บทที่ 97 หนอนแห่งกาลเวลา

อันตราย! อันตราย!

นาฬิกาทรายแจ้งเตือนภัยร้ายแรงขนาดนี้เป็นครั้งแรก

วันวานแม้จะเป็นยามราตรี ก็เป็นเพียงการแจ้งเตือนระดับเบาเท่านั้น

ทว่าวันนี้ ยามราตรีใกล้เข้ามา ดวงตะวันกำลังจะสาดส่อง กลับเกิดการแจ้งเตือนที่ร้ายแรงถึงเพียงนี้

ลู่เสวียนเหอนึกถึงคนผู้หนึ่งขึ้นมาในทันที

เคอเซวี่ย

เขามาแล้วหรือ?

แต่ก่อนหน้านี้ตกลงกันไว้แล้วว่าจะไม่เข้าใกล้อาณาเขตของเขา หรือว่าเคอเซวี่ยจะสูญเสียสติสัมปชัญญะไปแล้ว?

ลู่เสวียนเหอเปิดคู่มือการเอาชีวิตรอดขึ้นมา แต่น่าเสียดายที่ไม่มีข้อความตอบกลับใหม่ๆ เลย

เขาตบตัวอีลันที่นอนหลับอยู่ข้างจวนเจ้าอาณาจักรเบาๆ

อีลันเพียงแค่นอนหลับอยู่บนพื้นก็กินพื้นที่ไปมหาศาลแล้ว ไม่รู้เหมือนกันว่ามันย้ายจากลานกว้างมาที่นี่ตั้งแต่เมื่อไหร่

อีลันงัวเงียตื่นขึ้นมา ปีกกระพือเพียงเล็กน้อยก็ก่อให้เกิดกระแสลมอันรุนแรง

ลู่เสวียนเหอนั่งอยู่บนหลังของอีลัน ทัศนวิสัยถูกดึงสูงขึ้น สูงขึ้น และสูงขึ้นไปอีก

ในที่สุด เขาก็มองเห็นคนผู้หนึ่ง เคอเซวี่ย?

หรือควรจะเรียกว่า แมลงยักษ์ตัวหนึ่ง

เมื่อมองจากตรงนี้ แมลงยักษ์ที่ยืนตัวตรงนั้นก็ไม่อาจละสายตาได้แล้ว หากเข้าไปใกล้ ความรู้สึกที่แมลงตัวนี้มอบให้คงจะยิ่งใหญ่โตมโหฬารกว่านี้แน่

เห็นได้ชัดว่า นี่ไม่ใช่แมลงธรรมดาทั่วไป

นอกจากการเดินตัวตรงแล้ว ทิศทางที่มันมุ่งหน้าไป ก็คือดินแดนที่ถูกปกคลุมด้วยสายหมอก

ทว่าการก้าวเดินนั้นยากลำบากอย่างยิ่ง มักจะก้าวไปข้างหน้าสองก้าวแล้วถอยหลังหนึ่งก้าว ประสิทธิภาพเช่นนี้มีก็เหมือนไม่มี

เขามองจากที่ไกลๆ ก็รู้ได้ทันทีว่า จิตสำนึกสองสายภายในร่างของแมลงตัวนี้กำลังยื้อแย่งกันอย่างไม่หยุดหย่อน

จิตสำนึกสายหนึ่งย่อมเป็นของเคอเซวี่ย ส่วนอีกสายคือหนอนแห่งกาลเวลา

ดูจากตอนนี้ เคอเซวี่ยคงตกเป็นรองอย่างแน่นอน มิน่าล่ะถึงไม่มีข้อความใหม่ส่งมาเลยแม้แต่ข้อความเดียว

บนหอสังเกตการณ์ที่เพิ่งสร้างใหม่และยังไม่แล้วเสร็จ ก็มีคนผู้หนึ่งยืนอยู่เช่นกัน

เออร์ลอส

นี่สิที่เรียกว่านอนดึกกว่าหมา ตื่นเช้ากว่าไก่ ขยันขันแข็งจริงๆ

อีลันบินตรงเข้าไป

เสียงของเออร์ลอสดังขึ้น

"ท่านเจ้าอาณาจักร สหายของท่านผู้นั้นมาถึงแล้วครับ เขาคงใช้พลังของหนอนแห่งกาลเวลาบ่อยเกินไป ถึงได้ถูกกัดกร่อนอย่างรุนแรงเช่นนี้"

