บทที่ 82 อีกคนหนึ่งงั้นเหรอ?

หลังจากที่ลู่เสวียนเหอเขียนแผนการขึ้นมาหลายฉบับ เขาก็ยังไม่คิดจะนำไปปฏิบัติในทันที

ในฐานะมนุษย์โลก เขาต้องไปสอบถามผู้เชี่ยวชาญดูสักหน่อย

คราวนี้ก็ไม่ต้องสนใจแล้วว่าจะไปรบกวนพวกครึ่งอสูรที่กำลังขุดเหมืองอยู่หรือไม่

เขามุ่งตรงไปสอบถาม 'นักเล่านิทาน' มอร์

ในด้านข้อมูลเกี่ยวกับสิ่งวิปริต ต่อให้มีผู้เอาชีวิตรอดมากมายเพียงใด ก็ยังไม่อาจเทียบเคียงกับคนท้องถิ่นผู้นี้ได้

"ท่านเจ้าอาณาจักร สิ่งที่ท่านกล่าวน่าจะเป็น [เงาเสียงวิปริต] หากหันกลับไปมองก็จะสบตากับมัน จากนั้นทั่วทั้งร่างจะเย็นเยียบจนขยับเขยื้อนไม่ได้ จำนวนที่ท่านเผชิญหน้าน่าจะมีไม่น้อยเลยครับ"

"ความจริงสิ่งวิปริตชนิดนี้รับมือไม่ยากเลยครับ เพียงแค่แทงหูของตัวเองให้หนวกสนิท จนไม่ได้ยินเสียงใดๆ ก็สามารถหลีกเลี่ยงมันได้แล้ว"

"แต่ทว่า ยังมีสิ่งวิปริตอีกชนิดหนึ่งที่มักจะมาพร้อมกับเงาเสียงวิปริต สิ่งวิปริตชนิดนี้มักจะสับเปลี่ยนตัวบุคคล ยกตัวอย่างเช่น ในอดีตที่เมืองอันอวี่ ทีมล่าสัตว์ทีมหนึ่งที่ออกไปข้างนอกถูกสับเปลี่ยนตัว ทำให้ผู้คนมากมายเกิดความสับสนทางความคิด มีคนตายไปสี่ห้าสิบคน กว่าจะควบคุมสถานการณ์ไว้ได้ในที่สุด"

"ตัวสับเปลี่ยนชนิดนี้จะสับเปลี่ยนตัวบุคคลที่ตนเองรู้จักครับ"

"โดยทั่วไปแล้ว สิ่งวิปริตระดับนี้จะปรากฏขึ้นเฉพาะใน [เมือง] ที่มีประชากรมากกว่า 1,000 คนเท่านั้น แต่เนื่องจากมีเชื้อไฟ จึงไม่ก่อให้เกิดความเสียหายที่ร้ายแรงมากนัก"

"หากเป็นท่านเจ้าอาณาจักร อาณาเขตของพวกเราละก็ สิ่งวิปริตชนิดนี้ไม่มีทางทะลวงผ่านการคุ้มครองของเชื้อไฟเข้ามาในหมู่บ้านได้เลยครับ แม้แต่เขตปลอดภัยนอกอาณาเขต พวกมันก็ยังทะลวงเข้ามาได้ยาก เมื่อถึงยามราตรี ชาวบ้านและทาสทุกคนต่างก็นอนหลับอย่างสงบอยู่ภายในอาณาเขต ซึ่งสามารถหลีกเลี่ยงอันตรายไปได้ถึงเก้าส่วนเก้าครับ"

ลู่เสวียนเหอได้ฟังมอร์อธิบายข้อมูลเกี่ยวกับสิ่งวิปริตอย่างละเอียดก็รู้สึกพึงพอใจอย่างยิ่ง ทว่าเขาก็พบความผิดปกติบางอย่าง

"ถ้าอย่างนั้น เมืองอันอวี่ก่อนหน้านี้ ผู้คนมากมายก็ไม่ได้ใช้ชีวิตอยู่ในเขตปลอดภัยงั้นเหรอ?"

