บทที่ 137: ลั่วลั่วตกอยู่ในอันตราย

เมื่อได้ยินดังนั้น มือของหนิงเฉินก็ชะงักลง

ผู้อาวุโสสำนักวูถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก รีบกล่าวต่อทันที: "ท่านผู้กล้า ในบรรดาสมุนไพรวิญญาณห้าชนิดที่ท่านกล่าวมา ข้าพอจะรู้เบาะแสของ 'เถาวัลย์โบราณ' หลายปีก่อนมันเคยอยู่ในมือของท่านเทพวูเฒ่า ข้ามีตำแหน่งในสำนักวูไม่ต่ำนัก จึงพอจะทราบเรื่องนี้"

"แต่ตอนนี้เวลาผ่านไปหลายปีแล้ว ข้าไม่กล้ายืนยันว่าท่านเทพวูเฒ่าใช้มันไปแล้วหรือยัง หลังจากท่านได้เถาวัลย์โบราณมาไม่นานท่านก็หายตัวไป พวกเราเองก็ไม่รู้ว่าท่านกำลังกักตัวบำเพ็ญเพียรหรือสิ้นชีพไปแล้ว"

"แต่มีสิ่งหนึ่งที่ยืนยันได้ คือท่านเทพวูเฒ่าไม่ได้ออกไปจากสำนักวู ต่อให้สิ้นชีพลง ศพย่อมต้องอยู่ในสำนักแน่นอน"

ผู้อาวุโสสำนักวูพ่นสิ่งที่รู้รู้ออกมาจนหมดเปลือกในคราวเดียว เขาไม่กล้าแม้แต่จะต่อรองกับหนิงเฉิน เพราะกลัวว่าหากหนิงเฉินไม่พอใจแม้แต่นิดเดียว ตนเองคงต้องเดินตามรอยเท้าลูกน้องพวกนั้นไป ดังนั้นเขาต้องคว้าฟางเส้นสุดท้ายนี้ไว้ให้มั่น