บทที่ 98 การทำนายผิดพลาด

ชะตากรรมของเคอเซวี่ยทำให้ผู้คนรู้สึกหวาดหวั่นเมื่อนึกถึง

ลู่เสวียนเหอมองดูรูปโปรไฟล์ที่ค่อนข้างหม่นหมองบนคู่มือการเอาชีวิตรอดพลางขมวดคิ้ว

เรือและเตาถลุงเหล็กที่สั่งทำเมื่อวานถูกสร้างเสร็จเรียบร้อยแล้ว

วันใหม่มาเยือน ผู้คนในอาณาเขตก็ต้องเริ่มทำงานของวันใหม่กันอีกครั้ง

ทว่าการปรากฏขึ้นของเตาถลุงเหล็ก ก็ช่วยปลดแอกชาวบ้านผู้มีฝีมือช่างไปได้กลุ่มใหญ่

ในเวลานี้ ลู่เสวียนเหอและพรรคพวกกำลังพิจารณาเรือไม้ลำเล็กที่เพิ่งสร้างเสร็จใหม่ๆ อยู่บนลานกว้าง

โดยเฉพาะเออร์ลอสที่ตรวจสอบอย่างละเอียดถี่ถ้วน เขาลูบคลำไปทีละนิ้ว แทบจะไม่ปล่อยผ่านไปเลยแม้แต่มุมเดียว

สุดท้ายเขาจึงพยักหน้าให้เจ้าอาณาจักร

"ไม่มีปัญหาครับ ท่านเจ้าอาณาจักร ผู้ที่ลงมือสร้างเรือลำนี้นับได้ว่าเป็นช่างฝีมือระดับปรมาจารย์เลยทีเดียว"

"ลำดับต่อไป พวกเราสามารถนำสิ่งของที่เตรียมไว้ขึ้นไปเก็บบนเรือได้เลยครับ"

งานเตรียมการเหล่านี้ลู่เสวียนเหอไม่จำเป็นต้องลงมือเอง เขาเพียงแค่เปิดดูพิกัดท่ามกลางสายหมอกที่เคยเห็นก่อนหน้านี้

หลังจากเข้าสู่สายหมอก การประเมินทิศทางพื้นฐานย่อมเกิดความผิดพลาดได้ การเดินทางครั้งแรกนี้ก็อย่าได้หวังว่าจะค้นหาพิกัดนี้เจอในคราวเดียวเลย

เขาถอนหายใจออกมา

จากนั้นก็พบว่า เพียงแค่ช่วงเวลาที่เขาพักผ่อนครู่เดียว เรือลำนี้ก็ถูกจัดเตรียมจนเสร็จสรรพแล้ว

ขั้นตอนต่อไปก็เหลือเพียงแค่ปล่อยเรือลงน้ำเท่านั้น

ส่วนเรื่องราวภายในอาณาเขต เออร์ลอสก็ได้ส่งมอบให้คนห้าคนคอยดูแลจัดการแทน

โดยพื้นฐานแล้ว เหตุการณ์ที่อาจจะเกิดขึ้นล้วนมีแผนสำรองเตรียมไว้อย่างเพียงพอ เพื่อการนี้ เออร์ลอสถึงขั้นอดหลับอดนอนเขียนแผนสำรองขึ้นมาถึงหกสิบเจ็ดแผน

ทว่าเมื่อเรือไม้ถูกปล่อยลงสู่สายหมอก กลับเกิดความเปลี่ยนแปลงอันน่าสะพรึงกลัวขึ้น

ท่อนล่างของเรือกลับแปรเปลี่ยนเป็นสีดำสนิทในชั่วพริบตา และจากใต้น้ำก็มีสิ่งของสีดำทะมึนคล้ายหนวดปลาหมึกยื่นโผล่ออกมาทีละเส้นๆ

พวกมันพยายามอย่างหนักที่จะดึงเรือให้จมดิ่งลงไป

เอลเซนมองภาพเหตุการณ์นี้ด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

"สายหมอกที่จุติลงมา ณ ที่แห่งนี้ช่างพิเศษยิ่งนัก นึกไม่ถึงเลยว่าแค่เริ่มต้นก็มีสิ่งวิปริตเถ้าถ่านพวกนี้ปรากฏตัวขึ้นมาแล้ว"

"แต่ท่านเจ้าอาณาจักรไม่ต้องกังวลไปครับ ตราบใดที่บนเรือมีเชื้อไฟ และระยะทางกับระยะเวลาในการเดินเรือไม่ยาวนานหรือไกลจนเกินไป ก็จะไม่ถูกสิ่งวิปริตเถ้าถ่านลากจมลงไปครับ"

