บทที่ 174 เชื้อไฟยังคงแผดเผา

พลังแห่งทะเลลึกร่วงหล่นลงบนร่างของลู่เสวียนเหอ ส่วนเต่ายักษ์ก็นำพาเขาดำดิ่งลงไปตลอดทาง

"เจ้าเพิ่งจะผ่านพ้นสงครามที่สะเทือนเลื่อนลั่นฟ้าดินมาจริงๆ”

“ก่อนหน้านี้มีชนกลุ่มน้อยแห่งขุมนรก ตามมาด้วยวันสิ้นโลก ให้ตายสิ ข้ามองดูจนไม่รู้จะพูดอะไรแล้วจริงๆ" เต่ายักษ์ตนนี้จ้องมองลู่เสวียนเหอที่กำลังปริแตกและสูญสลายไปพลางบ่นพึมพำอย่างไม่หยุดหย่อน โดยไม่สนใจเลยว่าอีกฝ่ายจะได้ยินหรือไม่ "สงครามที่ต่อเนื่องกันสองครั้งของเจ้านี่ ทำเอาข้ายอมรับนับถือเลยจริงๆ ไม่แน่ว่ารอให้เจ้าฟื้นขึ้นมาแล้วลองเชิญข้าอีกสักครั้ง ข้าอาจจะยินยอมเข้าร่วมอาณาเขตของเจ้าจริงๆ ก็ได้นะ" เมื่อมันพึมพำกับตัวเองมาถึงตรงนี้ก็พลันส่ายหน้าอย่างแรง "ไม่ได้ๆ”

“สถานที่อย่างโลกภายใต้รหัสศูนย์ ข้าอย่าไปเลยดีกว่า"

แม้จะกล่าวเช่นนั้น ทว่าสายตาที่มันมองไปยังลู่เสวียนเหอกลับเต็มไปด้วยความเคารพและชื่นชมอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน ส่วนคำปฏิเสธในตอนท้ายนี้ จะไม่อยากไปจริงๆ หรือไม่ ใครจะไปรู้ล่ะ สรุปก็คือ มันพาลู่เสวียนเหอดำดิ่งลงสู่ทะเลลึกไปตลอดทาง จนกระทั่งร่างกายของลู่เสวียนเหอไม่ปริแตกและแหลกสลายอีกต่อไป