บทที่ 81 ถ้ำใต้ดิน

เสียงของมนุษย์และเสียงของสัตว์ป่ามีความแตกต่างกันอย่างชัดเจน นั่นคือเหตุผลที่ลู่เสวียนเหอสามารถแยกแยะได้ในทันที

ทว่าสิ่งที่ทำให้เขาหยุดชะงักไม่ได้เป็นเพียงเพราะนั่นคือเสียงของมนุษย์ แต่เป็นเพราะความหวาดกลัวอย่างสุดแสนที่แฝงอยู่ในน้ำเสียงนั้นต่างหาก

อารมณ์แห่งความหวาดกลัวนี้ส่งผ่านข้ามมิติมาถึงตัวเขาโดยตรง

เพียงแค่ฟังจากเสียงก็สัมผัสได้ถึงความกลัวอันมหาศาลที่ส่งมาจากคนเหล่านี้ มันคือความหวาดกลัวที่บริสุทธิ์ของมนุษย์

ถอย!

เขาลังเลเพียงครึ่งวินาที ก่อนจะถอยร่นออกมาทันที

ทว่าในขณะที่เขากำลังเดินกลับขึ้นไปบนพื้นดิน คบเพลิงที่ปักไว้สองข้างทางในถ้ำใต้ดินกลับมอดดับลงอย่างไร้สุ้มเสียง

กลิ่นอายประหลาดสายหนึ่งไล่ตามเขามา ทว่าเขาไม่ได้ตระหนักถึงมันเลยแม้แต่น้อย

อาชาเกราะเงินที่อยู่ข้างๆ สั่นสะท้านไปทั้งตัว

ในจังหวะที่ร่างกายท่อนบนของเขาอาบแสงตะวัน เสียงของมนุษย์คนหนึ่งก็ดังขึ้นจากด้านหลังในระยะประชิด

"พี่ลู่ ทำไมพี่ถึงไปล่ะครับ?"

กึก

ลู่เสวียนเหอรู้สึกเหมือนสมองอื้ออึง ร่างกายแข็งทื่อไปทั้งร่าง

ความรู้สึกเจ็บปวดและหนาวเหน็บอย่างรุนแรงแผ่ซ่านมาจากแผ่นหลัง

ท่อนล่างของอาชาเกราะเงินราวกับก้าวเข้าไปในปลักโคลนจนขยับเขยื้อนไม่ได้

เขารู้สึกได้ถึงความเย็นเยียบที่ทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ บริเวณแผ่นหลัง จนกระทั่งเสียงลมหายใจรดรินข้ามไหล่ และกำลังจะหันมาสบตากับเขา

พรึ่บ

เชื้อไฟที่ถืออยู่ในมือพลันพุ่งลุกโชนขึ้นสูงลิ่ว จนเกือบจะไหม้เส้นผมของเขา

แต่นี่ไม่ใช่เปลวไฟแบบบนโลก มันจึงไม่แผดเผาเขา ในทางกลับกันมันช่วยเผาผลาญความหนาวเหน็บในร่างกายออกไปจนหมดสิ้น ทำให้แม้อาชาเกราะเงินก็กลับมาขยับได้อีกครั้ง

"นี่มันตัวอะไรกัน?"

แม้ในหัวจะมีความคิดมากมายแล่นผ่าน ทว่าสองเท้าของเขากลับไม่หยุดนิ่งเลยแม้แต่ก้าวเดียว

อาชาเกราะเงินก้าวเดินขึ้นมาอย่างยากลำบาก

ภายใต้แสงแดดที่อบอุ่นทว่าไม่แผดเผา ภายในใจของลู่เสวียนเหอกลับไม่รู้สึกถึงความอบอุ่นเลยสักนิด โดยเฉพาะเมื่อมองลงไปที่ท่อนล่างของอาชาเกราะเงิน ราวกับแสงตะวันก็ยังแปรเปลี่ยนเป็นความหนาวเหน็บ

