บทที่ 224 ข้อสันนิษฐานของคิมูระ ฮันโซ

"......" สวี่ซูเหยียนรู้สึกเหมือนโดนตบหน้าเข้าอย่างจัง หมอนี่เอาจริงเหรอ? เขาไปจับของป่ามาจากในเขาได้จริงๆ งั้นเหรอ?

"สวร...รค์...ช่วย...ด้วย..." เจียงถางเองก็อ้าปากค้าง ตกตะลึงพลางเอ่ยว่า "พี่หนิง ทั้งหมดนี่พี่หามาจากในเขาเหรอฮะ?"

"ไม่งั้นจะให้ฉันขับรถกลับไปซื้อในเมืองหรือไง?" หนิงเฉินโยนวัตถุดิบลงข้างเต็นท์ "เร็วเข้า รีบจัดการซะ ฉันหิวจะแย่อยู่แล้ว"

จากนั้น สองสาวก็รีบนำเห็ดและผักป่าไปล้างทำความสะอาด ส่วนหมูป่า ไก่ป่า และปลานั้น หนิงเฉินเป็นคนจัดการเอง เขายังขนฟืนและกิ่งไม้กลับมาด้วย เพื่อทำเป็นตะแกรงย่างแบบง่ายๆ เพียงไม่นาน วัตถุดิบต่างๆ ก็ถูกนำขึ้นเตา ย่างจนน้ำมันหยดติ๋งๆ กลิ่นหอมหวลของเนื้อย่างตลบอบอวลไปทั่วแคมป์ จนดึงดูดให้นักท่องเที่ยวคนอื่นๆ มามุงดู

"เช็ดเข้! ตาฉันฝาดไปเปล่าเนี่ย? หมูหัน!" "สุดยอดว่ะ มาแคมป์ปิ้งแต่ย่างหมูหันกิน!" "ได้ยินว่าของพวกนี้ ผู้ชายคนนั้นไปจับมาจากในป่าเองกับมือเลยนะ..." "หา? จับจากในป่า? เชื่อก็บ้าแล้ว! นึกว่าตัวเองเป็น แบร์ กริลส์ หรือไง" "ฮือๆ เทียบกับหมูหันแล้ว บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปในมือฉันมันจืดสนิทไปเลย"