บทที่ 173 ▖▜▖▗ (หมายเหตุชื่อบทต้นฉบับเป็นแบบนี้นะคะ)

สรรพชีวิตใดเมื่อต้องเผชิญหน้ากับวันสิ้นโลกที่หมายถึงการทำลายล้างอย่างแท้จริง ย่อมบังเกิดความหวาดกลัวและครั่นคร้ามขึ้นในใจอย่างหาที่สุดไม่ได้ อีลันเองก็ไม่อาจหลุดพ้นจากสัจธรรมข้อนี้ไปได้ ยิ่งไปกว่านั้นมันเพิ่งจะถือกำเนิดมาได้ไม่นานนัก การต้องมาเผชิญหน้ากับศัตรูที่ร้ายกาจถึงเพียงนี้ตั้งแต่แรกเริ่ม ช่างสร้างความลำบากใจให้แก่มันเหลือเกิน

ทว่าอีลันก็ยังคงพาผู้เป็นนายไปยืนหยัดอยู่เบื้องหน้าวันสิ้นโลก ต่อให้ร่างกายของมันจะสั่นเทาจนพร้อมจะร่วงหล่นลงมาได้ทุกเมื่อ ปีกทั้งสองข้างหยุดโบกสะบัด ทำเพียงพึ่งพาสัญชาตญาณให้สายลมพยุงร่างเอาไว้ ทว่ามันก็ยังคงหยัดยืนอยู่เบื้องหน้ามือสีดำแห่งวันสิ้นโลกอันใหญ่โตมโหฬาร บดบังแสงตะวัน และมีพลังทำลายล้างทุกสรรพสิ่ง

มันมองเห็นผู้เป็นนายยืนอยู่บนหลังของมัน ยื่นมือออกไปเบื้องหน้าความว่างเปล่า แล้วดีดดึงบางสิ่งบางอย่าง บางทีอาจจะเป็นเส้นสาย เพราะมันมองเห็นเส้นใยสีดำเส้นหนึ่ง และได้ยินเสียงดังกังวานใส ราวกับเสียงดีดสายพิณของมนุษย์บางคนในเมืองทะเลลึก ทว่ากลับดังกังวานและคมชัดยิ่งกว่ามาก

พลังแห่งทะเลลึกถูกปลดปล่อยออกมาจากมือของลู่เสวียนเหอ มิฉะนั้น ต่อให้ต้นพฤกษามารดาสีครามจะช่วยให้เขามองเห็น [ความเป็นไปได้] สายนี้ เขาก็ไม่มีความสามารถพอที่จะดีดดึงใยแมงมุมได้ ▖▜▖▗ มีความหมายว่า [ทะเลลึกสถิตอยู่ด้วย] ในยามนี้ ทะเลลึกสถิตอยู่กับเขา

ในเวลานี้ หากคิดจะต่อกรกับวันสิ้นโลกเช่นนี้ นอกจากการหยิบยืมพลังแห่งทะเลลึกแล้ว ก็ไม่มีหนทางอื่นใดอีก เมื่อเส้นใยเส้นนี้ถูกเขาดีดดึง แมงมุมบนใยก็พลันหยุดชะงักการเคลื่อนไหว ขาทั้งสิบสามข้างของมันแกว่งไกวไปในทิศทางเดียวกันอย่างพร้อมเพรียง ก่อนจะรีบปีนป่ายหนีไปอย่างรวดเร็ว ทว่าต่อให้รวดเร็วเพียงใด ก็ยังคงเทียบไม่ติดกับความเร็วของ 'มือสีดำ' แห่งวันสิ้นโลก