป็นเรื่องที่หลีกเลี่ยงไม่ได้แล้ว

ประชาชนจำนวนมากออกมาชุมนุมประท้วง ชูป้ายคัดค้านการขึ้นภาษีกันเต็มท้องถนน

"คุณนี่ช่วยผมได้เยอะเลยนะเนี่ย"

ลู่เหลียงฉวยโอกาสตอนที่ไม่มีใครเห็น หอมแก้มซูหว่านอวี้ฟอดใหญ่ ทำเอาเธอหน้าแดงแปร๊ด

คืนนั้นหลังจากทานข้าวเสร็จ ลู่เหลียงก็ไปส่งซูหว่านอวี้ที่บ้าน เธอหยิบกล่องของขวัญเล็กๆ ดีไซน์สวยงามออกมาจากกระเป๋า "ให้คุณค่ะ"

"อะไรเนี่ย?" ลู่เหลียงอึ้งไป เขาจำไม่ได้แล้วว่าครั้งสุดท้ายที่ได้รับของขวัญที่ห่ออย่างสวยงามแบบนี้คือเมื่อไหร่

อาจจะสิบปี หรือยี่สิบปีก่อนก็เป็นได้ มันนานมากจนเขาแทบจะลืมความรู้สึกนั้นไปแล้ว

ช่วงแรกๆ ที่ทำงาน เขายังพอมีไฟอยู่บ้าง พอถึงวันเกิดก็ชวนเพื่อนๆ ไปอาบอบนวด หรือไม่ก็ไปกินมื้อดึกด้วยกัน ถือเป็นการฉลองวันเกิด

แต่เจ็ดแปดปีหลังมานี้ เขาแทบไม่ได้สนใจมันเลย ถ้าไม่ใช่เพราะมีอยู่วันนึงของทุกปี ที่พ่อแม่และพี่สาวจะโทรมาหา เขาคงไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าตัวเองอายุเพิ่มขึ้นอีกปีแล้ว

"บอกก็ไม่เซอร์ไพรส์สิคะ คุณลองแกะดูสิ" ซูหว่านอวี้ยิ้มหวาน

การห่อดูตั้งใจมาก ไม่เหมือนของที่ซื้อตามร้านทั่วไป ลู่เหลียงอดถามไม่ได้ว่า "คุณห่อเองเหรอครับ?"

ซูหว่านอวี้ยิ้มตาหยี เชิดหน้าขึ้น ทำท่าภูมิใจสุดๆ "เก่งใช่ไหมล่ะคะ"

"เก่งมากเลยครับ"

ลู่เหลียงมองเธอด้วยสายตาลึกซึ้ง เขาค่อยๆ แกะริบบิ้นและกระดาษห่อออก ก็พบกับตัวอักษรภาษาอังกฤษคำว่า zippo บนกล่อง

มันคือไฟแช็ก Zippo สีเงิน พิมพ์ลายใบโคลเวอร์สี่แฉกสีเขียว ด้านหน้าสลักตัวอักษรภาษาอังกฤษความหมายประมาณว่า รักนิรันดร์ น่าจะเป็นลายของตัวไฟแช็กเอง ส่วนด้านหลังสลักข้อความภาษาจีนว่า 'สูบบุหรี่ให้น้อยลงหน่อยนะ'

ลายมือสวยงามเป็นระเบียบ แต่ก็แฝงไปด้วยความพลิ้วไหว ดูแวบเดียวก็รู้ว่าเป็นลายมือของซูหว่านอวี้

"ขอบคุณมากครับ ผมชอบมากเลย" ลู่เหลียงลองจุดดูสองสามครั้ง สัมผัสดีมาก แต่เพราะยังไม่ได้เติมน้ำมัน ก็เลยจุดไม่ติด

จู่ๆ ซูหว่านอวี้ก็เลียนแบบน้ำเสียงของลู่เหลียง "ใบโคลเวอร์สี่แฉกเป็นความผิดปกติที่หาได้ยากของพืชตระกูลโคลเวอร์ ในจำนวนหนึ่งแสนต้น จะมีแค่ต้นเดียวเท่านั้นที่มีสี่แฉก มันเลยถูกมองว่าเป็นสัญลักษณ์แห่งความโชคดี การได้พบคุณคือความโชคดีที่สุดในชีวิตของฉันเหมือนกันค่ะ"

ลู่เหลียงอมยิ้ม แววตาอ่อนโยนลงอย่างเห็นได้ชัด แต่ยังไม่ทันที่เขาจะได้ทำอะไร ซูหว่านอวี้ก็รีบเปิดประตูรถแล้ววิ่งหนีไปซะก่อน

"บายค่ะ~~ กลับบ้านดีๆ นะคะ~" เธอยืนโบกมืออยู่ที่หน้าอพาร์ตเมนต์

"บายครับ~"

ลู่เหลียงยิ้มกว้าง มองส่งซูหว่านอวี้เดินขึ้นตึกไป

(จบตอน)