บทที่ 177 นี่คือเรื่องธรรมชาติ

ดวงตะวันไม่ทอแสงอีกต่อไป ทว่าแสงจันทร์กลับยิ่งสาดส่องสว่างไสว ต่อให้เป็นช่วงกลางวัน ก็ยังสามารถมองเห็นแสงจันทร์ดวงนี้แขวนอยู่บนปลายฟ้าได้ และแสงจันทร์เช่นนี้ หากอยู่บนโลกมนุษย์ก็คงเป็นเพียงแสงจันทร์ ทว่าในโลกภายใต้รหัสศูนย์ มันไม่ได้มีความหมายเพียงแค่นั้น

ตอนที่ลู่เสวียนเหอปีนป่ายขึ้นมาจากทะเลลึก แสงจันทร์ก็สาดส่องลงมายังอาณาเขตมหาสมุทรแล้ว ในตอนนั้นเขายังเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า เพื่อให้แน่ใจว่าตอนนี้ยังคงเป็นเวลากลางวัน จากนั้นถึงได้ขมวดคิ้ว

"ท่านเจ้าอาณาจักร ในที่สุดท่านก็กลับมาแล้วครับ"

เออร์ลอสให้การต้อนรับการกลับมาของท่านเจ้าอาณาจักรอย่างกระตือรือร้น เอกสารและเรื่องราวมากมายนับไม่ถ้วนในจวนเจ้าอาณาจักร ในที่สุดก็มีคนมาจัดการเสียที คนอื่นๆ ก็สัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนแปลงของเมืองทะเลลึกเช่นกัน

ลู่เสวียนเหอในเวลานี้ไม่มีเวลาไปพูดคุยเรื่องอื่น เพราะเขาสัมผัสได้ถึงการเปลี่ยนแปลงของอาณาเขตตนเอง รวมถึง 'ความปรารถนา' อันรุนแรงและเร่งด่วนอย่างยิ่ง เลื่อนระดับ เลื่อนระดับ เลื่อนระดับ! ความรู้สึกนี้ราวกับเด็กที่เติบโตขึ้นแล้วทว่าถูกบังคับให้ติดอยู่ในร่างกายของทารก