บทที่ 80 สุภาพบุรุษย่อมไม่ยืนพิงกำแพงอันตราย

แพลตฟอร์มคือทรัพยากร ข้อมูลคือพลัง

หากปราศจากแพลตฟอร์มของผู้เอาชีวิตรอด การสำรวจถ้ำใต้ดินแห่งนี้เพียงลำพังอาจต้องแลกมาด้วยความสูญเสียมหาศาล แต่ในยามนี้ เขาสามารถใช้ข้อมูลจากผู้อื่นเพื่อหลีกเลี่ยงอันตรายได้มากมาย

ทว่าลู่เสวียนเหอก็ไม่ได้ปักใจเชื่อข้อมูลเหล่านั้นทั้งหมด เขาหยิบบันทึกหลายฉบับมาเปรียบเทียบกันเพื่อคัดกรองจุดร่วมที่ตรงกันออกมา ข้อมูลเหล่านี้มาจากคนละที่ละทาง ต่อให้มีคนคิดร้ายจงใจหลอกลวง ก็คงเป็นไปไม่ได้ที่คนไม่รู้จักกันจะเตี๊ยมกันเพื่อมาดักทำร้ายเขาพร้อมกันหมด

เขายังไม่ได้เป็นที่รังเกียจของสังคมขนาดนั้น

ส่วนข้อมูลอื่นๆ ที่เหลือ เขาก็แยกหมวดหมู่ไว้เพื่อตรวจสอบภายหลังว่าจะมีประโยชน์หรือไม่

“มีผู้เอาชีวิตรอดจำนวนมากเริ่มสัมผัสกับถ้ำใต้ดินแล้ว ตามที่ถังซือเจียผู้เล่นระดับสูงในทำเนียบร้อยอันดับต้นบอกมา พวกอันดับต้นๆ ล้วนเคยเผชิญกับถ้ำใต้ดินมาแล้วทั้งนั้น แถมสำรวจกันไปมากกว่าหนึ่งแห่งแล้วด้วย...”

“ดูเหมือนว่าเวอร์ชันของฉันจะล้าหลังจริงๆ”

เขาพลิกอ่านเอกสารเหล่านั้นพลางยืนยันข้อเท็จจริงนี้อีกครั้ง

แต่มันก็เป็นเรื่องที่เข้าใจได้ เพราะพรสวรรค์ของเขานั้นเป็นแบบเชิงมโนทัศน์โดยแท้จริง ไม่เหมือนกับผู้เล่นระดับสูงคนอื่นๆ ที่อาจจะเน้นเสริมความแข็งแกร่งให้ตนเองหรือเร่งความเร็วในการก่อสร้างอาณาเขต

พรสวรรค์ของเขาไม่ใช่สายต่อสู้ และไม่ใช่สายบริหารจัดการ

การที่เขามีอันดับสูงขนาดนี้ได้ พื้นฐานสำคัญมาจากเหล่าชาวบ้านที่ทำพันธสัญญาไว้ หากพูดถึงการพัฒนาอาณาเขตเมื่อเทียบกับผู้เอาชีวิตรอดคนอื่นแล้ว เขายังมีพื้นที่ให้พัฒนาอีกมาก

ดังนั้น แม้ทะเลลึกจะถูกปกคลุมด้วยสายหมอก เขาก็ยังจำเป็นต้องออกไปสำรวจข้างในนั้น

สำหรับการสำรวจบนบก เขาไม่ได้มีข้อได้เปรียบมากมายนัก

ความได้เปรียบที่แท้จริงของเขาอยู่ที่ท้องทะเล

การสำรวจบนบกและการพัฒนาทรัพยากรที่เกี่ยวข้องในตอนนี้ ส่วนใหญ่ก็เพื่อเตรียมความพร้อมสำหรับการก้าวเข้าสู่สายหมอกที่ปกคลุมมหาสมุทรนั่นเอง

“หวังว่าการขุด [แร่ไฮกัมมันต์] จะเป็นไปด้วยดีนะ”

เขาปิดคู่มือการเอาชีวิตรอดลง หลังจากทำความเข้าใจพื้นฐานของถ้ำใต้ดินแล้ว ความจริงถ้ำแห่งนี้ไม่ได้เพิ่งโผล่ขึ้นมา แต่มันดำรงอยู่มานานแล้ว เพียงแค่เคยถูกซ่อนไว้และเพิ่งปรากฏให้เห็นในตอนนี้

