บทที่ 79 ความสุขของการเติมเงิน

ในฐานะอินฟลูเอนเซอร์ระดับท็อปของประเทศ หวังเสี่ยวชงมักจะไลฟ์สดบนแพลตฟอร์มของตัวเองบ่อยๆ ห้องไลฟ์ของเขาคือหมายเลข 10000

อย่างที่เขาเคยให้สัมภาษณ์ไว้ เขาเป็นทั้งหัวหน้าฝ่ายผลิตภัณฑ์ (CPO) และเป็นสตรีมเมอร์คนแรกของแพนด้า

ปกติเขาจะไลฟ์เล่น League of Legends (LOL) ให้พวกโปรเพลเยอร์ในทีมช่วยแบกขึ้นแรงก์ ไม่ก็พากันไปป่วนตามห้องไลฟ์คนอื่น

หลังจากเปย์ของขวัญไปหลายล้านหยวนเพื่อต้อนรับสตรีมเมอร์หน้าใหม่ เขาก็เปิดห้องไลฟ์สดของตัวเองทันที

ชาวเน็ตต่างพากันบอกต่อ และแห่กันเข้ามาในห้องไลฟ์ของเขาอย่างล้นหลาม แต่กลับพบว่าเขากำลังเล่นเกมยุคเก่ากึ้ก แถมคนที่คุยด้วยก็เป็นเสียงที่ไม่มีใครคุ้นหูเลย

"พี่เหลียง เล่นอะไรดี?"

"นายผสมสัตว์เลี้ยงไปก่อนนะ ฉันขอดูของในร้านก่อน"

"ซื้อตัวเก่งๆ ไปเลยดิ จะมานั่งปั้นเองให้เสียเวลาทำไม"

"ปั้นเองมันผูกพันกว่าดิวะ"

"ก็ไม่ใช่ผู้หญิงปะ จะเอาความผูกพันไปทำไม"

ทั้งสองคนคุยเล่นกันไปเรื่อยเปื่อย ไม่ได้ตั้งใจจะโปรโมตอะไรเลย

ลูกพี่หวังบอกว่า แค่คุยกันตามปกติก็พอ พวกชาวเน็ตมันระดับนักสืบโคนันกันทั้งนั้น เดี๋ยวก็ปะติดปะต่อเรื่องราวกันได้เองแหละ

แล้วมันก็เป็นแบบนั้นจริงๆ พอหลุดคำว่า 'พี่เหลียง' ออกมาปุ๊บ ก็มีชาวเน็ตพิมพ์ถามในแชตทันทีว่าใช่ลู่เหลียงหรือเปล่า

หวังเสี่ยวชงแกล้งทำเป็นรำคาญ แล้วตอบ 'อืม' ไปส่งๆ ทำเอาช่องแชตแทบแตก

"ลู่เหลียงคือใคร? ดังมากเหรอ?"

คนที่ไม่รู้เรื่องก็พิมพ์ถาม คนที่รู้ก็ช่วยกันพิมพ์ตอบรัวๆ

"คนที่ Short เงินเยน ฮีโร่ต้านญี่ปุ่นไง"

"คืนเดียวกวาดไปหลายสิบล้านดอลลาร์อะ"

"โซรอสแห่งโลกตะวันออก"

"เทพเจ้าเก็งกำไรของจีน"

"ถ้ายังไม่รู้อีก ก็ไปดูเทรนด์ฮิตในเว่ยปั๋วไป๊"

ช่วงสองทุ่มกว่าๆ เป็นช่วงที่คนเล่นเน็ตเยอะที่สุด การที่ลู่เหลียงมาโผล่ในไลฟ์ของหวังเสี่ยวชงแบบเซอร์ไพรส์ จึงกลายเป็นกระแสไปทั่วโซเชียล

ยอดคนดูเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ พวกนักข่าวสายการเงินหรือนักวิเคราะห์ก็แห่กันเข้ามาดู