การออกทะเลในครั้งนี้ พวกเขาไม่ได้พากำลังคนไปมากนัก

ลู่เสวียนเหอ เออร์ลอส เอลเซน สเตรล่า และฮิลล์

มีเพียงห้าคนนี้เท่านั้น ส่วนปลาหมึกและวาฬเพชฌฆาตในอาณาเขตใต้สมุทรไม่นับรวมอยู่ในนั้น

การนำสเตรล่ามาด้วย ย่อมเป็นเพราะพรสวรรค์ในการนำทางของเธอ

ส่วนฮิลล์เป็นเพราะเธอมีสัมผัสวิญญาณที่แข็งแกร่ง แข็งแกร่งมากๆ และไม่ใช่สัมผัสวิญญาณแบบลู่เสวียนเหอที่ไม่สามารถรับรู้อันตรายเล็กๆ น้อยๆ ได้

สิ่งวิปริตเถ้าถ่านพันธนาการอยู่รอบตัวเรือ ให้ความรู้สึกชวนขนลุกราวกับผีพรายที่ตายไปแล้วกำลังพยายามจะลากคนลงไปใต้น้ำ

เมื่อเข้าสู่สายหมอก ต่อให้เป็นเออร์ลอสที่มีความมั่นใจมากที่สุดก็ยังเต็มไปด้วยความกังวล

บนผืนน้ำมักจะมีสิ่งของบางอย่างลอยผ่านไปมาอยู่เสมอ เมื่อมองดูอย่างละเอียดถึงได้รู้ว่านั่นคือสิ่งวิปริต

ใต้น้ำก็เช่นกัน สิ่งประหลาดที่มีรูปร่างคล้ายมนุษย์ทว่าไม่ใช่คนอย่างเด็ดขาดเหล่านั้น ต่างก็คอยสะกดรอยตามเรือไม้ลำนี้มาตลอดทาง

แม้ก่อนหน้านี้จะลงทะเลทุกวัน ทว่าความแตกต่างระหว่างทะเลลึกกับบนผิวน้ำก็ยังคงมหาศาลอยู่ดี

ลู่เสวียนเหอในยามนี้มีความรู้สึกว่า สิ่งที่เรียกว่ามหาสมุทรแห่งสายหมอกนั้นช่างเต็มไปด้วยขยะเสียเหลือเกิน

เขามองเห็นโฉนดที่ดินนับไม่ถ้วนล่องลอยอยู่ท่ามกลางสายหมอก ซึ่งล้วนเป็นโฉนดที่ดินที่แตกสลายไปแล้วทั้งสิ้น

เออร์ลอสกล่าวว่า โฉนดที่ดินที่แตกสลายเหล่านี้มองดูเผินๆ เหมือนอยู่ใกล้ ทว่าแท้จริงแล้วอยู่ห่างไกลแสนไกล

ต่อให้ไม่มีคำเตือนของเขา ลู่เสวียนเหอก็ไม่คิดจะบุ่มบ่ามเข้าไปใกล้ เพียงแต่เขารู้สึกหนาวเหน็บในใจขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

ใครๆ ต่างก็บอกว่าอาณาเขตและเชื้อไฟสามารถคุ้มครองผู้คนได้ ทว่าอาณาเขตที่ตายลงและเชื้อไฟที่แตกสลายกลับมีมากมายสุดลูกหูลูกตาท่ามกลางสายหมอก ราวกับว่าสิ่งที่เรียกว่าการคุ้มครองนั้นเป็นเพียงเรื่องตลกขบขัน

เมื่อเขาบอกเล่าความรู้สึกของตนเองออกไป

ผู้คนบนเรือไม้ต่างพากันนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง สุดท้ายก็เป็นเอลเซนที่เอ่ยปากขึ้น

"ท่านเจ้าอาณาจักร ในโลกใบนี้ พลังแห่งความพินาศและวันสิ้นโลกช่างแข็งแกร่งเกินไปจริงๆ หากต้องการมีชีวิตอยู่ก็ต้องดิ้นรนเอาตัวรอดอย่างยากลำบาก สำหรับเจ้าอาณาจักรอย่างท่านที่ไม่เคยเผชิญกับวันสิ้นโลกเลยสักครั้ง การจุติของสายหมอกย่อมไม่นับว่าเป็นวันสิ้นโลกสำหรับท่านครับ"

"ดังนั้น สำหรับท่านที่ยังไม่เคยเผชิญกับเรื่องราวใดๆ เลย ท่านย่อมไม่เคยตระหนักถึงความโหดร้ายที่แท้จริงของโลกใบนี้ครับ"