เมื่อตอนที่อาณาเขตถูกโจมตีโดยสัตว์ร้ายกลืนเงา เขาได้ค้นหาข้อมูลของมอนสเตอร์ตัวนี้ในฟอรั่มและพอจะคาดการณ์ไว้บ้างแล้ว เพียงแต่นึกไม่ถึงว่าถ้ำใต้ดินจะมาปรากฏโฉมในระยะที่ใกล้ขนาดนี้

มันอยู่ใกล้กับอาณาเขตของเขามากเกินไป

เขาใช้ฟืนจุดไฟจากเชื้อไฟในโฉนดที่ดินจนลุกโชนดวงหนึ่ง แล้วโยนให้มันกลิ้งลงไปในถ้ำใต้ดิน ขณะที่มันกลิ้งลึกลงไปในความมืดมิด เสียงขู่ฟ่อและเสียงเสียดสีดังระงมเริ่มแว่วออกมาไม่ขาดสาย

สิ่งมีชีวิตใต้ดินหวาดกลัวเชื้อไฟและแสงแดดอย่างยิ่ง

เจ้าอาณาจักรทั่วไปไม่ได้มีเงื่อนไขเหมือนเขาที่สามารถพกพาเชื้อไฟติดตัวไปไหนมาไหนได้

ดังนั้นตอนนี้เขาจึงสามารถใช้เชื้อไฟจุดฟืนเพื่อโจมตีถ้ำใต้ดินแห่งนี้ได้เลย นี่คือแผนรับมือสำคัญที่ได้มาจากข้อมูลของอวี๋จื่อเจิน (หัวหน้ากลุ่ม)

ในบรรดาข้อมูลที่ทุกคนส่งมาให้ ข้อมูลของคนผู้นี้ครอบคลุมแทบทุกอย่างที่เกี่ยวกับถ้ำใต้ดินเท่าที่เคยมีการค้นพบมา ทั้งยังแบ่งประเภทไว้อย่างชัดเจน ซึ่งแสดงให้เห็นว่าความสามารถในการรวบรวมข้อมูลขององค์กรนี้ร้ายกาจเพียงใด

ในระหว่างที่เขาทยอยจุดฟืนโยนลงไปทีละท่อน ม้าเกราะเงินยังคงยืนนิ่งสงบ

เวลาผ่านไปประมาณยี่สิบนาที เสียงที่เคยดังจากในถ้ำก็เงียบหายไปจนหมดสิ้น สงัดเงียบราวกับเป็นที่ราบด้านบน

ทว่าลู่เสวียนเหอยังไม่วางใจ เขายังคงจุดฟืนโยนลงไปเรื่อยๆ

ผ่านไปอีกห้านาที ดูเหมือนจะถึงขีดจำกัดบางอย่าง

จู่ๆ ก็มีเสียงลมพัดแรงดังออกมาจากถ้ำใต้ดิน ทันทีที่เสียงลมเริ่มดังขึ้น สัตว์ร้ายในเงามืดก็ปรากฏกาย

เขาหาได้ตกใจกับภาพที่เห็นไม่ ตรงกันข้าม เขาลงจากหลังม้าเกราะเงินมาล่วงหน้าแล้ว และยืนอยู่หน้าถ้ำจ้องมองกองไฟที่กำลังลุกโชน

เชื้อไฟอยู่ภายในนั้น เปลวเพลิงของมันสาดแสงขับไล่ความมืดมิดในถ้ำออกมาได้รำไร สัตว์ร้ายแห่งราตรีในยามกลางวันนั้น พลังของพวกมันถูกลดทอนลงไปมากอยู่แล้ว ยิ่งมาเจอการดักรอหน้าถ้ำแบบนี้เข้าไปอีก หากสัตว์ร้ายในถ้ำมีสติปัญญาพอ พวกมันคงอยากจะตะโกนด่าออกมาตรงๆ

ลู่เสวียนเหอไม่ต้องลงมือเองเลยแม้แต่น้อย เขาเพียงแค่ปล่อยให้เชื้อไฟและฟืนเผาไหม้อยู่หน้าถ้ำ สัตว์ร้ายทุกตัวไม่อาจข้ามกำแพงเพลิงนี้มาได้ เมื่อใดที่พยายามฝ่าออกมา พวกมันก็จะล้มตายไปเป็นเบือ

“ตามคาด แม้ค่าพลังของเชื้อไฟจะไม่สูง แต่มันเป็นเหมือนกลไกพิเศษที่ข่มพลังแห่งความมืดได้อย่างเด็ดขาด”

“สัตว์ร้ายแห่งความมืดที่ทรงพลังมากๆ อาจจะกลืนกินเปลวไฟจากเชื้อไฟได้ แต่ต้องไม่ใช่ไอ้พวกกระจอกพวกนี้แน่”

