บทที่ 201 ยังมีชีวิตอยู่

ท่ามกลางแสงจันทร์และพายุหิมะ เสียงอันนุ่มนวลนั้นค่อยๆ ชัดเจนยิ่งขึ้น

ทว่า ความรู้สึกของมิติและกาลเวลาในบริเวณนี้กลับหยุดนิ่งไปโดยสิ้นเชิง

"พลังในตัวเจ้านั้นลึกล้ำมากจริงๆ ต่อให้เป็นข้าก็ยังมองเห็นเพียงเปลือกนอก และนึกว่ามองทะลุปรุโปร่งหมดแล้ว ทว่าข้ารู้ดีว่ามันไม่ใช่เช่นนั้น เพราะเจ้าสามารถมองเห็นข้าได้"

"ทว่าสิ่งมีชีวิตอื่นๆ กลับไม่คิดเช่นนั้น หลังจากขุมนรกและแมงมุมแล้ว มันก็ได้จรดปลายพู่กัน เขียนบทละครแห่งลิขิตสวรรค์อันยิ่งใหญ่ตระการตาให้แก่เจ้า นี่คือบทละครสไตล์ 'พระเอก' ที่ยอดเยี่ยมและสมบูรณ์แบบมาก ข้ามาบอกเจ้า ก็ไม่ได้หมายความว่ามันประสงค์ร้ายต่อเจ้า ข้าเพียงแค่อยากจะนำเรื่องนี้มาบอกเจ้าเท่านั้น"

"และอยากจะบอกเจ้าอีกเรื่อง เมื่อดวงจันทร์เคลื่อนเข้าใกล้โลกภายใต้รหัสศูนย์อย่างสมบูรณ์ ทุกสิ่งทุกอย่างจะเกิดการเปลี่ยนแปลง"