บทที่ 76: เจตนาร้ายถาโถม

"แค่ 6,263,500 ดอลลาร์สหรัฐเองเหรอ?"

ตอนฟ้าสาง ลู่เหลียงก็ปิดสถานะการเทรดเสร็จเรียบร้อย

พอลองคำนวณดูดีๆ แล้ว กำไรทั้งหมดอยู่ที่ 6,289,000 ดอลลาร์สหรัฐ หักค่าธรรมเนียม 25,500 ดอลลาร์สหรัฐ เหลือเข้ากระเป๋าจริงๆ 6,263,500 ดอลลาร์สหรัฐ

ลงทุนไป 10 ล้านดอลลาร์สหรัฐ เวลาไม่ถึงสัปดาห์ ฟันกำไรไปถึง 62.63% แต่ลู่เหลียงก็ยังรู้สึกว่ามันน้อยไปหน่อย

กำไรแค่นี้มันไม่สมกับละครฉากใหญ่ที่เขาอุตส่าห์นั่งดูเลยนี่นา ได้เห็นผู้นำประเทศตั้งแต่อวดเบ่งยันหงอยเหงาหมดสภาพขนาดนี้

โดนโจมตีทั้งเศรษฐกิจและการเมืองแบบนี้ อาเบะ ชินโซ คงหมดสภาพผู้นำที่เด็ดขาด กลายเป็นผู้นำที่ไร้น้ำยาไปเลยล่ะ

จู่ๆ ลู่เหลียงก็รู้สึกหดหู่ขึ้นมา "ทุนเรายังน้อยไปจริงๆ"

ถ้าเขามีเงินทุนสักสองสามหมื่นล้านดอลลาร์สหรัฐเหมือน ควอนตัมฟันด์ เขาก็คงได้เป็นตัวเอกในเหตุการณ์ระดับโลกครั้งนี้ไปแล้ว

แต่นี่มีทุนแค่สิบล้านดอลลาร์สหรัฐ ก็ได้แต่ยืนดูคนอื่นกินเนื้อชิ้นโตอยู่บนเวที ส่วนตัวเองก็ได้แต่เก็บเศษเนื้อตกๆ หล่นๆ ไป

"ปีนั้นบนเวทีระดับโลก ยืนเป็นได้แค่ลูกจ๊อก~"

ลู่เหลียงฮัมเพลงเบาๆ เดินออกจากห้องทำงานไปล้างหน้าล้างตาที่ห้องน้ำ สภาพหลังจากอดนอนมาทั้งคืน หน้าตามันแผลบ ผมเผ้ายุ่งเหยิง

บังเอิญเจอถังไฉ่เตี๋ยพอดี เธอถามด้วยความแปลกใจ "คุณลู่ เมื่อคืนอยู่ที่บริษัททั้งคืนเลยเหรอคะ?"

ลู่เหลียงพยักหน้า "เพิ่งเคลียร์งานเสร็จน่ะครับ กำลังจะกลับแล้ว"

"แล้วตอนบ่ายจะเข้ามาอีกไหมคะ?"

"มีธุระอะไรหรือเปล่าครับ?"

"เอกสารจากกรมพัฒนาธุรกิจการค้าน่าจะส่งมาถึงตอนเที่ยงค่ะ แล้วก็มีรายงานการตรวจสอบบัญชีด้วย ทุกอย่างต้องให้คุณลู่เซ็นอนุมัติค่ะ"

ช่วงต้นเดือนเป็นช่วงที่ลู่เหลียงยุ่งที่สุด ทั้งเรื่องเงินเดือนพนักงาน สรุปรายจ่าย และอนุมัติเงินลงทุน

ถังไฉ่เตี๋ยมีหน้าที่แค่ตรวจสอบ แต่เอกสารพวกนี้ต้องให้ลู่เหลียงเซ็นอนุมัติด้วยตัวเองทั้งหมด

"งั้นเดี๋ยวช่วงบ่ายๆ ผมค่อยเข้ามาแล้วกันครับ"

ลู่เหลียงรู้ดีว่าเอกสารพวกนี้ดองไว้ไม่ได้ ถ้าเขาไม่เซ็น งานก็เดินต่อไม่ได้ โปรเจกต์ต่างๆ ก็จะชะงักไปหมด

พอกลับถึงบ้าน ล้มตัวลงนอนได้ไม่กี่ชั่วโมง โทรศัพท์ที่ปิดเสียงไว้ก็สั่นเป็นเจ้าเข้า ไม่หยุดไม่หย่อน

ลู่เหลียงพยายามข่มความหงุดหงิดกดรับสาย เสียงเมิ่งฉางคุนก็ดังลั่นมาตามสายด้วยความตื่นเต้น "น้องชาย นายนี่มันสุดยอดไปเลยว่ะ!"

