บทที่ 339: มีลูกชายคนเดียวก็ต้องหวังพึ่งยามแก่เฒ่า

พอ เติ้งเจียพูดแบบนี้

ลูกสะใภ้อย่าง หลิวฟางฟาง ก็รีบผสมโรงทันที: “แม่พูดถูกที่สุดเลยค่ะ ถ้ารู้แต่แรกว่าเป็นแบบนี้ หนูคงไม่แต่งเข้าบ้านนี้หรอก แม่ไม่รู้หรอกว่าคนในหมู่บ้านเขานินทาบ้านเราลับหลังทุกวัน หนูจะบ้าตายอยู่แล้ว ถ้ามีเงินนะ หนูอยากจะย้ายหนีไปอยู่ในเมืองฉีสุ่ยให้รู้แล้วรู้รอด”

ตอนที่พูดประโยคสุดท้าย หลิวฟางฟาง แอบส่งสายตาให้ เจียงเชา

เจียงเชา เข้าใจความหมายทันที รีบหันไปยิ้มประจบแม่ตัวเอง: “แม่... ผมเล็งบ้านที่เมืองฉีสุ่ยไว้ที่หนึ่ง ราคาถูกมาก ไม่แพงเลยครับ”

ได้ยินแบบนั้น เติ้งเจีย ก็ยิ้มออกมา