ก็ก่อนหน้านี้ลู่เหลียงลึกลับจะตาย จู่ๆ ก็โผล่มา แถมยังไม่เคยให้สัมภาษณ์ที่ไหนเลย

หลายคนยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเป็นผู้หญิงหรือผู้ชาย ส่วนใหญ่ก็แค่เข้ามาสอดรู้สอดเห็นตามประสาชาวเน็ต

ในขณะเดียวกัน แอดมินห้องไลฟ์ก็กระซิบรายงานว่า ยอดคนดูจริงทะลุห้าแสนคนแล้ว

หวังเสี่ยวชงแอบยิ้มในใจ แต่ปากยังด่ากราด "เลิกสแปมแชตสักทีดิวะ ใครสแปมอีกเดี๋ยวเตะออกให้หมดเลย"

เขารู้ดีว่ายอดคนดูหลักล้านของสตรีมเมอร์ส่วนใหญ่มันเป็นยอดผี ถ้าเอายอดที่โชว์มาหาร 1000 หรือ 2000 นั่นแหละคือยอดคนดูจริงๆ

อย่างแก๊ง 'สามสาวดิวตี้' ที่ว่าดังๆ ยอดคนดูจริงก็แค่แสนกว่าคน ส่วนสตรีมเมอร์ที่ดังที่สุดในแพนด้าอย่าง PDD ถ้ารองจากเขาก็ยังมียอดคนดูไม่ถึงแสนด้วยซ้ำ

ยอดคนดูจริงห้าแสนคน หวังเสี่ยวชงกล้าพูดเลยว่า นอกจากช่องไลฟ์ออฟฟิเชียล หรือพวกงานแข่งระดับโลกแล้ว ห้องของเขานี่แหละคืออันดับหนึ่ง ไม่มีใครเทียบได้

คืนนี้ชวนลู่เหลียงมาคุยด้วยนี่คิดถูกจริงๆ อย่างน้อยก็ดึงคนดูใหม่ๆ เข้ามาแพนด้าได้ตั้งแสนกว่าคน ต่อให้อยู่ต่อแค่ 10% ก็ถือว่ากำไรมหาศาลแล้ว

แถมยังเป็นการประกาศให้รู้ด้วยว่าพวกเขาสนิทกันมาก แล้วเดี๋ยวก็ต้องมีคนไปสืบจนรู้แน่ๆ ว่าลู่เหลียงมาร่วมหุ้นกับแพนด้าแล้ว

หวังเสี่ยวชงคิดการณ์ไกลมาก เพราะนี่คือธุรกิจของเขา

แต่ลู่เหลียงน่ะ แค่อยากจะสนุกกับการเติมเงินเล่นเกมเท่านั้นแหละ

นึกย้อนไปเมื่อสิบปีก่อน ตอนที่เพิ่งเริ่มเล่นเกม Fantasy Westward Journey

ตอนนั้นเขายังเป็นแค่นักเรียน เงินติดตัวก็ไม่ค่อยมี

แถมเกมนี้ยังเป็นเกมที่ต้องเติมเงินเล่น คิดค่าบริการชั่วโมงละ 4 เหมา (0.4 หยวน) เขาต้องเจียดเงินค่าขนมมาเล่น

เรียนจบมาก็เล่นบ้างหยุดบ้าง ส่วนใหญ่เข้ามาหาของไปขายแลกเงินค่าบุหรี่มากกว่า

แต่ตอนนี้ พอเติมเงินไปเป็นล้าน อยากได้อะไรก็ซื้อ เขาถึงเพิ่งเข้าใจความสนุกที่แท้จริงของเกมนี้

Fantasy Westward Journey เป็นเกมแนว Turn-based ที่เปิดมาสิบปีแล้วแต่ก็ยังมีคนเล่นเยอะ สิ่งที่คนพูดถึงกันมากที่สุดก็คือระบบเศรษฐกิจในเกม ที่บางทีค่าเงินในเกมยังแข็งกว่าเงินของบางประเทศในละตินอเมริกาซะอีก

ผู้เล่นในเกมทุกคนเป็นคนจริงๆ ซึ่งการมีอยู่ของพวกเขา ก็เพื่อตอบสนองความต้องการของผู้เล่นระดับวีไอพีนั่นเอง

