บทที่ 175 ตะวันลาลับแล้วลับเล่า

เมื่อเปรียบเทียบกับสงครามในครั้งนี้ ประสบการณ์ทั้งหมดที่ผ่านมาล้วนดูไม่โหดร้ายทารุณเท่าใดนัก

นักรบที่เสียสละมีมากมาย ทรัพยากรที่สูญเสียไปมีมหาศาล สิ่งที่สูญเสียไปก็มีมากมายเช่นกัน

ทว่าโชคดีอย่างยิ่งที่พวกเรายังมีชีวิตอยู่

นักพรตผู้ถือสันโดษเดินทอดน่องอยู่ริมขอบอาณาเขต คอยช่วยเหลือผู้คนที่เหนื่อยล้าจนแทบขาดใจ เขาจ้องมองสมรภูมิอันโหดร้ายอย่างหาที่สุดไม่ได้ตรงหน้า ทว่ากลับไม่มีความขมขื่นแม้แต่น้อย มีเพียงความเจ็บปวดทางกายและความสงบทางใจที่เขาสัมผัสได้

ยามที่ดวงตาอันชราภาพและเต็มไปด้วยริ้วรอยของเขาจ้องมองนักรบที่เดินผ่านไปมาทีละคน นักรบเหล่านั้นจะบังเกิดพลังสายหนึ่งขึ้นมาในใจอย่างเป็นธรรมชาติ พลังที่บอกตนเองว่า 'ฉันยังคงยืนหยัดอยู่ได้'