บทที่ 99 ความพินาศ

“มหาภัยพิบัติแห่งความพินาศคืออะไร?”

ลู่เสวียนเหอขบคิดถึงคำถามนี้

จากนั้นก็ได้ยินเสียงกรีดร้องด้วยความหวาดกลัวของเออร์ลอส

รวมถึงเสียงวิ้งในหูอันแหลมปรี๊ดที่ทุกคนสัมผัสได้

สิ่งมีชีวิตรูปร่างมนุษย์ที่เหมือนโคลนสีดำตัวนั้นพยายามอย่างสุดชีวิตที่จะดึงพวกเขากลับมา แต่ก็ไร้ผล

วันสิ้นโลกมาเยือนเร็วเกินไป

มหาภัยพิบัติแห่งความพินาศแทบจะเกิดขึ้นทันทีที่สิ้นเสียง วันสิ้นโลกก็มาถึงแล้ว

นอกจากเออร์ลอสที่ยังมีเวลาให้ตอบสนองอยู่บ้าง คนอื่นๆ แม้แต่สีหน้าตื่นตระหนกตกใจก็ยังแสดงออกมาไม่ทัน

และการตอบสนองของลู่เสวียนเหอย่อมไม่รวดเร็วขนาดนั้น

แต่วันสิ้นโลกนี้ ไม่ได้ต้องการเวลาให้เขาตอบสนอง

เมื่อวันสิ้นโลกมาเยือน สิ่งก่อสร้างบนแผ่นดินที่แตกสลายนี้ ดูเผินๆ เหมือนจะยังสมบูรณ์ มีเพียงชั้นนอกที่ยังฝืนรักษาสภาพเดิมไว้ได้ ทว่าเพียงแค่สั่นไหวเบาๆ ทุกสิ่งก็แปรเปลี่ยนเป็นเถ้าธุลี

คนย่อมดูเกินจริงยิ่งกว่า แทบจะถูกบดขยี้เป็นชั้นๆ แหลกสลายกลายเป็นอะตอมทีละอนุภาค

แต่ที่นี่ ไม่มีคนอยู่ตั้งนานแล้ว

ถึงขั้นมองไม่เห็นเลยว่าทิศทางของวันสิ้นโลกอยู่ที่ใด ไม่รับรู้เลยว่าวันสิ้นโลกเกิดขึ้นได้อย่างไร

ราวกับเป็นภัยพิบัติแห่งความพินาศที่มาจากความว่างเปล่า และเหมือนกับวันสิ้นโลกที่ปรากฏขึ้นจากท่ามกลางสายหมอก

ในวินาทีนี้เอง เขาก็เข้าใจแล้วว่า เหตุใดทุกคนถึงมีท่าทีหวาดกลัวและตื่นตระหนกยามเมื่อพูดถึงวันสิ้นโลก

นี่เป็นสิ่งที่สมควรหวาดกลัวจริงๆ

นี่คือการทำลายล้างทุกสรรพสิ่งอย่างแท้จริง

ทว่าลู่เสวียนเหอในเวลานี้กลับก้มหน้าลง มองดูผืนน้ำใต้ฝ่าเท้าของตน

“ที่แท้ วันสิ้นโลกของโลกใบนี้ ก็คือน้ำนี่เอง”