ฮิลล์ก็อดไม่ได้ที่จะพยักหน้าเห็นด้วย

เออร์ลอสกลับไม่ใส่ใจนัก เจ้าอาณาจักรที่สามารถเสาะหาเชื้อไฟที่ทรงพลังได้ถึงเพียงนี้ ซ้ำยังไม่ได้มีเพียงดวงเดียว ย่อมต้องรู้สึกว่าโลกใบนี้ไม่ได้ยากลำบากอะไรนักเป็นธรรมดา

เรื่องนี้ไม่สำคัญหรอก

เรื่องราวเหล่านี้ ทุกคนย่อมต้องเข้าใจในสักวันหนึ่ง

ตอนนี้ไม่เข้าใจ ภายภาคหน้าก็จะเข้าใจเอง

หากภายภาคหน้ายังไม่เข้าใจ ก่อนตายก็ต้องเข้าใจอยู่ดี

ทว่าเออร์ลอสกลับหวังจากใจจริงว่า ขอให้ท่านเจ้าอาณาจักรไม่เข้าใจเช่นนี้ตลอดไป นั่นแหละดีที่สุดแล้ว

สเตรล่าที่นิ่งเงียบไม่ปริปากพูดมาโดยตลอด จู่ๆ ก็เอ่ยขึ้น

"ท่านเจ้าอาณาจักร ข้าสัมผัสได้ถึงเส้นทางที่มนุษย์เดินผ่าน มันอยู่แถวนี้ล่ะค่ะ"

พรสวรรค์ในการค้นหาเส้นทางของสเตรล่านั้นเหมือนสิ่งของไร้ค่า ทว่าเมื่ออยู่ท่ามกลางสายหมอกกลับมีความสำคัญอย่างยิ่งยวด

ใช่ว่าเออร์ลอสจะค้นหาเส้นทางไม่ได้ เพียงแต่สถานะนักบวชพยากรณ์ดวงดาวของเขานั้น จำเป็นต้องเก็บไว้ใช้ในยามคับขัน

พวกเขามุ่งหน้าไปตามทิศทางที่สเตรล่าชี้แนะ

ไม่นานนัก ก็ได้เห็น 'เส้นทางที่มนุษย์เดินผ่าน'

นี่ไม่ใช่เส้นทาง

มันคือแผ่นดิน ที่จมลงไปแล้วครึ่งหนึ่ง

เออร์ลอสรู้ได้ทันทีว่าพวกเขามาถูกที่แล้ว จึงใช้พรสวรรค์ของตนเองทันที

ครั้งนี้มีการคุ้มครองจากเชื้อไฟ เขาจึงไม่จำเป็นต้องพึ่งพาตนเองเพื่อบดขยี้พลังใดๆ ร่างกายจึงไม่ได้เกิดความเปลี่ยนแปลง

"ท่านเจ้าอาณาจักร สถานที่ที่พวกเรากำลังจะไปในตอนนี้คือซากปรักหักพังของโลกใบหนึ่ง ณ ที่แห่งนั้นพวกเราจะต้องหาโฉนดที่ดินที่ท่านต้องการพบอย่างแน่นอนครับ"

"ได้แต่หวังว่าโฉนดที่ดินเหล่านี้ยังคงใช้การได้ และสามารถนำมาอุดช่องโหว่ของอาณาเขตพวกเราได้ครับ"

เออร์ลอสรู้สึกเบิกบานใจยิ่งนัก เขานึกไม่ถึงเลยว่าการออกทะเลในครั้งนี้จะราบรื่นถึงเพียงนี้

หากไม่ใช่เพราะมีความกดดันแห่งความพินาศกดทับอยู่ในใจตลอดเวลา ประกอบกับอาณาเขตในปัจจุบันยังอ่อนแอเกินไปและต้องการการพัฒนาอย่างเร่งด่วน เขาก็คงไม่กล้าเข้าสู่สายหมอกหรอก

นี่มันราบรื่นเกินไปแล้ว

ลู่เสวียนเหอลูบหัววาฬเพชฌฆาตน้อยที่ว่ายเข้ามาคลอเคลียอยู่ข้างเรือไม้ เก็บซ่อนความดีความชอบและชื่อเสียงเอาไว้

พรแห่งทะเลลึก

แม้ที่นี่จะเป็นบนผิวน้ำ ทว่าท้ายที่สุดก็ยังมีคำว่าทะเลรวมอยู่ด้วย

เรือแล่นเข้าไปใกล้ซากปรักหักพังของโลก

เขามองดูท่าทางเคยชินเป็นเรื่องปกติของคนอื่นๆ แล้วก็ยังอดไม่ได้ที่จะทอดถอนใจ

นอกจากโลกภายใต้รหัสศูนย์แล้ว คงไม่มีโลกใบไหนมองว่าวันสิ้นโลกและการล่มสลายของโลกเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นบ่อยครั้งขนาดนี้อีกแล้วกระมัง บ่อยจนแทบจะกลายเป็นเรื่องธรรมชาติไปเสียแล้ว

ช่างเป็นเรื่องที่เหลือเชื่อจริงๆ!