นี่แหละคือเสน่ห์ของเกมนี้ มนุษย์เราชอบกดขี่ข่มเหงผู้อื่น และเสพติดความรู้สึกของการอยู่เหนือคนอื่นอยู่แล้ว

ในชีวิตจริง มีเงินไม่กี่ล้านอาจจะดูธรรมดา แต่ถ้ากล้าเปย์ในเกมเป็นล้านล่ะก็ รับรองว่าได้เป็นเทพของเซิร์ฟเวอร์แน่นอน

จนกระทั่งสี่ทุ่มกว่า หวังเสี่ยวชงก็ปิดไลฟ์ บอกว่าจองโต๊ะที่ผับเด็ดๆ ไว้แล้ว ลู่เหลียงถึงยอมล็อกเอาต์ออกจากเกมอย่างเสียดาย

"คืนนี้คนดูพีกสุด 7.5 แสนคนเลยนะ คนสมัครใหม่ก็แสนแปดหมื่นคน"

ทั้งสองคนเดินคุยกันไป หวังเสี่ยวชงก็เล่าแผนการหลังจากนี้ เขาตั้งใจจะอัดฉีดเงินเข้าไปอีก 20 ล้านหยวนก่อนจะเปิดระดมทุน

ตอนนี้มูลค่าบริษัทอยู่ที่แค่ 11 ล้านดอลลาร์สหรัฐ เขาไม่อยากเปิดระดมทุนรอบ Series A ด้วยมูลค่าต่ำขนาดนี้

อย่างน้อยก็ต้องปั้นมูลค่าให้ถึง 80 ล้านดอลลาร์สหรัฐขึ้นไป ถึงจะตรงตามเป้าที่เขาคาดไว้

"จะเพิ่มทุนเมื่อไหร่ก็ส่งแผนธุรกิจมาให้ฉันดูหน่อยแล้วกัน เดี๋ยวฉันให้ฝ่ายบัญชีจัดการโอนเงินให้"

ลู่เหลียงไม่มีปัญหา เขาถือหุ้นอยู่ 15% ต่อให้เพิ่มทุน 100 ล้านหยวน เขาก็ต้องจ่ายเพิ่มแค่ 15 ล้านหยวน

เขาไม่ได้อยากได้หุ้นเพิ่มด้วยซ้ำ ที่ลงทุนในแพนด้าก็แค่ถือว่าจ่ายค่าเทอมเพื่อศึกษาธุรกิจนี้เฉยๆ

พอลงมาถึงลานจอดรถชั้นใต้ดิน หวังเสี่ยวชงก็เช่าพื้นที่โซนหนึ่งไว้จอดรถของตัวเองโดยเฉพาะ

มีทั้งรถสปอร์ตสองคัน รถหรูสองคัน และรถตู้บ้านอีกหนึ่งคัน

ลู่เหลียงอดคิดไม่ได้ว่า การเกิดมามีพ่อรวยนี่มันดีจริงๆ

ถึงแม้เขาจะพอมีเงินซื้อบ้าง แต่เขาก็ยังคิดว่า ถ้าจำเป็นต้องใช้ก็ค่อยซื้อ แต่ถ้ายังไม่จำเป็นก็ปล่อยไปก่อน

ทรัพย์สินส่วนตัวตอนนี้ นอกจากตัวเลขที่นอนนิ่งอยู่ในบัญชีแล้ว เขาก็มีแค่รถสองคัน กับบ้านเกิดที่ซื้อให้พ่อแม่อยู่ชั่วคราวเท่านั้นแหละ

เฟอร์รารี F12 สีแดงขับพุ่งทะยานออกจากลานจอดรถ ตามมาด้วยแลมโบกินี อูรุส สีเหลือง

ทั้งสองคนมาที่ผับ TAX กลางใจเมือง ซึ่งถือเป็นผับอันดับหนึ่งของเซี่ยงไฮ้

ที่นี่ไม่ใช่แค่แหล่งรวมตัวของดาราหรือพวกเน็ตไอดอลทั้งตัวจริงตัวปลอม แต่ยังดึงดูดพวกนักธุรกิจสายการเงินหรือไอทีระดับบิ๊กๆ ให้มาเที่ยวด้วย