ร่องรอยของวันสิ้นโลกที่คนอื่นมองไม่เห็น เขากลับรับรู้ได้ในวินาทีแรก

ทว่าในสถานการณ์ปัจจุบัน การที่เขาจะรอดชีวิตย่อมไม่มีปัญหาอะไร

แต่คนอื่นนี่สิแย่แล้ว

ยังดีที่ปลาหมึกสีน้ำเงินอยู่ที่นี่ด้วย

ด้วยเลเวลของมัน ความเร็วในการตอบสนองจึงเร็วกว่าเขามาก

ถึงขั้นเร็วกว่าการตอบสนองของเออร์ลอสเสียด้วยซ้ำ

การที่ไม่เตือนเจ้าอาณาจักร ย่อมเป็นเพราะรู้ว่าไม่มีความจำเป็นต้องเตือน

คนเป็นของอาณาเขตทั้งหมดถูกหนวดปลาหมึกลากลงไปในมหาสมุทรแห่งสายหมอก

จะหนีไปที่อื่นคงไม่ทันแล้ว แต่การลากลงทะเลนั้นเหลือเฟือ

บุ่ม บุ่ม

ลู่เสวียนเหอรู้สึกราวกับตนเองอยู่ท่ามกลางน้ำทะเลอันไร้ขอบเขต

เขายืนอยู่ท่ามกลางวันสิ้นโลก ขณะที่มิติและผืนแผ่นดินถูกบดขยี้แหลกสลายไปเป็นชั้นๆ

มนุษย์โคลนสีดำตัวนั้นก็อยู่ข้างในด้วย

มันดูค่อนข้างทรหด ถูกทำลายครั้งแล้วครั้งเล่าทว่าก็ยังปรากฏตัวขึ้นมาซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ลู่เสวียนเหอเคลื่อนไหวได้อย่างอิสระ

เขาเดินเข้าไป แล้วดึงตัวมนุษย์โคลนสีดำมา

มนุษย์โคลนสีดำชะงักไปเล็กน้อย มันไม่มีดวงตาแต่กลับสัมผัสได้ถึงการจ้องมองของเขา

มันจ้องมองลู่เสวียนเหออย่างเหม่อลอยอยู่นาน จากนั้นก็ส่งเสียงกรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง

“วันสิ้นโลกนี้ โดยปกติจะกินเวลาเท่าไหร่?”

ลู่เสวียนเหอแทบจะยืนอยู่บนผิวน้ำ ทุกสิ่งทุกอย่างถูกทำลายล้างจนหมดสิ้น

สิ่งก่อสร้างทั้งหมดก่อนหน้านี้ ไปจนถึงโลกที่แตกสลาย ล้วนถูกลบเลือนไปจนหมดสิ้น

มหาภัยพิบัติแห่งความพินาศ คือมหาภัยพิบัติแห่งความพินาศอย่างแท้จริง

ทว่าดูเหมือนวันสิ้นโลกจะกินเวลาไม่นานนัก หรือไม่ก็รู้ว่าเวลาเพียงเท่านี้ก็เพียงพอที่จะทำลายล้างทุกสิ่งแล้ว

ดังนั้น เพียงแค่หนึ่งนาที ทุกสิ่งก็กลับคืนสู่สภาวะปกติ

จากนั้น ลู่เสวียนเหอถึงได้ตกตะลึงอย่างแท้จริง

“บัดซบ!”

เขาเห็นแผ่นดินกำลังฟื้นฟู สิ่งก่อสร้างกำลังงอกเงยขึ้นมาใหม่ ส่วนมนุษย์โคลนสีดำที่เขาดึงไว้ก็เช่นกัน

ทว่า เมื่อมองดูอย่างละเอียด จะเห็นได้ชัดเจนว่าแผ่นดินมีขนาดเล็กลงกว่าตอนที่พวกเขาขึ้นมาครั้งแรกไปอีกวงใหญ่ สิ่งก่อสร้างก็บิดเบี้ยวและเปราะบางมากยิ่งขึ้น

มนุษย์โคลนสีดำเพราะลู่เสวียนเหอแท้ๆ ถึงรักษาสภาพไว้ได้ดีที่สุดในบรรดาสิ่งเหล่านี้

ทุกสิ่งดูเหมือนจะกลับคืนสู่สภาวะปกติแล้ว

ปลาหมึกสีน้ำเงินเหวี่ยงหนวดสองสามเส้น โยนคนขึ้นไปบนฝั่ง

“ท่านเจ้าอาณาจักร หลังจากลงทะเล พวกเขาถูกสิ่งวิปริตและสายหมอกเล่นงานครับ แต่ปัญหาไม่ใหญ่ ท่านใช้เชื้อไฟเผาสักหน่อยก็หายแล้วครับ”

