บทที่ 100 แบบนี้มันไม่ค่อยเหมาะมั้ง

การทำลายล้างโลกไม่เคยกล่าวทักทายผู้ใด

การมาเยือนของวันสิ้นโลกก็ไม่มีใครคาดเดาได้เช่นกัน

การดับสูญของอารยธรรมในจักรวาลนี้ดูเหมือนจะเป็นเพียงเรื่องธรรมดาสามัญ

ลู่เสวียนเหอถือโฉนดที่ดินสามฉบับในมือ นับได้ว่า ‘กลับมาพร้อมความสำเร็จอย่างเต็มเปี่ยม’

ทว่าเขายังคงจดจำภาพที่ตนเองได้เห็นอย่างฝังใจ

การทำลายล้างในเสี้ยววินาทีนั้นมันน่าสะพรึงกลัวเกินไป

หากไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับทะเลลึก เขาก็คงไม่มีทางรอดชีวิตจากวันสิ้นโลกเช่นนั้นได้

และตามที่ผู้เอาชีวิตรอดกล่าวไว้ มีบางส่วนในหมู่พวกเขาเริ่มเผชิญกับวันสิ้นโลกแล้วงั้นหรือ?

“นี่มันกะจะไม่ให้คนมีชีวิตรอดเลยชัดๆ!”

“ในสถานการณ์แบบนี้ จะเอาชีวิตรอดไปได้อย่างไร?”

ลู่เสวียนเหอรู้สึกว่าเป็นเรื่องที่เหลือเชื่อจริงๆ

แค่เรื่องเชื้อไฟกับสัตว์ร้ายแห่งราตรียังพอทน แต่ยังมีสิ่งวิปริตอีก

แค่นั้นยังไม่พอ ทำไมวันสิ้นโลกที่ทำลายล้างทุกสิ่งถึงยังจะมาเยือนอีก

โลกใบนี้จะเปิดทางรอดให้คนบ้างไหมเนี่ย?

เอลเซนถอนหายใจออกมา คนอื่นๆ ต่างนิ่งเงียบไม่ปริปาก

ส่วนบนใบหน้าของเออร์ลอสกลับปรากฏรอยยิ้มบางๆ

“ขอแสดงความยินดีด้วยครับท่านเจ้าอาณาจักร ในที่สุดท่านก็เข้าใจสัจธรรมของโลกใบนี้แล้ว”

“นั่นก็คือ สำหรับโลกใบนี้แล้ว ชีวิตเป็นเพียงสิ่งเล็กน้อยที่ไร้ค่าจริงๆ”

“ไม่ว่าจะเป็นผู้วิเศษหรือคนธรรมดา เพียงแค่อยากมีชีวิตรอดก็ต้องยอมจ่ายด้วยทุกสิ่งทุกอย่าง”

“ทว่าต่อให้เป็นเช่นนั้น ก็ใช่ว่าจะรับประกันได้ว่าจะมีชีวิตรอด”

“หรืออาจกล่าวได้ว่า ย่อมไม่มีทางรอดชีวิตอย่างแน่นอน”

“โลกก็เป็นเช่นนี้แหละครับ ท่านเจ้าอาณาจักร”

“การที่ท่านสามารถตระหนักถึงจุดนี้ได้ในเวลานี้ ก็นับว่าเพียงพอที่จะหลีกเลี่ยงวิกฤตการณ์ในภายภาคหน้าได้อีกหลายครั้งแล้วครับ”

ลู่เสวียนเหอขมวดคิ้วจ้องมองเออร์ลอส

“ท่านเจ้าอาณาจักร มนุษย์ก็เปราะบางเช่นนี้ ชีวิตก็เปราะบางเช่นนี้แหละครับ”

“ทำไมล่ะ?”

เออร์ลอสที่ได้ยินคำถามของท่านเจ้าอาณาจักรก็ส่ายหน้า บ่งบอกว่าตนเองก็ไม่รู้เช่นกัน ก่อนจะกล่าวต่อว่า

“นี่คือธรรมชาติครับ”

มันเกินจริงไปมาก

แม้ก่อนหน้านี้จะเคยถามไปแล้ว แต่ตอนนี้ก็ยังอดไม่ได้ที่จะถามซ้ำอีกครั้ง

“อาณาเขตของฉันจะไม่เผชิญกับวันสิ้นโลกงั้นเหรอ?”

