บทที่ 172 วันสิ้นโลก

สายหมอกตื่นตัวขึ้นมาอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน วันสิ้นโลกบนแผ่นดินและวันสิ้นโลกท่ามกลางสายหมอกต่างส่งเสียงเพรียกหากันและกัน

เอมิลาเองก็อยู่ในสงครามครั้งนี้เช่นกัน เธอคือนักรบที่แข็งแกร่งและเด็ดเดี่ยวอย่างยิ่ง แตกต่างจากผู้อื่น เธอมีความเชื่อมั่นในตัวท่านเจ้าอาณาจักรอย่างเหลือล้นมาโดยตลอด เธอเชื่อมั่นมาเสมอว่าเมืองทะเลลึกจะต้องชนะอย่างแน่นอน เพราะนี่คือทะเลลึกของท่านเจ้าอาณาจักร ทว่าในพริบตานี้ ร่างทั้งร่างของเธอแทบจะแข็งทื่อขณะจ้องมองสิ่งที่ปรากฏขึ้นจากเทือกเขาลอยฟ้า ดวงตาสูญเสียประกายไปโดยสิ้นเชิง ส่วนคนที่อยู่ข้างกายเธอ ถึงขั้นจับอาวุธในมือไว้ไม่อยู่ ร่วงหล่นลงพื้นเสียงดังโครม

ย้อนกลับไปเมื่อไม่กี่นาทีก่อน ท่ามกลางเทือกเขาลอยฟ้า บนยอดเขาลอยฟ้าลูกหนึ่ง หัวหน้าเผ่ากริฟฟอนทอดสายตามองสถานการณ์ปัจจุบันที่เลวร้ายถึงขีดสุด จึงไม่เลือกที่จะรอคอยอีกต่อไป มันปลดปล่อยสิ่งที่เตรียมการไว้ก่อนหน้านี้ออกมา ผลลัพธ์ของการปลดปล่อยสิ่งนี้ออกมาย่อมต้องเป็นการทำลายล้างจนหมดสิ้น! ทว่า หัวหน้าเผ่ากริฟฟอนไม่มีทางเลือก! ไม่เผ่ากริฟฟอนชนะสงครามครั้งนี้ ก็ต้องตายตกตามกันไปทั้งหมด! ทว่าในตอนที่มันปลดปล่อยสิ่งนี้ออกมา ภายในใจก็ยังคงก่อเกิดความโศกเศร้าและเจ็บปวดอย่างลึกซึ้ง ร่างทั้งร่างทรุดลงกลางหุบเขาอย่างหมดเรี่ยวแรง พร้อมกับร่ำไห้ออกมาอย่างเจ็บปวด ความสิ้นหวังกำลังจะมาเยือนแล้ว วันสิ้นโลกที่แท้จริง วันสิ้นโลกที่มากพอจะทำลายล้างทุกสรรพสิ่ง กำลังจะปรากฏขึ้น!

ทว่าหัวหน้าเผ่ากริฟฟอนดูเหมือนจะลืมเลือนไปจนหมดสิ้นแล้ว ว่าของที่มันได้มานั้นแท้จริงแล้วมาจากที่ใด มันถึงขั้นไม่รู้ด้วยซ้ำว่าทำไมถึงต้องเกิดการเป็นพันธมิตรสามเผ่าพันธุ์ ทำไมถึงต้องบุกโจมตีเมืองทะเลลึกพร้อมกัน เรื่องเหล่านี้มันลืมไปหมดแล้ว มันคือชีวิตแรกที่ต้องตายตกในวันสิ้นโลก ราวกับเถ้าธุลีที่ปลิวหายไป

ในวินาทีที่วันสิ้นโลกปรากฏขึ้น อีลันสัมผัสได้ถึงความผันผวนทางจิตใจอันรุนแรงของผู้เป็นนาย จึงรีบบินดิ่งลงสู่พื้นดินทันที