บทที่ 176 นี่แหละคืออารยธรรมของเขา

ตอนที่ลู่เสวียนเหอตื่นขึ้นมา เขาเกือบจะคิดว่าตัวเองมาอยู่ยมโลกเสียแล้ว อย่างไรเสียโคมไฟฟองใหญ่สองดวงท่ามกลางความมืดมิดนั้นมันสะดุดตาเกินไปจริงๆ จนกระทั่งสติสัมปชัญญะฟื้นคืนมาเล็กน้อย เขาถึงได้รู้ตัวว่า ที่แท้ก็คือเต่ายักษ์ตนนั้น

"ฟู่" เสียงลมหายใจแผ่วเบาดังขึ้น เต่ายักษ์จ้องมองเจ้าอาณาจักรมนุษย์ที่อยู่ตรงหน้า

"โอ๊ะ ตื่นแล้วเหรอ" "ยอดเยี่ยมไปเลย ยอดเยี่ยมจริงๆ ต่อให้เป็นในโลกภายใต้รหัสศูนย์ คนที่สามารถเผชิญหน้ากับสงครามอันสะเทือนเลื่อนลั่นฟ้าดินติดๆ กันถึงสองครั้งได้นั้นก็มีน้อยจนแทบนับหัวได้ แทบจะไม่มีเลยด้วยซ้ำ"

เต่ายักษ์เอ่ยชมเชย

ลู่เสวียนเหอลุกขึ้นนั่ง เขายกมือขึ้นมาสำรวจร่างกายของตนเอง เขาคิดว่าพอตื่นขึ้นมาก็จะเห็นร่างกายของตัวเองแตกละเอียดเหมือนกระจกเสียอีก ผลปรากฏว่าก็ยังคงเป็นคนปกติ ดังนั้น เขาจึงหันไปมองเต่ายักษ์ตรงหน้า ดูเหมือนจะยังไม่สร่างซึมดีนัก จึงเอ่ยถามว่า