"ภายใต้การกัดกร่อนที่รุนแรงและล้ำลึกถึงเพียงนี้ โดยพื้นฐานแล้วแทบไม่มีความเป็นไปได้ที่จะรอดชีวิตเลยครับ"

"การที่ยังมีสติสัมปชัญญะของตนเองหลงเหลืออยู่ก็นับว่าเป็นเรื่องที่ยากลำบากมากแล้วครับ"

"ดีที่อีกฝ่ายยังคงรักษากฎเกณฑ์ที่ให้ไว้กับท่าน ตอนนี้เขายังอยู่ห่างจากอาณาเขตของพวกเราพอสมควรครับ"

"ทว่าดูจากสถานการณ์ในตอนนี้ เกรงว่าเขาคงไม่อาจเข้าสู่สายหมอกได้แล้วล่ะครับ หนทางที่เดิมทีคิดจะใช้สายหมอกมาต่อต้านบริวารระดับสูงในร่างกาย ก็คงล้มเหลวตั้งแต่ยังไม่ได้เริ่มเสียแล้ว"

แม้จะกล่าวเช่นนั้น ทว่าในน้ำเสียงของเออร์ลอสกลับไม่มีความรู้สึกเสียดายเลยแม้แต่น้อย

ตรงกันข้าม เขากังวลกับสถานการณ์ในตอนนี้มาก จึงตัดสินใจจับตาดูทุกฝีก้าว เพื่อป้องกันไม่ให้เกิดเหตุไม่คาดฝันขึ้น

ส่วนลู่เสวียนเหอเมื่อได้รับรู้สถานการณ์ในตอนนี้ ก็รู้สึกเสียดายอยู่บ้างจริงๆ

ทว่าเขาก็ไม่มีทางเข้าไปช่วยเหลือเคอเซวี่ยเช่นกัน

นี่ยังไม่ทันจะเข้าใกล้อาณาเขตก็ยังแจ้งเตือนขนาดนี้ หากเขาเข้าไปใกล้จริงๆ จะเกิดอะไรขึ้น?

แต่ เขาก็คิดขึ้นมาได้อีก

บนบกนั้นไม่มีทางเข้าไปได้แน่นอน

แต่ก็ไม่ได้บอกว่าในสายหมอกจะทำไม่ได้นี่นา

ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อข้ามผ่านสายหมอกไปก็คือทะเลลึก

เขาอยากลองดู

น่าเสียดายที่เมื่อนำวิธีนี้ไปสอบถามเออร์ลอส กลับได้รับเพียงสายตาที่ว่างเปล่าและไม่เข้าใจจากอีกฝ่าย

แม้จะเป็นนักบวชระดับตำนาน ก็ยังมีเรื่องที่ไม่ล่วงรู้เช่นกัน

นี่เป็นเรื่องที่สมเหตุสมผลมาก

ดังนั้น ลู่เสวียนเหอจึงไม่คิดจะรออีกต่อไป

การไปลองดูในทะเลลึก หรือจะเรียกว่าในมหาสมุทรนั้น โอกาสเกิดปัญหานั้นยากมาก

ด้วยเหตุนี้ มหาสมุทรจึงนำพาเขาเข้าสู่สายหมอก

หลังจากลงมาแล้ว เขาถึงเพิ่งพบว่า ปัญหาอื่นๆ ไม่เท่าไหร่ แต่ปัญหาคือทิศทาง

สายหมอกสามารถบดบังทิศทางของผู้คนได้ ต่อให้เดินเลียบชายฝั่ง ก็ยังสามารถเดินหลงทิศได้