“ในความเป็นจริง อาณาเขตของท่านได้เผชิญกับวันสิ้นโลกที่ยิ่งใหญ่ที่สุดไปแล้วครับ มิฉะนั้นท่านคงได้ทำสงครามกับเจ้าอาณาจักรคนอื่นๆ ไปตั้งนานแล้ว การที่ตอนนี้ยังสามารถรักษาการพัฒนาอย่างสงบสุขมาได้ตลอด ก็เป็นเพราะท่านตั้งอยู่ข้างสายหมอกครับ”

“และก็เป็นเพราะอาณาเขตของท่านถูกสร้างอยู่ข้างสายหมอกทว่ากลับไม่มีอุบัติเหตุใดๆ เกิดขึ้นเลย ข้าถึงได้กล้าตัดสินใจบุกเบิกเข้าสู่มหาสมุทรแห่งสายหมอกเพื่อสำรวจสุสานของอารยธรรม”

“ดูจากตอนนี้แล้ว ก็เป็นเช่นนั้นจริงๆ ครับ ท่านเจ้าอาณาจักร”

ไม่มีอะไรจะพูด

ตอนนี้ลู่เสวียนเหอสงสัยมากว่าโลกมนุษย์หายไปไหนแล้ว

หรือว่าโลกมนุษย์กำลังจะถึงคราวสิ้นสุด เลยส่งพวกเขามารับวันสิ้นโลกที่โลกภายใต้รหัสศูนย์กันแน่

แม้ในโลกภายใต้รหัสศูนย์จะเต็มไปด้วยวิกฤตการณ์ที่ซุ่มซ่อนอยู่ทุกหนแห่ง แต่โดยรวมแล้วก็ยังมีความหวังในการพัฒนา และมีวิธีการในการต่อต้านวันสิ้นโลก

หากเป็นบนโลกมนุษย์... เกรงว่าในเสี้ยววินาทีแรกคงถูกทำลายล้างจนหมดสิ้น

และสำหรับมนุษย์โลกที่เดินทางมายังโลกภายใต้รหัสศูนย์ หากเป็นไปได้ การคิดจะฟื้นฟูอารยธรรมขึ้นมาใหม่ก็ใช่ว่าจะไร้ความหวังเสียทีเดียว

“ในอารยธรรมของโลกที่ถูกทำลายล้างไปแล้วเหล่านี้ ไม่มีโฉนดที่ดินหรือเชื้อไฟเลยงั้นหรือ?”

เอลเซนยักไหล่

“บางทีอาจจะมี หรือบางทีอาจจะไม่มี ใครจะไปรู้ล่ะครับ ทว่าท่านเจ้าอาณาจักร ข้าคิดว่าพวกเราไม่ควรมายืนคุยเล่นกันตรงนี้นะครับ พวกท่านไม่รู้สึกหรือว่าสายลมแห่งความตายพร้อมจะพัดกระหน่ำลงมาได้ทุกเมื่อ?”

ยังต้องสำรวจต่ออีกไหม?

ลู่เสวียนเหอส่ายหน้าในใจ

เขาต้องทำความเข้าใจสถานการณ์ในปัจจุบันให้กระจ่างชัดเสียก่อน

เชื้อไฟได้แผดเผาสิ่งวิปริตที่พันธนาการอยู่บนร่างของพวกเขาไปมากมาย

เมื่อเทียบกับตอนแรกแล้ว ทุกคนต่างก็เงียบขรึมและมีสีหน้าเคร่งเครียดขึ้นมาก

แต่นั่นเป็นเพราะสีหน้าของเจ้าอาณาจักรค่อนข้างเคร่งเครียดเป็นหลัก ทุกคนจึงไม่อาจผ่อนคลายลงได้

ในความเป็นจริง เรื่องของความตายเป็นสิ่งที่อยู่เคียงคู่ราวกับสายลมเสมอ

อย่าว่าแต่การดับสูญของอารยธรรมโลกที่ไม่เกี่ยวข้องเลย ต่อให้คนที่ตายไปจะเป็นญาติสนิทมิตรสหาย วันใหม่ก็ยังต้องดิ้นรนมีชีวิตอยู่ต่อไป