"หืม? พี่เป็นบ้าอะไรเนี่ย?" ลู่เหลียงยังงัวเงียอยู่ สมองยังประมวลผลไม่เต็มที่

"อ้าว โทษทีๆ นายคงกำลังพักผ่อนอยู่สินะ งั้นเดี๋ยวพี่ค่อยโทรมาใหม่แล้วกัน"

ลู่เหลียงกดวางสายด้วยความเคยชิน เปลือกตาที่ปรือๆ ก็ปิดลงอีกครั้ง แต่ผ่านไปไม่กี่นาที เขาก็รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ

เมื่อกี้ตอนชำเลืองมองหน้าจอแวบๆ มีสายที่ไม่ได้รับกับข้อความเยอะผิดปกติ

แล้วอีกอย่าง เฒ่าเมิ่งรู้ได้ไงว่าเขากำลังพักผ่อนอยู่

ลู่เหลียงสะดุ้งตื่น ความง่วงหายเป็นปลิดทิ้ง เขารีบโทรกลับหาเมิ่งฉางคุนทันที "พี่คุน ที่พูดเมื่อกี้หมายความว่ายังไงครับ?"

เมิ่งฉางคุนหัวเราะร่วน "เมื่อคืนนายเปิดสถานะ Short เงินเยนใช่ไหมล่ะ?"

ลู่เหลียงลังเลนิดหน่อย แต่ก็ยอมรับ "ก็มีบ้างครับ"

"พวกยุ่นนั่น อวยนายเป็นเทพเจ้าแห่งการเก็งกำไรไปแล้วนะ"

เมิ่งฉางคุนตื่นเต้นสุดๆ รู้สึกภูมิใจไปกับลู่เหลียงด้วย "ลองเปิดวีแชตดูสิ พี่ส่งข่าวไปให้ดูหมดแล้ว"

สมมติว่ามีสาวรัสเซียกับสาวญี่ปุ่นยืนอยู่ตรงหน้า แล้วให้เมิ่งฉางคุนเลือกได้แค่คนเดียว

เมิ่งฉางคุนต้องเลือกสาวญี่ปุ่นแบบไม่ลังเลแน่นอน ไม่ใช่เพราะอะไรหรอก ก็เพื่อล้างแค้นแทนบรรพบุรุษไงล่ะ

การที่ลู่เหลียงสวมบทขาใหญ่ฝั่ง Short ไปกอบโกยความมั่งคั่งของคนญี่ปุ่นมาได้เยอะขนาดนี้ ถ้าเป็นฝีมือเมิ่งฉางคุนล่ะก็ คงได้จารึกชื่อลงในบันทึกตระกูลแบบหน้าเดี่ยวๆ ไปแล้ว

เพราะสำหรับคนแต้จิ๋วแล้ว นี่คือเกียรติยศอันสูงสุด รองจากการสร้างศาลเจ้าประจำตระกูลเลยทีเดียว

เมิ่งฉางคุนส่งบทความมาให้สี่ห้าชิ้น ยิ่งลู่เหลียงอ่าน สีหน้าก็ยิ่งดำคล้ำลงเรื่อยๆ รู้สึกพะอืดพะอมเหมือนกินแมลงวันเข้าไป

[โซรอสแห่งโลกตะวันออก]

[เทพเจ้าแห่งการเก็งกำไรของชาวจีน]

[กวาดเงินหลายสิบล้านดอลลาร์ในชั่วข้ามคืน]

[โศกนาฏกรรมช็อกโลกในตลาดฟอเร็กซ์ USD/JPY]

[ผู้ชายคนนี้ชื่อลู่เหลียง...]

"น้องชาย ตอนนี้นายดังระเบิดเถิดเทิงไปทั่วโลกแล้วนะเว้ย!"