ปีที่แล้ว ตอนที่ติงซานสือโปรโมต NetEase Cloud Music เขาก็เลือกเดบิวต์เป็นดีเจหน้าใหม่ที่ผับแห่งนี้นี่แหละ

เขาสวมวิญญาณดีเจเที่ยงคืน เปิดแผ่นจนคนเต้นกันลืมตาย

จนเกิดเป็นตำนาน 'กลางวันเลี้ยงหมู กลางคืนเปิดแผ่น'

หวังเสี่ยวชงเป็นขาประจำที่นี่ พอรถสุดหรูของเขาโผล่มาหน้าประตู ผู้จัดการสาวสวยหุ่นเซ็กซี่ก็รีบวิ่งหน้าตั้งออกมายิ้มต้อนรับทันที "คุณชายหวังคะ ห้องวีไอพีชั้นสองเตรียมไว้ให้เรียบร้อยแล้วค่ะ"

เธอเหลือบมองลู่เหลียง แววตาสงสัยวาบขึ้นมา "สวัสดีค่ะคุณผู้ชาย ไม่ทราบว่าให้เรียกคุณว่าอะไรดีคะ?"

พวกผู้จัดการผับนี่ระดับหูตาสับปะรดทั้งนั้น แค่ดูจากตำแหน่งการยืน ท่าทาง และน้ำเสียง ก็เดาออกแล้วว่าใครเป็นใคร

ปีที่แล้ว พ่อของลูกพี่หวังมีทรัพย์สินถึง 2.6 แสนล้าน กลายเป็นเศรษฐีอันดับหนึ่งของชาวจีนทั่วโลก เสี่ยวชงก็เป็นลูกชายหัวแก้วหัวแหวนคนเดียว ความหยิ่งยโสย่อมมีเต็มประดา

แทบไม่เคยเห็นเขาทำตัวเสมอภาค หรือให้เกียรติใครขนาดนี้มาก่อน ผู้จัดการสาวจึงอยากจะทำความรู้จักลู่เหลียงไว้

ลู่เหลียงตอบกลับเรียบๆ "ลู่เหลียง"

"คุณลู่ คุณชายหวัง เชิญทางนี้เลยค่ะ"

ผู้จัดการสาวเลิกคิ้วขึ้น รู้สึกคุ้นหูชอบกล พยายามนึกเท่าไหร่ก็นึกไม่ออกว่าเคยได้ยินที่ไหน แต่ก็ไม่กล้าเสียมารยาท

พวกเขาเดินผ่านทางเดินที่ประดับไฟแสงสียิ่งใหญ่อลังการ ก่อนจะเข้าไปถึงด้านในผับ

ผับส่วนใหญ่ก็จัดร้านคล้ายๆ กัน พวกร้านหรูๆ มักจะแบ่งเป็นสองชั้น ชั้นล่างเป็นโซนโต๊ะทั่วไปกับฟลอร์เต้นรำ ส่วนชั้นสองจะเป็นห้องวีไอพีที่ต้องการความเป็นส่วนตัว

ห้องบนชั้นสองสามารถมองเห็นฟลอร์เต้นรำข้างล่างได้หมด เหมาะสำหรับพวกลูกเศรษฐีที่ชอบมองหาสาวๆ เพื่อสอยกลับบ้าน

ตำแหน่งลูกชายเศรษฐีอันดับหนึ่งของเสี่ยวชง ถือเป็นแรงดึงดูดชั้นยอดสำหรับพวกเน็ตไอดอลเลยล่ะ

แค่โทรศัพท์กริ๊งเดียว สาวสวยก็มาหาถึงที่สี่คน แบ่งกันคนละสองคน

หลังจากเล่นเกมทำความรู้จักกันไปหลายตา สองหนุ่มสี่สาวในห้องก็เริ่มสนิทสนมกันมากขึ้น ท่าทางเริ่มใกล้ชิดกัน หวังเสี่ยวชงกำลังจะพาสาวๆ ลงไปแดนซ์ข้างล่าง จู่ๆ เขาก็ชะงัก