ในจุดนี้ แม้แต่เออร์ลอสก็เป็นเช่นกัน

ทว่าเห็นได้ชัดว่า เจ้าอาณาจักรผู้ไร้เดียงสาท่านนี้ยังคงอ่อนหัดเกินไป

เมื่อกลับมาถึงอาณาเขต ก็พบว่าเวลาเกิดการคลาดเคลื่อนไปแล้ว

ทั้งที่รู้สึกว่าเพิ่งออกไปได้เพียงครึ่งวัน ทว่าในความเป็นจริงกลับผ่านไปเกือบสองวันแล้ว

ลู่เสวียนเหอหลอมรวมโฉนดที่ดินที่แตกสลายเข้ากับเมืองทะเลลึก พร้อมกับเก็บงำอารมณ์อันแปลกประหลาดไว้เต็มอกขณะเดินทางกลับสู่อาณาเขตใต้สมุทร

เนื่องจากความตั้งใจของเขา พื้นที่เชื่อมต่อระหว่างอาณาเขตบนบกกับอาณาเขตใต้สมุทรจึงค่อยๆ กลายเป็นอาณาเขตของเขาไปทีละน้อย

ใช้เวลาอีกไม่นาน อาณาเขตทั้งสองแห่งก็จะสามารถหลอมรวมเข้าด้วยกันได้อีกครั้ง

เหตุผลที่สามารถทำเช่นนี้ได้ พลังของเชื้อไฟนับว่ามีส่วนสำคัญอย่างยิ่งยวด มิฉะนั้นก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะต้องทุ่มโฉนดที่ดินที่แตกสลายลงไปอีกเท่าไหร่ถึงจะบรรลุผลลัพธ์เช่นนี้ได้

ครั้งนี้ลู่เสวียนเหอตั้งใจจะไปสอบถามเผ่าพันธุ์ทะเลลึกในทะเลลึก

ปลาหมึกสีน้ำเงินพึ่งพาไม่ได้แล้ว

หมอนี่ความจริงก็เป็นแค่ทารกปลาหมึกตัวหนึ่ง

เขาจึงดำดิ่งลงสู่ทะเลลึกเพียงลำพัง

พอเจอตัวหนึ่งก็ผลักไสตัวหนึ่ง

สิ่งที่น่ากระอักกระอ่วนคือ ไม่มีเผ่าพันธุ์ทะเลลึกตนใดสนใจเขาเลย

พวกที่หลับเป็นตายก็หลับเป็นตาย พวกที่หลับเป็นตายก็หลับเป็นตาย

ในที่สุดก็ดำดิ่งลงมาจนถึงข้างกายเต่ายักษ์อีกครั้ง

เขาเพียงแค่พูดด้วยน้ำเสียงที่ดังขึ้นเล็กน้อย เต่ายักษ์ตัวนี้ก็ตื่นขึ้นมาแล้ว

ที่แท้ก่อนหน้านี้ก็ไม่ได้หลับเลยนี่หว่า

เขาถึงขั้นรู้สึกว่า ก่อนที่เขาจะมาในครั้งแรก เต่าตัวนี้ก็คงไม่ได้หลับอยู่เหมือนกัน เพียงแค่รักษากิริยาท่าทางไว้โดยไม่ขยับเขยื้อนก็เท่านั้น

“บนตัวเจ้ามีกลิ่นอายของวันสิ้นโลก เจ้าไปเจอวันสิ้นโลกมางั้นหรือ ทำไมเจ้าถึงยังไม่ตายอีกล่ะ?”

เต่ายักษ์รู้สึกประหลาดใจ

“?”

“ข้าหมายถึง ร่างมนุษย์ของเจ้ายังไม่ตายอีกหรือ?”