ลู่เสวียนเหอเดินเข้าไป มองดูร่างกายของพวกเขาที่บิดเบี้ยวและพัวพันกันอย่างรวดเร็วพลางขมวดคิ้ว

คนที่มีสภาพดีที่สุดในกลุ่มคือเอลเซน

แสงสว่างจากเชื้อไฟสาดส่องลงบนร่าง สติสัมปชัญญะของพวกเขาถึงได้ตื่นขึ้นมาจากวันสิ้นโลกอันมืดมิดลึกล้ำและน่าสะพรึงกลัว รวมถึงมหาสมุทรแห่งสายหมอก

เออร์ลอสเป็นคนแรกที่ลืมตาขึ้น

เมื่อเขารับรู้ว่าตนเองปลอดภัยดี และท่านเจ้าอาณาจักรก็ปลอดภัยดี เขาถึงกับอึ้งไปเลย

ดวงตาคู่หนึ่งที่เดิมทีหม่นหมองไร้ประกาย กลับอยากจะเบิกกว้างเพื่อมองให้ชัดเจนว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่

แต่เขาก็ยังคงอดกลั้นไว้

เรื่องที่พวกเขาเพิ่งเผชิญมามันพิลึกพิลั่นเกินไป ไม่สมควรสร้างปัญหาอื่นเพิ่มอีก

“ท่านเจ้าอาณาจักร เกิดอะไรขึ้นหรือครับ?”

ลู่เสวียนเหอกังวลมากว่าโฉนดที่ดินของตนเองยังอยู่หรือไม่

เขาตอบว่า

“ก็อย่างที่นายคิดนั่นแหละ วันสิ้นโลกมาถึงแล้ว ชาวบ้านจากอาณาเขตใต้สมุทรของฉันดึงพวกนายลงไป แล้วพาพวกนายหลบเลี่ยงวันสิ้นโลกในครั้งนี้ได้”

“แต่โลกใบนี้มันแปลกมากจริงๆ ทำไมแผ่นดินและสิ่งก่อสร้างถึงสามารถกลับมาปรากฏใหม่ได้หลังจากถูกทำลายล้าง? ราวกับ... ราวกับเป็นการย้อนเวลากลับไป แต่ต้องไม่ใช่การย้อนเวลาแน่ๆ เพราะพวกมันเล็กลงไปเยอะมาก”

เออร์ลอสไม่เข้าใจและสับสนกับทุกสิ่งที่อยู่เบื้องหน้า ทว่าเขาก็ฝืนข่มใจไว้ แล้วตอบคำถามของท่านเจ้าอาณาจักร

“โลกใบนี้ได้ผ่านพ้นวันสิ้นโลกมาแล้วครั้งหนึ่ง และที่นี่ก็เป็นเพียงซากศพของโลก รวมถึงวันสิ้นโลกที่หลงเหลืออยู่บนซากศพนั้นครับ”

“ข้านึกไม่ถึงจริงๆ ว่าที่นี่จะยังมีกลิ่นอายของวันสิ้นโลกหลงเหลืออยู่ ขออภัยด้วยครับท่านเจ้าอาณาจักร ข้าไม่สามารถหยั่งรู้ได้ล่วงหน้า”

“ส่วนปรากฏการณ์ที่ท่านกล่าวถึง ท่านสามารถเข้าใจได้ว่า ซากศพของอารยธรรมพยายามที่จะสร้างอารยธรรมขึ้นมาใหม่ ทว่ากลับล้มเหลวครับ”

“แผ่นดินที่พวกเราเห็นในตอนนี้ ที่พวกเราเห็นในครั้งแรก ก็คือสภาพที่บิดเบี้ยวไปอย่างสิ้นเชิงของซากศพหลังจากถูกวันสิ้นโลกทำลายมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน ส่วนสภาพเดิมเป็นอย่างไรนั้นไม่อาจทราบได้เลยครับ”

“และซากศพของโลกที่แตกต่างกัน ก็สามารถพยายามจัดระบบอารยธรรมขึ้นมาใหม่ได้ด้วยสาเหตุที่แตกต่างกัน เท่าที่ข้าเคยได้ยินมาก็มีทั้งเทคโนโลยีพิเศษและวิธีการของทวยเทพ ทว่าก็ไม่อาจล่วงรู้ได้ว่าโลกเบื้องหน้านี้คือโลกใด เพราะสภาพเดิมของมันถูกบิดเบี้ยวไปจนหมดสิ้นแล้วครับ”

ลู่เสวียนเหอชะงักไป

“แล้วมันมีความหมายอะไรล่ะ?”

