บทที่ 77: ชีวิตก็เหมือนกับ XX

"คุณลู่ ยังฟังอยู่ไหมครับ?"

"อืม ฟังอยู่"

"พอร์ตของคุณไม่ใช่ความผิดของพวกเราที่ทำข้อมูลรั่วไหลจริงๆ นะครับ"

"แต่พวกคุณก็มีส่วนต้องรับผิดชอบเหมือนกัน"

น้ำเสียงของลู่เหลียงราบเรียบ จ้าวไห่เซิงเดาอารมณ์ไม่ออก ได้แต่ตอบกลับไปอย่างกล้าๆ กลัวๆ "คุณลู่ นี่เป็นความผิดพลาดของพวกเราจริงๆ ครับ เอาแบบนี้ดีไหมครับ ผมเพิ่งไปคุยกับผู้ใหญ่ในบริษัทมา พวกเรายินดีจะยกเว้นค่าธรรมเนียมการใช้ที่นั่งวีไอพีให้คุณลู่เป็นเวลา 3 ปี คุณลู่เห็นว่ายังไงบ้างครับ?"

"อืม ตามนั้นแหละ"

ลู่เหลียงไม่ได้รู้สึกโกรธเคืองกั๋วไท่ หรือจ้าวไห่เซิงเลยแม้แต่น้อย เพราะเรื่องนี้มันบานปลายไปถึงระดับการเมืองระหว่างประเทศ ไม่ว่าจะเป็นเขาหรือกั๋วไท่ ต่างก็ตกเป็นแพะรับบาปด้วยกันทั้งนั้น

การเปิดสถานะ Short (แทงลง) เงินเยน ไม่ว่าจะผ่านโบรกเกอร์เจ้าไหน สุดท้ายก็ต้องไปจบที่ธนาคารใดธนาคารหนึ่งของญี่ปุ่นอยู่ดี

เพราะมีแต่ธนาคารญี่ปุ่นเท่านั้นที่มีเงินเยนมหาศาลเพียงพอที่จะรองรับการเปิดสถานะ Short เงินเยนได้

เรียกได้ว่าตั้งแต่เขาตัดสินใจจะเข้าไปขอแบ่งเค้กจากการ Short เงินเยน บทสรุปมันก็ถูกกำหนดไว้แล้ว

จ้าวไห่เซิงประหลาดใจ ไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง "คุณลู่ตกลงรับข้อเสนอชดเชยของพวกเราแล้วเหรอครับ?"

"อืม ผมมีธุระ ขอวางสายก่อนนะ"

ลู่เหลียงได้ยินเสียงกริ่งหน้าประตู จึงเดินไปเปิด

เมิ่งฉางคุนขึ้นลิฟต์ตรงมายังชั้นที่เขาอยู่ พอเดินเข้ามาในห้องก็กวาดสายตามองไปรอบๆ อย่างคุ้นเคย "ก็ไม่ได้ต่างอะไรกับห้องของฉันเลยนี่นา"

"กินอะไรมาหรือยังครับ?"

ลู่เหลียงยิ้มพลางเชิญเมิ่งฉางคุนมาร่วมโต๊ะอาหาร

ตอนเพิ่งตื่นเขายังไม่ค่อยหิวเท่าไหร่ แต่พอได้พักสักหน่อย ความหิวก็เริ่มมาเยือน

"กินมาแล้ว แต่ก็ยังกินได้อีกหน่อย"

เมิ่งฉางคุนไม่ทำตัวเกรงใจ หยิบชามและตะเกียบตักข้าวเข้าปาก "รสมือแม่บ้านคนนี้ใช้ได้เลยนะ"

"ก็เปลี่ยนมาหลายคนแล้วเหมือนกันครับ ถ้าพี่ชอบ เดี๋ยวผมให้เธอไปทำกับข้าวให้พี่สักสองสามวันเอาไหม?"