เดิมทีกีบเท้าทั้งหกของอาชาเกราะเงินนั้นดำสนิท แต่ลำตัวขาวโพลน

ทว่าตอนนี้ ท่อนล่างของมันกลับมีเส้นเลือดฝอยปรากฏขึ้นมากมาย ราวกับหลอดเลือดของมนุษย์ที่ปูดโปนและจวนจะปริแตก

มันเป็นภาพที่ชวนให้รู้สึกหวาดหวั่นอย่างยิ่ง

ทันทีที่ลู่เสวียนเหอวางมือลงบนตัวอาชาเกราะเงิน เขาชะงักงันไปเสี้ยวของเสี้ยววินาที จากนั้นเชื้อไฟในมือก็ลุกโชนสูงถึงสามเมตร ปกคลุมทั้งตัวเขาและอาชาเกราะเงินเอาไว้

เส้นเลือดที่ดูราวกับหลอดเลือดมนุษย์จวนจะระเบิดตรงท่อนล่างของอาชาเกราะเงิน ค่อยๆ ฟื้นฟูกลับสู่สภาวะปกติภายใต้แสงสว่างของเชื้อไฟ

"ตัวอะไรกัน ทำให้ฉันต้องมาเจอสิ่งวิปริตอีกแล้วเหรอ?"

"สิ่งวิปริตตัวนี้เป็นสายพันธุ์กลายพันธุ์หรือไง? ถึงขั้นเปล่งเสียงมนุษย์ได้เชียว?"

เขาลูบใบหน้าตนเอง โดยไม่นึกเสียดายพลังงานของเชื้อไฟที่ถูกใช้ไป

โดยเนื้อแท้แล้วนี่คือสิ่งก่อสร้างภายในโฉนดที่ดิน แม้เขาจะไม่รู้แน่ชัดว่าตนเองสามารถสร้างเชื้อไฟแบบเคลื่อนที่ได้นี้ขึ้นมาได้อย่างไรภายใต้คำแนะนำของผู้อื่น แต่มันก็ใช้งานได้จริง

รากฐานของเชื้อไฟดวงนี้ หรือจะพูดให้ถูกคือเชื้อไฟทั้งสามดวง ล้วนเชื่อมโยงกับสิ่งก่อสร้างในโฉนดที่ดิน

และภายในโฉนดที่ดิน เมื่อใดที่เชื้อไฟถูกดึงพลังไปใช้อย่างมหาศาล ย่อมต้องมีคนคอยเติมฟืนให้อย่างแน่นอน

เป็นจริงดังที่เขากล่าว

ณ ลานกว้าง เมื่อมีคนสังเกตเห็นว่าฟืนภายในวัตถุที่หล่อด้วยเหล็กเขียวคล้ายกระถางธูปกำลังมอดไหม้อย่างบ้าคลั่ง ก็รีบก้าวเข้าไปเติมฟืนให้ทันที

ภายในกระถางธูปเหล็กเขียวยังมีดวงไฟอีกสามกลุ่ม สองกลุ่มในนั้นดูเลือนลางอย่างยิ่ง

ความจริงนับตั้งแต่ภายในอาณาเขตมีสายแร่บนดินอย่าง แร่ไฮกัมมันต์ การสิ้นเปลืองฟืนก็ลดลงไปถึงครึ่งหนึ่ง เพียงแต่วันนี้มีการใช้งานมากกว่าปกติเล็กน้อย

ช่องทางแชทส่วนตัว

กลุ่มผู้เล่นระดับสูง

หลังจากเห็นข้อความที่ลู่เสวียนเหอส่งมา กลุ่มนี้ก็พลันครึกครื้นขึ้นมาทันที

ถังซือเจีย: อะไรเนี่ยเพื่อน นายไปเจอตัวอะไรเข้า ถ้ำใต้ดินของฉันมันก็แค่มีสัตว์ประหลาดปกตินะ คล้ายๆ กับพวกที่โจมตีตอนกลางคืน ไม่เห็นเจอสิ่งวิปริตเลย... สิ่งวิปริตมันรับมือยาก แถมยังมีไม่เยอะ ทำไมนายถึงแจ็คพอตเจอเข้าจังๆ ได้ล่ะ