“ดูเหมือนจะเป็นวันสิ้นโลกจากน้ำท่วมนะ”

ลู่เสวียนเหอตอบกลับอย่างกระชับและได้ใจความ

“ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้เอง งั้นเจ้าก็ระวังตัวไว้เถอะ หากไปเจอวันสิ้นโลกรูปแบบอื่น ร่างกายเล็กจ้อยของเจ้าต้องตายอย่างไม่ต้องสงสัยแน่”

“แต่ที่เจ้าปลุกข้าอีกครั้งนี่เพื่ออะไร? ไม่ใช่บอกไปแล้วหรือว่ามีอะไรก็อย่ามาหาข้า ไม่มีอะไรก็ยิ่งไม่ต้องมาหา”

ลู่เสวียนเหอปรายตามองเต่ายักษ์

เขาพบว่าเผ่าพันธุ์ทะเลลึกตนนี้มันเป็นเต่ารักสนุกตัวหนึ่ง

“ฉันอยากจะถามว่าโลกและอารยธรรมที่ถูกทำลายล้างในสายหมอกพวกนั้นมันคือเรื่องอะไรกันแน่?”

“แล้วก็อาณาเขตมนุษย์ของฉันควรจะพัฒนาไปทางไหน นายมีคำแนะนำอะไรไหม?”

“แล้วในทะเลลึกมีของอะไรที่เหมาะให้ฉันใช้ในตอนนี้บ้าง โดยเฉพาะของที่อาณาเขตต้องการ เอามาให้ฉันดูหน่อยสิ”

เต่ายักษ์ตกใจมาก

“สรุปแล้วเจ้ามาจากทะเลลึกหรือข้ามาจากทะเลลึกกันแน่? เรื่องของวิเศษในทะเลลึกยังไงก็ควรจะต้องถามเจ้าไม่ใช่หรือไง?”

“และอีกอย่าง เจ้าสวมร่างมนุษย์หรือข้าสวมร่างมนุษย์? คำถามนี้ยังไงข้าก็ควรจะเป็นฝ่ายถามเจ้านะ”

“ส่วนเรื่องโลกที่ถูกทำลายล้างในสายหมอกนั่นมีอะไรให้น่าพูดถึงกัน ก็เป็นอย่างที่เจ้าเห็นนั่นแหละ ทำไมล่ะ จู่ๆ เจ้าก็อยากจะกอบกู้อารยธรรมของผู้พ่ายแพ้เหล่านั้นขึ้นมาหรือไง?”

เต่ายักษ์ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง

“เรื่องนี้มันก็พอทำได้อยู่หรอก”

“แต่สภาพของเจ้าในตอนนี้ ไปก็รนหาที่ตายชัดๆ ไม่ใช่หรือ?”

“......”

ลู่เสวียนเหอรู้สึกว่าความเงียบงันของตนเองนั้นดังกึกก้องอยู่ในทะเลลึก

เขาเรียบเรียงคำพูดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยถามว่า

“นายบอกมุมมองของนายที่มีต่อการพัฒนาอาณาเขตมนุษย์ให้ฉันฟังก่อนสิ”

“เรื่องนี้จะมีมุมมองอะไรได้? นี่เจ้าสวมร่างมนุษย์มานานเกินไปแล้วใช่ไหม? มนุษย์พวกนี้ หรือไม่ก็ไม่ใช่แค่มนุษย์ ล้วนแต่อยากมีชีวิตรอดกันทั้งนั้น หากไม่มีอาณาเขตก็ไม่มีเชื้อไฟ แล้วจะมีชีวิตรอดไปได้อย่างไร? จะให้ไปพึ่งพาตัวตนอันเก่าแก่พวกนั้นงั้นหรือ?”

“หากเจ้าต้องการพัฒนาล่ะก็ เจ้าควรจะไปหาสิ่งมีชีวิตบนบกที่มีฝีมือช่างเป็นเลิศ สิ่งมีชีวิตบนบกที่มีพลังรบแข็งแกร่ง และสิ่งมีชีวิตบนบกที่มีสติปัญญาเป็นเลิศ”

“แน่นอนว่าสิ่งมีชีวิตในทะเลก็ได้เหมือนกัน สิ่งมีชีวิตในทะเลหลายชนิดก็แข็งแกร่งอย่างยิ่ง ทว่าเมื่อพิจารณาจากเผ่าพันธุ์ของเจ้าในปัจจุบัน เจ้าก็คงจะชอบไปเล่นบนบกมากกว่า”

“นี่คือสิ่งที่เจ้าต้องทำ ทำไมถึงมีเจ้าอาณาจักรมนุษย์วิ่งลงทะเลมาถามเต่าตัวหนึ่งได้เล่า เจ้าคิดว่ามันเหมาะสมหรือ?”