"ไม่ต้องหรอก แม่บ้านที่บ้านฉันจ้างมาจากบ้านเกิด รสมือถูกปากฉันที่สุดแล้ว"

ทั้งสองคนคุยสัพเพเหระกันไปเรื่อยๆ จนลู่เหลียงเริ่มเล่าถึงเหตุการณ์เมื่อคืน รวมถึงบทวิเคราะห์และข้อสันนิษฐานของเขา

เมิ่งฉางคุนขมวดคิ้วแน่น ระหว่างทางที่ขับรถมา เขาก็ลองทบทวนเรื่องนี้ดูแล้ว และพบว่ามีจุดน่าสงสัยหลายจุด แต่ไม่คิดเลยว่ามันจะพัวพันไปกว้างขนาดนี้ เขาจึงเริ่มจะเชื่อในสิ่งที่ลู่เหลียงพูด

เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบว่า "เรื่องการเมืองเราเข้าไปยุ่งไม่ได้ ทางที่ดีก็อย่าไปยุ่งเลย"

"ถึงงานนี้จะกลืนไม่เข้าคายไม่ออก แต่มันก็ไม่ได้มีแต่ข้อเสียหรอกนะ อย่างน้อยมันก็ทำให้นายดังเป็นพลุแตกในแวดวงการเงินทั้งในและนอกประเทศ"

เมิ่งฉางคุนมีประสบการณ์โชกโชน คลุกคลีอยู่ในแวดวงธุรกิจมานานหลายปี เคยเห็นและเคยเจอเรื่องที่เหนือความคาดหมายมานักต่อนัก

มีคำกล่าวไว้ว่า ชีวิตก็เหมือนกับ XX (การถูกข่มขืน) ถ้ายอมรับไม่ได้ ก็จงสนุกไปกับมันซะ

แทนที่จะมัวแต่มานั่งหาคนผิด หรือคิดว่าตัวเองกำลังรับเคราะห์แทนใคร สู้เอาเวลามาคิดดีกว่าว่าจะใช้ประโยชน์จากกระแสความดังชั่วข้ามคืนนี้ยังไง

ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ประเทศจีนมีเซียนหุ้นเกิดขึ้นมากมาย แต่ลู่เหลียงถือเป็นคนแรกที่สามารถกอบโกยความมั่งคั่งจากประชาชนชาติอื่นได้

แถมเป้าหมายยังเป็นญี่ปุ่น ประเทศที่มีความแค้นฝังลึกกับจีนมาอย่างยาวนาน เรื่องข้อพิพาทดินแดนหมู่เกาะก็เพิ่งจะซาลงไปไม่กี่ปี การที่ลู่เหลียงมาทำเรื่องแบบนี้ในช่วงเวลานี้ เรียกได้ว่าเขาคือฮีโร่ของชาติเลยทีเดียว

"ธุรกิจที่อาศัยความรักชาตินี่มันขายดีจริงๆ นะ"

เมิ่งฉางคุนรู้สึกอิจฉาลึกๆ ถึงลู่เหลียงจะกลายเป็นเป้าล่อเป้า แต่นี่ก็ถือเป็นการสร้างชื่อเสียงให้โด่งดังไปในตัว

สมัยนี้ นักวิชาการที่จบจากต่างประเทศมักจะได้รับการยอมรับมากกว่า ยิ่งลู่เหลียงเป็นคนจีนแท้ๆ แต่ได้รับการยอมรับในฐานะเทพเจ้าแห่งการเก็งกำไรในระดับสากลด้วยแล้ว

ไม่ว่าจะตั้งกองทุนรวมหรือกองทุนส่วนบุคคล รับรองว่าเงินทุนจะต้องไหลมาเทมาเป็นสายน้ำแน่นอน

"เอาไว้ค่อยว่ากันเถอะครับ กินเยอะๆ นะครับ"

มุมมองของเมิ่งฉางคุนช่างเฉียบแหลมสมกับเป็นสัญชาตญาณของนักธุรกิจ ที่มองเห็นผลประโยชน์เป็นอันดับแรกเสมอ

ข้อเสนอนี้ฟังดูดีและมีเหตุผล แต่เขาคงลืมคิดไปว่า การหากินกับความรักชาตินั้นไม่ใช่เรื่องง่าย

จะถูกกระแสตีกลับในอนาคตหรือไม่นั้นยังไม่รู้ แต่ถ้าถูกตราหน้าว่าเป็นพวกหิวเงินเมื่อไหร่ การจะลบภาพจำนั้นออกไปคงเป็นเรื่องยาก