อวี๋จื่อเจิน (หัวหน้ากลุ่ม): ก็เป็นไปได้ครับ @ลู่เสวียนเหอ คุณอยู่ใกล้สายหมอกใช่ไหม ตรงนั้นสิ่งวิปริตย่อมมีเยอะเป็นธรรมดา คุณต้องระวังตัวให้มากขึ้นนะครับ ส่วนสิ่งวิปริตแบบที่คุณว่ามา ผมเองก็ยังไม่ค่อยแน่ใจเหมือนกัน

ถังซือเจีย: จริงด้วย ฉันลืมความน่าตื่นตะลึงตอนเห็นรูปสายหมอกจุติวันนั้นไปซะสนิทเลย เรื่องมันเยอะจัดจนลืมไปเอง ถ้างั้นคุณก็อย่าเพิ่งลงไปในถ้ำใต้ดินเลย มันอันตรายเกินไป

เคอเซวี่ย: ผมรู้ครับว่ามันคืออะไร มันคือสิ่งวิปริตประเภทที่จะดำรงอยู่ได้ตราบใดที่คุณได้ยินเสียงของมัน วิธีแก้คือต้องปิดหูให้สนิท อย่าให้ได้ยินเสียงอะไรเลย หมู่บ้านแถวอาณาเขตผมหมู่บ้านหนึ่งถูกสิ่งวิปริตชนิดนี้กวาดล้างจนหมดสิ้น ทุกคนต้องระวังไว้ด้วยนะครับ ยิ่งคนในอาณาเขตเยอะขึ้น สิ่งวิปริตก็จะยิ่งโผล่มาเยอะขึ้นตามไปด้วย

เคอเซวี่ย: เว้นเสียแต่ว่าทุกคนจะมีเชื้อไฟที่แข็งแกร่งพอจะต่อกรกับสิ่งวิปริตได้ อย่างเช่นดวงที่ @ลู่เสวียนเหอ เคยได้มานั่นแหละ

ถงถง: ขอคุยเรื่องของฉันก่อน ตอนนี้ฉันยังอยู่กับบริวารระดับกลางตัวนี้ มันบอกว่าจะส่งฉันไปหาบริวารระดับสูง เพื่อคุ้มครองความปลอดภัยและเลี่ยงวันสิ้นโลกให้ฉัน ฉันอยากถามว่านี่มันเรื่องจริงหรือหลอกกันแน่

จี้จิ้งหลัน: จริง

ชีรั่วอิง: จริงค่ะ ฉันใช้พรสวรรค์ทำพันธสัญญากับบริวารระดับสูงตัวหนึ่งไปแล้ว เงื่อนไขคือหลังจากฉันตาย วิญญาณและทุกอย่างของฉันจะตกเป็นของมัน ตอนแรกนึกว่าวิญญาณตัวเองไม่ได้มีค่าขนาดนั้นเลยยอมเซ็นไป แต่ตอนนี้รู้ตัวแล้วว่าโดนหลอก พรสวรรค์ของฉันพิเศษสำหรับพวกมันมาก น่าจะเรียกราคาได้สูงกว่านี้แท้ๆ

อวี๋จื่อเจิน (หัวหน้ากลุ่ม): พวกคุณพอจะรู้ไหมครับว่าพวกนั้นเป็นบริวารของตัวอะไร? ตอนนี้มีทั้งบริวารระดับล่าง ระดับกลาง ระดับสูง ขนาดระดับล่างยังเป็นสัตว์ประหลาดเลเวลเจ็ดเลย แต่ข้อมูลที่สูงกว่านั้นผมหาเท่าไหร่ก็ไม่เจอ

เคอเซวี่ย: ไม่รู้จะดีกว่าครับ เรามาแลกเปลี่ยนทรัพยากรกันต่อดีกว่า ตอนนี้อาณาเขตของผมขาดแคลน...