หลังจากแก้ไขทิศทางอยู่หลายครั้ง ในที่สุดเขาก็มาถึงเบื้องหน้าเคอเซวี่ย

เขายังอยู่ห่างจากสายหมอกอีกไกลพอสมควร

เมื่อเวลาผ่านไปทีละน้อย เจตจำนงของมนุษย์ย่อมเห็นได้ชัดว่าสู้เจตจำนงของสัตว์ประหลาดไม่ได้ ร่างกายแมลงที่ยืนตัวตรงของมันยิ่งถอยร่นไปด้านหลังมากขึ้นเรื่อยๆ

ส่วนตัวเคอเซวี่ยในตอนนี้ นอกเหนือจากความคิดที่ต้องการก้าวไปข้างหน้าที่ยังคงส่งผลอยู่ การสื่อสารหรือวิธีการอื่นๆ ล้วนใช้ไม่ได้ผลแล้ว เขาแทบจะสูญเสียการควบคุมร่างกายไปโดยสมบูรณ์

ลู่เสวียนเหอก็ไม่คิดจะทำอย่างอื่นเช่นกัน

หนอนแห่งกาลเวลาที่เป็นบริวารระดับสูงนั้นอันตรายเกินไป เขาไม่คิดจะเข้าไปยุ่งเกี่ยว

แต่สามารถใช้สายหมอกจมเขาได้

สายหมอกที่แท้จริงเขาไม่อาจใช้งานได้ ทว่าน้ำผิวดินที่แฝงไปด้วยสายหมอกนั้นสามารถทำได้

ไม่มากก็น้อยย่อมสามารถส่งผลต่อเคอเซวี่ยได้บ้าง

เขาคิดเช่นนั้น และก็ทำเช่นนั้น

กระแสน้ำแห่งมหาสมุทรในมือของเขาสามารถใช้งานได้อย่างง่ายดายประดุจแขนขาของตนเอง ภายในน้ำทะเลที่ซัดสาดขึ้นฝั่งนั้นยังมีสิ่งวิปริตปรากฏขึ้นวับๆ แวมๆ

เคอเซวี่ยสัมผัสได้ว่า ความกดดันภายในหัวของตนเองลดทอนลงไปมาก

ทว่าทั่วทั้งร่างกลับส่งผ่านความเจ็บปวดแปลบปลาบอย่างหาที่สุดไม่ได้

น้ำทะเลสาดซัดลงบนร่างของเขาเสียงดังซู่ซ่า

เขาไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ทว่าเขาก็ไขว่คว้าโอกาสรอดชีวิตเพียงริบหรี่นี้ไว้ ใช้ความพยายามทั้งหมดที่มีกระโจนเข้าสู่สายหมอก

สายหมอกผืนนี้ คือมหาสมุทรจริงๆ ด้วย

ลู่เสวียนเหอวิ่งหนีไปไกลตั้งนานแล้ว

ทว่า เขาก็ยังคงมองเห็นแมลงสีขาวขนาดยักษ์ที่ดูคล้ายกับผลึก ร่วงหล่นลงสู่ทะเลเสียงดังตู้ม

ในเสี้ยววินาทีที่ร่วงหล่นลงสู่ทะเล มันก็ได้รับการต้อนรับจากสิ่งวิปริตจำนวนมหาศาล

แมลงตัวนี้มีลักษณะคล้ายดักแด้ ตอนอยู่ไกลๆ ยังมองไม่ออกเท่าไหร่ ทว่าตอนนี้พอเข้ามาใกล้ ยิ่งรู้สึกว่าสิ่งนี้น่าเกลียดน่ากลัวและชวนคลื่นไส้ เพียงแค่ปรายตามองก็ชวนให้อยากอาเจียนแล้ว ไม่รู้เหมือนกันว่าเคอเซวี่ยอดทนมาได้นานขนาดนี้ได้อย่างไร

เมื่อมองดูแมลงตัวนั้นอย่างละเอียด จะเห็นว่าบนตัวแมลงยังมีดักแด้ตัวเล็กๆ ที่เตรียมจะฟักออกมาเกาะอยู่หนาแน่น ราวกับเป็นรังมารดาของแมลง