เออร์ลอสถอนหายใจ คนอื่นๆ ก็ทยอยตื่นขึ้นมาเช่นกัน

“ไม่มีความหมายหรอกครับ ท่านเจ้าอาณาจักร”

“นี่เป็นเพียงเสียงคร่ำครวญของผู้พ่ายแพ้ เป็นการดิ้นรนของซากศพที่ตายไปแล้วเท่านั้น”

“แต่โลกและอารยธรรมของพวกเขาได้ถูกทำลายล้างไปนานแล้วครับ”

“ตัวตนที่เหมือนโคลนสีดำข้างกายท่าน ก่อนหน้านี้ต้องไม่ได้มีสภาพเช่นนี้แน่ มันถึงขั้นยังคิดว่าตนเองเป็นมนุษย์อยู่ แต่ว่า จะมีใครคิดว่ามันเป็นมนุษย์กันล่ะครับ?”

“ทุกสิ่งที่ท่านเห็น ก็เหมือนกับโคลนสีดำก้อนนี้ แก่นแท้ของมันไม่ได้แตกต่างกันเลยครับ”

ปลาหมึกสีน้ำเงินโผล่พรวดขึ้นมาจากใต้น้ำ มันไม่ได้สนใจสิ่งของบนบกเหล่านี้เลย ในเวลานี้มันโบกสะบัดหนวดปลาหมึกของตนพลางเอ่ยว่า

“ท่านเจ้าอาณาจักร หากท่านยังต้องการจะสำรวจต่อ ก็อย่าได้ดำดิ่งลึกเข้าไปในทิศทางนี้อีกเลยครับ ข้าสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายที่ไม่ค่อยดีนัก ตรงนั้นมีโลกแห่งวันสิ้นโลกใบหนึ่งกำลังร่วงหล่นลงมา หรือหากท่านต้องการ ท่านก็ค่อยดำลงไปดูจากทะเลลึกอีกทีเถอะครับ”

ลู่เสวียนเหอพยักหน้ารับ

ส่วนมนุษย์โคลนสีดำก็ยังคงคร่ำครวญด้วยความเจ็บปวด

ทุกคนต่างตกอยู่ในความเงียบงัน

“พวกเราแค่เอาโฉนดที่ดินที่แตกสลายไปก็พอแล้ว”

เออร์ลอสชี้บอกทิศทาง

ลู่เสวียนเหอก็ไม่รู้จะกล่าวสิ่งใดไปชั่วขณะ

โฉนดที่ดินที่นี่โดยพื้นฐานแล้วมีระดับความเสียหายเกิน 95% ขึ้นไป ทว่าด้วยความหมายที่แท้จริงของมัน แม้จะถูกทำลายไปมากถึงเพียงนี้ ก็ยังคงมีประโยชน์อย่างมหาศาลต่ออาณาเขตของเขาอยู่ดี

“นี่คือโฉนดที่ดินที่จะก่อตัวขึ้นเมื่อโลกที่ถูกทำลายล้างร่วงหล่นลงสู่สายหมอก ก่อนหน้านี้ อารยธรรมดั้งเดิมของพวกเขาน้อยนักที่จะครอบครองสิ่งนี้ครับ”

“หากมีล่ะก็ บางทีอารยธรรมของพวกเขาอาจจะหยัดยืนอยู่ได้นานกว่านี้อีกสักหน่อยครับ”

เออร์ลอสส่งมอบโฉนดที่ดินสามฉบับให้แก่ท่านเจ้าอาณาจักร