"นายกินเถอะ ฉันอิ่มแล้ว"

เมิ่งฉางคุนยิ้ม ไม่ได้พูดอะไรต่อ

เขารู้ดีว่าลู่เหลียงเป็นคนที่มีความเป็นตัวของตัวเองสูง เขาจึงแค่เสนอไอเดียให้ ไม่ได้คิดจะบังคับ

"มีชาไหม? กินข้าวเสร็จถ้าไม่ได้จิบชาสักหน่อย มันรู้สึกไม่ค่อยสบายตัวน่ะ"

"มีชาเหมาเจียนอยู่ในตู้ครับ"

"ชาเขียวมันจืดไป"

เมิ่งฉางคุนส่ายหน้า สุดท้ายก็โทรสั่งให้ผู้ช่วยเอาชาอูหลงชั้นดีมาส่งให้

ระหว่างกินข้าว ลู่เหลียงก็ไถมือถือไปด้วย เขาเห็นชื่อตัวเองพุ่งติดอันดับ 8 บนเทรนด์ฮิตของเว่ยปั๋ว

แค่ช่วงเช้า ยอดผู้ติดตามในเว่ยปั๋วก็พุ่งกระฉูดขึ้นมาอีก 3 แสนคน ชาวเน็ตต่างพากันเข้ามาคอมเมนต์ถามว่า เขาได้กำไรจากการ Short เงินเยนถึง 60 กว่าล้านดอลลาร์ในชั่วข้ามคืนจริงหรือเปล่า

"ไม่ได้เยอะขนาดนั้นหรอกครับ แต่ก็เกือบๆ นั่นแหละ" ลู่เหลียงคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเลือกตอบกลับคอมเมนต์ของชาวเน็ตคนหนึ่ง

อย่างที่เฒ่าเมิ่งบอก ชีวิตก็เหมือนกับ XX

ถ้ายอมรับไม่ได้ ก็จงสนุกไปกับมันซะ

เงิน 50 กว่าล้านดอลลาร์ที่ญี่ปุ่นติดค้างเขาไว้ ไม่ช้าก็เร็ว เขาจะเอาคืนมาทั้งต้นทั้งดอกให้ได้

ชาวเน็ตคนนั้นรีบตอบกลับมาอย่างรวดเร็ว "โดนพี่ตอบกลับด้วย! ลูกพี่ครับ ความเลื่อมใสที่ผมมีต่อลูกพี่มันพรั่งพรูประดุจสายน้ำเชี่ยวกราก ไหลบ่าราวน้ำหลากจากแม่น้ำฮวงโหที่มิอาจหยุดยั้งได้... รวยแล้วอย่าลืมกันนะครับ ขอผมเกาะใบบุญลูกพี่ด้วยคนได้ไหมครับ?"

ยอดผู้ติดตามของลู่เหลียงทะลุล้านไปนานแล้ว จุดเริ่มต้นก็มาจากการแจกมือถือนั่นแหละ แจกปุ๊บ ส่งปั๊บ รวดเร็วทันใจ คนที่ได้รางวัลก็เอาไปอวดกันยกใหญ่

ก็แน่ล่ะ iPhone รุ่นใหม่ล่าสุด ราคาตั้งหลายพันหยวน ทำเอาคนที่ชวดรางวัลอิจฉาตาร้อนกันเป็นแถว แต่ก็ยังแอบหวังลึกๆ ว่าคราวหน้าจะมีการแจกรางวัลอีก เลยกดติดตามไว้ก่อน

ลู่เหลียงถ่ายรูปวิวแม่น้ำหวงผู่ แล้วโพสต์พร้อมแคปชันว่า "วันนี้ลมแรงจังเลยเนอะ~~ กติกาเดิม แจก 8 เครื่องครับ"

เมิ่งฉางคุนมือซ้ายคีบซิการ์ มือขวาถือถ้วยชา เดินอมยิ้มไปที่ระเบียง พิงราวกั้น "มีแผนแล้วใช่ไหม?"