ทว่ามันน่าสะพรึงกลัวและเต็มไปด้วยความมุ่งร้ายมากกว่ารังมารดาเสียอีก

ลู่เสวียนเหอไม่รู้ว่าโลกภายใต้รหัสศูนย์มีภัยพิบัติจากแมลงหรือไม่ ทว่าต่อให้เป็นภัยพิบัติจากแมลง เมื่อต้องเผชิญหน้ากับสิ่งวิปริต ก็ทำได้เพียงยอมจำนนแต่โดยดีเท่านั้น

ในตอนที่แมลงยักษ์ร่วงหล่นลงสู่สายหมอก ช่วงแรกยังไม่เท่าไหร่ ทว่าหลังจากนั้นสิ่งวิปริตที่มารวมตัวกันรอบๆ ตัวมันก็ยิ่งมีจำนวนเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ แถมยังมีกฎเกณฑ์ที่แตกต่างกันออกไป

เมื่อเวลาผ่านไป หนอนแห่งกาลเวลาพบว่าตนเองไม่อาจต้านทานการกัดกร่อนของสายหมอกได้เลย จึงส่งเสียงกรีดร้องแหลมสูงและเร่งร้อนออกมา

จิตสำนึกอีกสายหนึ่งที่อยู่ภายในร่างกายนี้กลับทวีความแข็งแกร่งและชัดเจนยิ่งขึ้นเรื่อยๆ

แม้แต่ร่างกายก็ยังแปรเปลี่ยนจากแมลงกลับไปเป็นรูปร่างมนุษย์

หลังจากแปรเปลี่ยนเป็นรูปร่างมนุษย์แล้ว สิ่งวิปริตไม่เพียงแต่จะไม่ลดลง กลับยิ่งมีจำนวนเพิ่มมากขึ้น

สติสัมปชัญญะของเคอเซวี่ยในตอนนี้ยังไม่ตื่นรู้เต็มที่ ทว่าเขารับรู้ได้ว่าตนเองมีหนทางรอดแล้ว เจตจำนงแห่งการเอาชีวิตรอดอันแข็งกล้าจึงบีบคั้นให้เขาพุ่งไปข้างหน้าอย่างไม่หยุดยั้ง

ยิ่งดำดิ่งลึกลงไปในสายหมอกมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งสามารถสะกดข่มร่างที่แท้จริงของหนอนแห่งกาลเวลาได้มากเท่านั้น

ลู่เสวียนเหอยืนสังเกตการณ์ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นจากที่ไกลๆ มองดูเคอเซวี่ยมุ่งหน้าเข้าสู่ส่วนลึกของสายหมอกไปเช่นนั้น ไม่รู้ว่าครั้งหน้าจะยังมีโอกาสได้พบกันอีกหรือไม่ และหากได้พบกัน จะยังเป็นมนุษย์โลกอยู่หรือเปล่า

ทว่าของที่เคอเซวี่ยนำมาแลกเปลี่ยน เขาก็ไม่ได้เอาเปรียบใครเปล่าๆ แน่นอน

เช่นนี้ก็นับว่าเสร็จสิ้นการแลกเปลี่ยนอย่างสมบูรณ์แล้ว

รอจนกระทั่งเขากลับมาถึงอาณาเขตบนบก ในช่องทางการติดต่อของเคอเซวี่ยกลับมีข้อความส่งมาติดๆ กันหลายข้อความ

"......ระวัง..ผม"

"......สงครามอาณาเขตที่คุณก่อขึ้น จะต้องหลีกเลี่ยงสถานที่พิเศษเหล่านั้นให้ได้ มิฉะนั้นจะไปทำให้ตัวตนที่น่าสะพรึงกลัวตื่นตระหนก"

"สติสัมปชัญญะของผมกลับมาเป็นปกติแล้ว ผมกำลังมุ่งหน้าเข้าสู่ส่วนลึกของสายหมอก ขอบคุณมาก หากมีวาสนาคงได้พบกันใหม่"

ลู่เสวียนเหอหลังจากได้เห็นเหตุการณ์ในเช้าวันนี้ ความหวาดหวั่นที่มีต่อโลกภายใต้รหัสศูนย์และสายหมอกก็ยิ่งลึกล้ำมากขึ้นไปอีก