ลู่เสวียนเหอเก็บเรือไม้เข้าไปในกระเป๋าเป้พับได้ เพื่อป้องกันไม่ให้ถูกสายหมอกและสัตว์ประหลาดใต้ผิวน้ำกัดกร่อน

สเตรล่าทำหน้าที่ชี้แนะเส้นทาง

ฮีซีคอยระแวดระวังอันตรายรอบข้างตลอดเวลา

ส่วนเออร์ลอสก็เริ่มทำนายว่าสถานที่ใดมีสิ่งของที่ท่านเจ้าอาณาจักรต้องการ

ข้อดีของการพาคนอื่นมาด้วยก็สะท้อนให้เห็นจากตรงนี้นี่เอง

หากเปลี่ยนเป็นเขามาคนเดียว ลำพังแค่เรื่องพวกนี้ก็แก้ปัญหาไม่ได้แล้ว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงประสิทธิภาพที่คงจะต่ำเตี้ยเรี่ยดิน

นี่คือซากศพของโลกที่ก่อตัวขึ้นจากการทับถมของซากปรักหักพัง ซากศพของผืนแผ่นดิน

บนนั้นมีสายหมอกจางๆ ปกคลุมอยู่ ทว่าเมื่อเทียบกับบนทะเลแล้วก็ยังถือว่าบางเบากว่ามาก

ทว่าเมื่อฮิลล์เดินไปบนนั้น กลับมีความรู้สึกผิดปกติอย่างรุนแรงแผ่ซ่านอยู่ในใจเสมอ

เธอไม่ได้ปิดบังความรู้สึกของตนเอง

ทว่าเมื่อพูดออกไป กลับไม่มีใครรับรู้ได้เลยว่าจุดที่ผิดปกตินั้นอยู่ที่ใด

ต่อให้เออร์ลอสทำการทำนาย ผลลัพธ์ที่ได้ก็ยังคงเป็นคำว่า 'ปลอดภัย'

การเคลื่อนไหวของทุกคนจึงยิ่งระมัดระวังมากขึ้นไปอีก

ลู่เสวียนเหอเดินไปบนนั้น และพบว่านี่คือซากศพของโลกแห่งเทคโนโลยี

โฉนดที่ดินที่แตกสลายอยู่เบื้องหน้านี้เอง

ขอเพียงแค่ก้าวข้ามสิ่งก่อสร้างสีดำสนิทที่พังทลายลงมาแห่งนี้ไปก็พอแล้ว

ทว่าปัญหาคือ ในเวลานี้เอง

พวกเขาได้ยินเสียงหนึ่งดังขึ้น

"พวกคุณคือมนุษย์หรือเปล่า?"

"มหาภัยพิบัติแห่งความพินาศกำลังจะมาแล้ว ทำไมพวกคุณถึงมาอยู่ที่นี่ล่ะ?"

สิ่งมีชีวิตที่ดำทะมึนไปทั้งตัวราวกับโคลนสีดำ ซึ่งพยายามรักษารูปร่างมนุษย์ไว้อย่างยากลำบาก เอ่ยถามลู่เสวียนเหอและพรรคพวก

"รีบไปซ่อนตัวเร็วเข้า ดูเหมือนว่าโลกของเราจะเหลือแค่พวกเราแล้วนะ"

อะไรนะ?

ทุกคนต่างไม่เข้าใจ

ทว่าเออร์ลอสกลับตอบสนองได้ในทันที

เขากรีดร้องออกมาด้วยความหวาดกลัวทันที

"ไม่"

"มันคือวันสิ้นโลก!"

"มันคือเศษเสี้ยวของวันสิ้นโลกที่หลงเหลืออยู่!"

"ทำไมข้าถึงทำนายไม่พบ ทำไมอนาคตที่ข้าทำนายถึงบอกว่าปลอดภัยล่ะ?"

"ท่านเจ้าอาณาจักร ท่านรีบหนีไปเร็วเข้า!"

ลู่เสวียนเหองุนงงสับสน

เขาก้มมองดูสถานที่ที่ตนเองยืนอยู่ใต้ฝ่าเท้า

มันคือน้ำ

คืนน้ำที่เชื่อมต่อกับมหาสมุทร

คือน้ำที่เชื่อมต่อกับทะเลลึก