เขากดตั้งค่าให้แจ้งเตือนเป็นพิเศษสำหรับบัญชีเว่ยปั๋วของลู่เหลียง ทันทีที่ลู่เหลียงโพสต์ เขาก็ได้รับการแจ้งเตือนทันที

ถ้าลู่เหลียงไม่อยากดัง เขาก็แค่ทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ หรือไม่ก็ติดต่อเว่ยปั๋วให้เอาชื่อออกจากเทรนด์ฮิต แล้วปล่อยให้เรื่องมันเงียบไปเอง

หรือไม่ก็ยอมจ่ายเงินให้เว่ยปั๋วไปจ้างปาปารัสซี่ ปล่อยข่าวฉาวของดาราคนไหนก็ได้เพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ

คนส่วนใหญ่ไม่รู้หรอกว่าลู่เหลียงเป็นใคร แต่พวกดาราน่ะโผล่หน้ามาให้เห็นในทีวีทุกวัน แถมวงการบันเทิงก็มีแต่เรื่องวุ่นวายอยู่แล้ว เหมาะจะเป็นเป้าล่อเป้าที่สุด

ด้วยความเร็วในการรับข่าวสารในยุคอินเทอร์เน็ตนี้ คาดว่าไม่เกินสองวัน เรื่องของลู่เหลียงก็คงถูกปัดตกไปอยู่หน้าหลังๆ และค่อยๆ ถูกลืมไปในที่สุด

แต่ลู่เหลียงกลับไม่ทำแบบนั้น เขาเลือกที่จะยอมรับและรับผิดชอบกับสิ่งที่เกิดขึ้น แสดงว่าเขาคงมีแผนการที่เตรียมไว้เป็นอย่างดีแล้ว

ลู่เหลียงพยักหน้า "ก็พอมีไอเดียอยู่บ้างครับ แต่คงต้องรออีกสักพัก ถึงตอนนั้นคงต้องพึ่งพาพี่คุนแล้วล่ะครับ"

"คนกันเองทั้งนั้น มีอะไรให้ช่วยก็บอกมาได้เลย ไม่ต้องเกรงใจ"

เมิ่งฉางคุนยิ้มแก้มปริ ที่เขาคอยช่วยเหลือลู่เหลียงมาตลอด ก็เพื่อรอฟังประโยคนี้นี่แหละ

หลังจากทานข้าวเสร็จ ทั้งสองก็จิบชาคุยกันต่ออีกนิดหน่อย เมิ่งฉางคุนก็ขอตัวกลับเพราะมีสายเข้า

ลู่เหลียงตั้งใจจะงีบหลับต่อ แต่พลิกไปพลิกมาบนเตียงก็ยังนอนไม่หลับ เลยตัดสินใจขับรถไปที่บริษัท

ทันทีที่ก้าวเท้าเข้าบริษัท เขาก็ตกเป็นเป้าสายตาของทุกคนทันที ถึงก่อนหน้านี้จะเป็นแบบนี้อยู่แล้ว แต่สายตาในวันนี้มันร้อนแรงเป็นพิเศษ

นี่คือลู่เหลียง มหาเศรษฐีหน้าใหม่แห่งวงการการเงินจีน ผู้ที่กวาดเงิน 60 กว่าล้านดอลลาร์ในชั่วข้ามคืนจากการ Short เงินเยน

ชาวเน็ตทั่วไปอาจจะอ่านข่าวแล้วก็ลืมๆ ไป ไม่ได้สนใจอะไรมากมาย

แต่พวกเขาไม่เหมือนกัน ลู่เหลียงคือเจ้านายของพวกเขา มันให้ความรู้สึกเหมือนตำนานที่มีชีวิตเดินออกมาจากในข่าว

โดยเฉพาะสองหนุ่มหัวกะทิจากเป่ยต้าและฟู่ตั้น สายตาของพวกเขาเต็มไปด้วยความเคารพเทิดทูนราวกับมองเทพเจ้า

คนอื่นอาจจะไม่เข้าใจเรื่องการเงิน แต่พวกเขาเข้าใจ และเพราะเข้าใจนี่แหละ ถึงได้รู้ว่าสิ่งที่ลู่เหลียงทำมันยากแค่ไหน

มันไม่ต่างจากการล้วงคองูเห่า กระตุกหนวดเสือ การจะเจาะทะลวงด่านหินของกลุ่มทุนตะวันตกเข้าไปได้นั้น ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย

(จบตอน)