"ใช่ครับ ท่านเจ้าอาณาจักร"

ชายชราผมขาวโพลนกล่าวเช่นนั้น

เขาพยักหน้า

หันไปมองเอมิล่าที่ยืนอยู่ด้านข้างแล้วเอ่ยว่า

"เธอกลับไป นำคบเพลิงเชื้อไฟที่เหลืออยู่ในลานกว้างมา หลังจากนี้หากมีกองกำลังขนาดใหญ่ออกไปขุดเหมืองและเก็บเกี่ยวทรัพยากร จะต้องนำเชื้อไฟดวงนี้ออกไปด้วยเสมอ"

เอมิล่ามีใบหน้าแดงระเรื่อ สภาพร่างกายดูดีขึ้นกว่าเมื่อก่อนมาก อีกทั้งร่างกายยังดูแข็งแกร่งขึ้นอย่างเห็นได้ชัด เธอคุกเข่าลงบนพื้นและทำความเคารพ

"รับบัญชาค่ะ ท่านเจ้าอาณาจักร"

ลู่เสวียนเหอหันกลับมามองมอร์อีกครั้ง

"นายคัดเลือกคนมาจำนวนหนึ่ง เอาชาวบ้านหรือครึ่งอสูรกลุ่มที่ฝึกฝนได้ดีที่สุดในตอนนี้ แล้วใช้วิธีของนายไปสำรวจถ้ำใต้ดินแห่งนี้ดู"

มอร์คุกเข่าลงบนพื้นเช่นกัน เขาไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองเจ้าอาณาจักรที่นั่งอยู่บนหลังอาชาเกราะเงิน

"รับบัญชาครับ ท่านเจ้าอาณาจักร หากเป็นถ้ำใต้ดิน มนุษย์งูจะเหมาะสมกับการสำรวจมากที่สุด แต่สำหรับสิ่งวิปริตประเภทนี้ ความแข็งแกร่งของร่างกายอาจไม่เกิดผลเสมอไป บางทีอาจจะเลือกครึ่งอสูรที่แทบจะไร้สติปัญญาไปทำการสำรวจแทนครับ"

"ยิ่งเป็นครึ่งอสูรที่ใกล้เคียงกับสัญชาตญาณสัตว์ป่าและไร้ซึ่งสติปัญญาโดยสิ้นเชิง ก็ยิ่งเหมาะสมกับการทำงานสำรวจถ้ำใต้ดิน และใช้ทดสอบกฎเกณฑ์ของสิ่งวิปริตครับ"

หลังจากกล่าวจบ เขาก็ก้มกราบแนบพื้นอย่างนอบน้อม ไม่กล้าขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย

ลู่เสวียนเหอตกลงตามนั้น พร้อมทั้งจดบันทึกข้อมูลทั้งหมดที่ตนได้รับมาแล้วส่งให้มอร์

เรื่องนี้เขามีประสบการณ์

ต่อไปเขาไม่คิดจะถามข้อมูลจากผู้เอาชีวิตรอดแล้วพุ่งพรวดลงไปตรงๆ อีกแล้ว

ข้อเท็จจริงพิสูจน์แล้วว่า มนุษย์โลกไม่ได้ฉลาดไปกว่าคนในโลกภายใต้รหัสศูนย์เสมอไป

หลังจากมอร์อ่านบันทึกข้อมูลเกี่ยวกับถ้ำใต้ดินเหล่านี้ เขาก็เรียกชายแขนขาดคนหนึ่งมา และอ่านให้ฟังทีละข้อ เมื่อได้ยินชายแขนขาดแก้ไขข้อมูลบางส่วน เขาก็รีบจดบันทึกลงบนกระดาษทันที

ลู่เสวียนเหอมองดูเหตุการณ์ตรงหน้า ก็ยิ่งรู้สึกปรารถนาอย่างแรงกล้าที่จะรับชาวบ้านเข้ามาเพิ่ม

ในฐานะเจ้าอาณาจักร การมีชาวบ้านเพียงหยิบมือมันใช้ได้ที่ไหนกัน

ยิ่งไปกว่านั้น คุณภาพของคนในโลกภายใต้รหัสศูนย์นั้นยอดเยี่ยมจริงๆ ดูสิ นี่แหละที่เรียกว่าความเป็นมืออาชีพ

มอร์จัดตั้งทีมได้อย่างรวดเร็ว เขาคัดเลือกกำลังคนส่วนหนึ่งมาจากทั้งในอาณาเขตและจากกลุ่มคนงานขุดเหมือง