มีผู้หญิงวัยสามสิบกว่าๆ คนหนึ่งเดินยิ้มเข้ามาที่ห้อง ในมือถือขวดบรั่นดีที่ห่อมาอย่างดี

เขาเดินกลับมานั่งที่เดิม กระซิบกับลู่เหลียงว่า "จวงเสี่ยวถิง เจ้าของผับนี้ เป็นเมียน้อยของขาใหญ่ในปักกิ่งน่ะ"

"แล้วเธอมาทำไม?" ลู่เหลียงนั่งโอบซ้ายขวา คนนึงคอยป้อนผลไม้ อีกคนคอยรินเหล้าจุดบุหรี่ให้

"ก็พี่เป็นถึงเทพเจ้าเก็งกำไรนี่นา ใครมีเงินหน่อยก็อยากจะรู้จักพี่ทั้งนั้นแหละ"

หลังจากอยู่ด้วยกันมาหลายชั่วโมง หวังเสี่ยวชงก็เริ่มพูดคุยเป็นกันเองมากขึ้น เพราะรู้ว่าลู่เหลียงไม่ใช่คนถือตัว

ลู่เหลียงพยักหน้าเข้าใจ

จวงเสี่ยวถิงเคาะประตูเดินเข้ามา ใบหน้าเปื้อนยิ้ม "เช้านี้เห็นนกกางเขนร้องจิ๊บๆ อยู่หน้าบ้าน ฉันก็สงสัยว่าจะมีเรื่องดีอะไร ที่แท้กางเขนก็รู้ล่วงหน้าว่าคุณลู่จะมาเยือนที่นี่นั่นเองค่ะ"

เป็นผู้หญิงที่มีชั้นเชิงจริงๆ ไม่ได้แสดงท่าทีห่างเหินเหมือนคนเพิ่งรู้จักกันเลยแม้แต่น้อย แค่ประโยคเดียวก็ดึงความสนิทสนมขึ้นมาได้แล้ว

หวังเสี่ยวชงยิ้ม "พี่ถิง แล้วตอนผมมา นกกางเขนได้ร้องบ้างไหมอะ?"

"ร้องสิคะ ฉันจำได้แม่นเลย ตอนนั้นนกกางเขนเกาะเต็มหน้าต่างไปหมดเลยล่ะค่ะ"

จวงเสี่ยวถิงยื่นมือขาวเนียนออกมา "คุณลู่ สวัสดีค่ะ ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ ฉันจวงเสี่ยวถิง ผู้จัดการผับ TAX ค่ะ"

"สวัสดีครับคุณจวง บรรยากาศผับของคุณดีมากเลยนะครับ"

ลู่เหลียงยิ้มกริ่ม ชูแก้วขึ้นเป็นการตอบรับ

เขาตั้งใจจะตั้งกองทุนส่วนบุคคลอยู่แล้ว การได้รู้จักคนหลากหลายวงการไว้ก็ไม่ใช่เรื่องเสียหาย

"คุณลูกค้าพอใจ เราก็ดีใจค่ะ"

จวงเสี่ยวถิงยิ้มแย้ม เปิดขวดบรั่นดีที่เอามาด้วย ตลอดเวลาไม่ได้พูดเรื่องเงิน หรือเรื่องที่จะเลี้ยงเหล้าเลย

ก็ทั้งสองคนเป็นถึงระดับเศรษฐี ถ้าจะประจบก็ต้องทำแบบเนียนๆ อย่างเช่น แอบไปกระซิบกับแคชเชียร์ให้ลดราคาให้สัก 30-50% อะไรทำนองนั้น

ถ้าขืนพูดออกมาตรงๆ เดี๋ยวพวกเศรษฐีจะหาว่าดูถูกเอาได้ นี่คือประสบการณ์ที่เธอสั่งสมมาหลายปีจากการทำงานในวงการนี้

(จบตอน)