โทรศัพท์ยังคงเปิดสปีกเกอร์โฟนไว้ เสียงหัวเราะชอบใจของเมิ่งฉางคุนดังลั่นออกมา ลู่เหลียงถอนหายใจยาว สีหน้าเคร่งเครียด "พี่คุน ผมไม่ได้กำไรเยอะขนาดนั้นหรอก พี่เชื่อไหมล่ะ?"

เขาสัมผัสได้ถึงเจตนาร้ายที่ถาโถมเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง ราวกับคลื่นยักษ์ที่ตั้งใจจะซัดเขาให้จมน้ำตายให้ได้

ถ้าเขาได้กำไรเยอะขนาดนั้นจริงๆ มันก็อีกเรื่อง แต่นี่เขาไม่ได้เยอะขนาดนั้นไง ข่าวพวกนี้เห็นได้ชัดว่าเอาเงินเลเวอเรจ มารวมเป็นกำไรของเขาด้วย

เมิ่งฉางคุนอึ้งไปนิด ก่อนจะหัวเราะแห้งๆ "นั่นสินะ พวกนักข่าวมันก็ชอบเขียนข่าวเกินจริงแบบนี้แหละ"

ลู่เหลียงถอนหายใจ ฟังน้ำเสียงก็รู้ว่าเมิ่งฉางคุนไม่เชื่อ เขาเลยพูดขึ้นว่า "ผมอยู่บ้าน พี่ว่างมาหาผมหน่อยสิ"

"ตึก B ทอมสัน ริเวียร่าใช่ไหม?"

"ใช่"

"เดี๋ยวพี่รีบไปเลย"

สีหน้าของเมิ่งฉางคุนเคร่งเครียดขึ้นมาทันที เขารู้สึกได้แล้วว่าเรื่องนี้มันไม่ชอบมาพากล

ลู่เหลียงนั่งอยู่บนเตียง สูบบุหรี่จนหมดมวน พอไฟลวกนิ้วถึงได้รู้สึกตัว เขาขยี้บุหรี่ทิ้ง เดินไปล้างหน้าแปรงฟันในห้องน้ำ ความคิดในหัวเริ่มปะติดปะต่อกันจนชัดเจน

เห็นได้ชัดว่านี่คือการอวยเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ

ลู่เหลียงแต่งตัวเสร็จแล้วเดินออกจากห้องนอน ป้าหลิว แม่บ้านได้เตรียมอาหารกลางวันชุดใหญ่ไว้รอแล้ว

เธอยิ้มแย้มพร้อมกับส่งแก้วน้ำอุ่นให้ "คุณลู่ตื่นแล้วเหรอคะ ดื่มน้ำอุ่นๆ แก้คอแห้งก่อนนะคะ"

"ป้าหลิว กลับไปก่อนก็ได้ครับ เดี๋ยวผมมีเพื่อนมาหาน่ะ"

ลู่เหลียงถือแก้วน้ำเดินไปที่ระเบียง โทรหาจ้าวไห่เซิง แล้วถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา "ธนาคารที่รับเรื่องคือธนาคารอะไร?"

ปิดสถานะ ตอนเจ็ดโมงเช้า ข่าวหลุดตอนเก้าโมงกว่า เวลาสั้นๆ แค่นี้ มีแค่สองฝ่ายเท่านั้นที่ทำได้

หนึ่งคือ โบรกเกอร์อย่างกั๋วไท่ และสองคือ ธนาคารที่กั๋วไท่ติดต่อให้

ฝ่ายแรกสามารถเช็กข้อมูลในบัญชีของเขาจากระบบหลังบ้านได้ ส่วนฝ่ายหลังก็รู้สถานะการเทรดของเขาจากการให้กู้ยืมเงินทุน

"ซูมิโตโม มิตซุย"

จ้าวไห่เซิงใจคอไม่ดีมาทั้งเช้าแล้ว เขานั่งรอโทรศัพท์จากลู่เหลียงอยู่ตลอด

พอเห็นข่าวเขาก็ตกใจสุดๆ ลู่เหลียงเพิ่งถอนเงินไปแค่สิบล้านดอลลาร์สหรัฐ จะไปได้กำไรตั้งเจ็ดแปดสิบล้านดอลลาร์สหรัฐได้ยังไง

เมื่อคืนเขาก็ติดตามตลาดฟอเร็กซ์อยู่บ้าง สถานการณ์เรียกได้ว่าพลิกแล้วพลิกอีก พลิกซ้ำพลิกซ้อน