เขายืนยันความสำคัญของเชื้อไฟอีกครั้ง น่าเสียดายที่แม้จะเป็นเจ้าอาณาจักร การจะหาเชื้อไฟมาครอบครองก็ไม่ใช่เรื่องง่าย

เขาดักอยู่หน้าถ้ำแบบนั้นประมาณสิบนาที จนในที่สุดแม้แต่เสียงลมใต้ดินก็หายไป ทุกอย่างเงียบสงัดราวกับป่าช้า

เขาถือเชื้อไฟไว้ในมือ ใช้มันต่างคบเพลิงแล้วจุดฟืนเพิ่ม ฟืนที่ลุกโชนถูกโยนลงไป กลิ้งตกลงไปเบื้องล่างจนเกิดเป็นเส้นสายแห่งแสงสว่างทอดยาว

ไม่มีปัญหาแล้ว

ลู่เสวียนเหอเดินลงไปในทางเข้าถ้ำใต้ดิน โดยมีม้าเกราะเงินเดินตามอยู่ข้างๆ เขาประเมินระยะทางที่เดินลงมาพลางกวาดสายตาจากช่องทางแคบๆ ที่เริ่มขยายกว้างขึ้น จนกระทั่งเห็นซากศพของสัตว์ร้ายนอนเกลื่อนกลาดอยู่บนพื้น

“เฮ้อ”

ซากศพของสัตว์ร้ายเหล่านี้แทบจะหลอมรวมไปกับเงามืด หากไม่ใช่เพราะกองซากที่พูนสูงจนทำให้เปลวไฟที่ริบหรี่สะท้อนแสงออกมาได้บ้าง เขาก็คงสังเกตไม่เห็น

การใช้เชื้อไฟมาเป็นคบเพลิงถือว่าฟุ่มเฟือยเกินไป แม้แต่เขาก็ไม่อยากทำแบบนั้น อีกทั้งไฟนี้ก็ไม่ได้มีไว้เพื่อส่องสว่างโดยเฉพาะ เขาจึงตัดสินใจซื้อคบเพลิงจากตลาดแลกเปลี่ยนมาทันที แล้วปักไว้ตามผนังถ้ำทั้งสองด้าน

พรึ่บ!

ถ้ำใต้ดินค่อยๆ ถูกส่องสว่างขึ้น มันคือถ้ำหินที่มีหินหน้าตาประหลาดขรุขระเต็มไปหมด ราวกับถูกกัดกร่อนด้วยอะไรบางอย่าง

เมื่อใช้คบเพลิงส่องขึ้นไปด้านบน พบว่าเพดานถ้ำมีลักษณะคล้ายหินงอกหินย้อย และบนนั้น... เต็มไปด้วย ‘ไข่’ เรียงรายกันแน่นขนัด

“ซี๊ด...”

ลู่เสวียนเหอเห็นภาพบนหัวแล้วก็รู้สึกขนลุกซู่ไปทั้งตัว ไข่บนเพดานนั่นมันเยอะเกินไป เพียงแค่เหลือบมอง อาการกลัวรูและของที่รวมกันเป็นกลุ่มก้อนก็เกือบจะกำเริบขึ้นมา

เขาเดินลึกเข้าไปอีกระยะหนึ่ง พลางเปรียบเทียบกับข้อมูลที่อวี๋จื่อเจินส่งมาให้ แล้วคำนวณคร่าวๆ

“น่าจะเป็นถ้ำขนาดกลาง ข้างในคงยังมีสัตว์ร้ายตัวอื่นอีก”

พื้นที่ที่เขาเดินอยู่นี้ ตามพื้นเต็มไปด้วยมอสชื้นๆ และซากศพในเงามืด นอกจากค้างคาวจำนวนหนึ่งแล้ว ก็มีเพียงสัตว์ร้ายกลืนเงาที่เขาเคยเจอมาก่อน

หากเดินต่อไเปข้างหน้า จะต้องเจอกับสัตว์ร้ายที่ยังมีชีวิตอยู่แน่นอน

สุภาพบุรุษย่อมไม่ยืนพิงกำแพงอันตราย ยิ่งไปกว่านั้น นี่คือถิ่นของพวกมัน

ลู่เสวียนเหอค่อยๆ ถอยหลังออกมา ม้าเกราะเงินก็ถอยตามอย่างเงียบเชียบ

ในจังหวะนั้นเอง เขากลับได้ยินเสียงโหยหวนของมนุษย์ดังแว่วมา