หัวข้อสนทนาถูกเบี่ยงเบนไปอย่างรวดเร็ว

แต่นั่นก็เป็นเรื่องปกติ เพราะนี่คือกลุ่มผู้เล่นระดับสูง ย่อมไม่มีทางจะมาหมุนรอบตัวเขาเพียงคนเดียวตลอดเวลาเหมือนกลุ่มอื่น ทว่าข้อมูลเรื่องบริวารในตอนท้ายก็ทำให้เขาฉุกคิดอะไรได้หลายอย่าง

ช่องทางแชทส่วนตัว

กลุ่มเล็กหกคน

ชุนมู่: @ลู่เสวียนเหอ พี่ลู่คะ สิ่งวิปริตแบบนี้ฉันเหมือนเคยเห็นคนพูดถึงในฟอรั่มเหมือนกันนะ แต่ทำไมมันถึงไปอยู่ในถ้ำใต้ดินได้ล่ะเนี่ย เห็นกระทู้นั้นบอกว่าจะโผล่มาเฉพาะในที่ที่มีคนเยอะๆ นี่นา อ้อ @เริ่นซิงสิง เป็นคนแชร์ลิ้งก์มาในกลุ่มตอนนั้นพวกเราก็น่าจะเห็นกันนะคะ

เริ่นซิงสิง: อะไรนะ? ข้อมูลสิ่งวิปริตเหรอ ผมก็รวบรวมไว้ชุดหนึ่งเหมือนกันนะ แต่สรุปมาจากฟอรั่มทั้งนั้น พี่ลู่น่าจะยังไม่เห็น กลุ่มพรรค์นี้ไม่มีที่เก็บไฟล์กลุ่มให้ดูด้วยสิ เดี๋ยวผมส่งให้อีกรอบละกัน (ส่งไฟล์)

ลู่เสวียนเหอ: โอเค จริงด้วย @ซ่งสืออวี้ ฉันจำได้ว่าก่อนหน้านี้เห็นนายทำพันธสัญญากับบริวารระดับล่างใช่ไหม?

ซ่งสืออวี้: ใช่ครับพี่ลู่ มีอะไรเหรอ ของผมเหมือนจะเป็นอสูรศิลา ตัวมีแต่มอสเกาะ รูปร่างเหมือนก้อนหินยักษ์หรือไม่ก็ภูเขาขนาดจิ๋วเลย มันต้องการยารักษาเยอะมาก แต่ตอนนี้ดูเหมือนจะดีขึ้นมาหน่อยแล้วครับ

ซ่งสืออวี้: ผมเห็นมีคนหาข้อมูลเรื่องบริวารกัน พี่ลู่ห้ามไปยุ่งเด็ดขาดเลยนะ พวกมันสยองมาก ไม่ใช่สิ่งที่พวกเราในตอนนี้จะไปแตะต้องได้จริงๆ ผมที่อาศัยอยู่ในรังมอนสเตอร์ขอรับรองด้วยเกียรติเลยครับ!!!

ลู่เสวียนเหอ: เข้าใจแล้ว

หลังจากตรวจสอบข้อความที่ทุกคนส่งมาให้

ลู่เสวียนเหอก็ประมวลผลข้อมูล และสามารถยืนยันเรื่องหนึ่งได้ในระดับพื้นฐาน

การที่อวี๋จื่อเจิน (หัวหน้ากลุ่ม) ประเมินว่าถ้ำใต้ดินนี้เป็นขนาดกลางนั้นไม่น่าจะถูกต้อง แต่น่าจะเป็นขนาดใหญ่

ภายในถ้ำใต้ดินแห่งนี้มีมนุษย์ หรือไม่ก็สิ่งมีชีวิตทรงปัญญาอาศัยอยู่เป็นจำนวนมาก

และภายในถ้ำใต้ดินยังมีทรัพยากรสำหรับการพัฒนาอยู่อีกมหาศาล

เขาเริ่มขีดๆ เขียนๆ ขบคิดหาวิธีที่จะเข้าไปสำรวจในถ้ำใต้ดินอย่างละเอียดโดยเสียสละน้อยที่สุด

ยอมแพ้งั้นเหรอ?

ไม่มีทาง

มันอยู่ใกล้เกินไป

แถมเขายังขาดแคลนแรงงานและทรัพยากรทุกประเภทอย่างหนักอีกด้วย