ถ้าจะใช้ทุนแค่สิบล้านดอลลาร์สหรัฐ ทำกำไรให้ได้เจ็ดแปดสิบล้านดอลลาร์สหรัฐ อย่างน้อยก็ต้องใช้เลเวอเรจถึง 100 เท่า

และถ้าลู่เหลียงใช้เลเวอเรจ 100 เท่าจริงๆ ด้วยสถานการณ์ที่ผันผวนขนาดนั้นเมื่อคืน คงล้างพอร์ตไปไม่รู้กี่รอบแล้ว

จ้าวไห่เซิงในฐานะคนที่รู้เรื่องครึ่งๆ กลางๆ ก็รู้สึกได้ถึงลางสังหรณ์ไม่ดี เห็นได้ชัดว่ามีคนจงใจใส่ร้ายลู่เหลียง

แต่พอโทรหาลู่เหลียง ก็โทรไม่ติดสักที

"ซูมิโตโม มิตซุย~"

ลู่เหลียงหรี่ตาลง คิดไว้ไม่มีผิด เขารู้เรื่องราวทั้งหมด รวมถึงความหมายแฝงเบื้องหลังแล้ว

เมื่อกี้เขาก็เพิ่งดูตลาดฟอเร็กซ์ อัตราแลกเปลี่ยน USD/JPY ร่วงลงมาเหลือ 128 แล้ว

สัปดาห์เดียวร่วงไป 20 จุด คิดเป็น -18.5%

ธนาคารกลางญี่ปุ่นพิมพ์เงินออกมาทั้งหมด 485.5 ล้านล้านเยน แต่จู่ๆ เงินก็หายวับไป 89.72 ล้านล้านเยน งานนี้ต้องมีคนรับผิดชอบ

ซึ่งอาเบะไม่มีทางรับผิดชอบหรอก เพราะเขารับไม่ไหว ขืนรับผิดชอบเรื่องนี้ มีหวังโดนปลดจากตำแหน่งแหงๆ

แถมทฤษฎีเศรษฐศาสตร์ของเขา ก็เน้นนโยบายผ่อนคลายทางการเงินอยู่แล้ว ถ้าออกมายอมรับผิด ก็เท่ากับตบหน้าตัวเองชัดๆ

ส่วนวอลล์สตรีทของอเมริกาก็เป็นผู้ที่ได้รับผลประโยชน์ไปเต็มๆ แต่อาเบะก็ไม่อยากให้ประชาชนเกลียดอเมริกาหรอก

เพราะเรื่องกฎหมายความมั่นคงฉบับใหม่ ก็ไปกระตุกหนวดเสืออย่างไบเดนเข้าให้แล้ว อาเบะเลยอยากจะสานสัมพันธ์กับอเมริกาให้ดีขึ้นต่างหาก

จะโยนความผิดให้กลุ่มทุนผูกขาดในประเทศ ก็ไม่ได้ ถึงแม้พวกนี้จะระงับการแลกเปลี่ยนเงินตราต่างประเทศ ปิดประตูตีแมว แถมยังอาจจะเป็นหนึ่งในแก๊ง Short ด้วย แต่ก็อย่างว่าแหละ อาเบะคงไม่อยากตายศพไม่สวยหรอก

อาเบะต้องการเป้าหมายเพื่อเบี่ยงเบนความโกรธแค้นของประชาชน เหมือนตอนวิกฤตต้มยำกุ้งปี 97 ที่มีโซรอสกับควอนตัมฟันด์เป็นแพะรับบาป

ศึกครั้งนั้น ใครๆ ก็รู้จักโซรอส 'จอมพิษประจิม' แต่จริงๆ แล้วเขาไม่ได้กำไรเยอะขนาดนั้นหรอก แค่โดนดึงมาเป็นเป้าล่อเป้าให้คนรุมด่าเฉยๆ ส่วนคนที่ฟันกำไรไปจริงๆ น่ะ แอบอยู่เงียบๆ ไม่ยอมเผยตัวกันทั้งนั้น

ซึ่งเป้าหมายที่ว่านี้ จะเป็นคนจากประเทศมหาอำนาจประเทศไหนไปไม่ได้เลย นอกเสียจาก... รัสเซีย? ตัดทิ้งไปได้เลย เพราะระบบการเงินประเทศนั้นแทบไม่มีอะไรเลย

(จบตอน)