ถ้ำใต้ดินบนที่ราบอยู่ห่างจากอาณาเขตไม่ไกลนัก

โรยเถ้าฟืนไปตลอดทาง พร้อมกับจุดฟืนให้ลุกโชน

มอร์ปฏิบัติหน้าที่ตามคำสั่งของเจ้าอาณาจักรอย่างไม่มีขาดตกบกพร่อง

ส่วนคนอื่นๆ ไม่ว่าจะเป็นครึ่งอสูรหรือชาวบ้าน ต่างก็เชื่อฟังกันอย่างเคร่งครัด

ต่อให้ในกลุ่มนี้จะมีพวกปัญญาอ่อนหรือสัตว์ป่าโดยแท้จริง พวกมันก็ถูกอาณาเขตทำให้เชื่องได้อย่างสมบูรณ์แล้ว

เมื่อยืนอยู่หน้าถ้ำใต้ดิน มอร์ยังไม่รีบร้อนลงไปสำรวจ แต่กลับเรียกชาวบ้านมาพูดคุยกันสองสามประโยค สุดท้ายจึงมารายงานต่อลู่เสวียนเหอ

"ท่านเจ้าอาณาจักร ข้าได้สอบถามมนุษย์งูเหล่านั้นและได้ข้อมูลที่แน่ชัดแล้วครับ ว่าด้านล่างนี้มีสายน้ำใต้ดินขนาดใหญ่ เพราะต่อให้อยู่ห่างไกลขนาดนี้ มนุษย์งูก็ยังได้กลิ่นความชื้นของน้ำครับ"

"ในขณะเดียวกัน ข้าก็ได้สอบถามเหล่านักรบที่เคยอยู่ในทีมล่าสัตว์ จากลักษณะปากถ้ำบนพื้นดินและข้อมูลที่ท่านเจ้าอาณาจักรมอบให้ ด้านล่างนี้น่าจะมีสัตว์ประหลาดที่เรียกว่า นกเหยี่ยวมาร อยู่ครับ พวกมันชอบกินสมองเป็นอาหาร"

"ไข่ที่เกาะกลับหัวอยู่บนโขดหินที่ท่านเจ้าอาณาจักรเห็นก่อนหน้านี้ น่าจะเป็นไข่ของนกเหยี่ยวมาร ส่วนค้างคาวสีดำที่สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของคนเป็นแล้วบินออกมา น่าจะเป็นสิ่งมีชีวิตที่อาศัยอยู่ใกล้เคียงกับสัตว์ประหลาดชนิดนี้ครับ"

"ไม่เพียงเท่านั้น ภายในถ้ำน่าจะมีสิ่งวิปริตอยู่สองชนิด สัตว์ประหลาดไม่ต่ำกว่าสามชนิด และแหล่งชุมนุมของชนเผ่าขนาดใหญ่อีกหนึ่งแห่ง ตอนนี้ยังไม่แน่ชัดว่าชนเผ่านี้เป็นมนุษย์หรือสิ่งอื่น ข้าขอเสนอ ฮีซี อดีตนักรบล่าสัตว์ฝีมือฉกาจแห่งเมืองอันอวี่ สัมผัสวิญญาณของเธอสูงมาก สามารถรับรู้ล่วงหน้าและหลีกเลี่ยงอันตรายบางอย่างได้ครับ"

"หากการสำรวจถ้ำใต้ดินครั้งนี้มีเธอเป็นผู้นำทีม บางทีอาจจะช่วยเร่งความเร็วในการสำรวจของพวกเราได้ครับ"

ฟังดูสิ ฟังดู! นี่แหละที่เรียกว่าความเป็นมืออาชีพ!

ลู่เสวียนเหอได้ฟังรายงานเหล่านี้ก็รู้สึกดีใจมาก ชาวบ้านที่มีความเป็นระบบระเบียบและสามารถสืบหาข้อมูลได้เช่นนี้ เขาหวังว่าในถ้ำใต้ดินจะเจอมาเพิ่มอีกสักสองสามคน

"ตกลง ภายใต้ความสูญเสียที่น้อยที่สุด จงรีบเข้าไปสำรวจถ้ำใต้ดินให้เร็วที่สุด"

เขาพยักหน้าให้มอร์

มอร์ก้มกราบ จากนั้นจึงลุกขึ้น

ฮีซีซึ่งมีความสูงถึงสองเมตรถือคบเพลิงเชื้อไฟเดินอยู่ตรงกลาง

สเตรล่าถือไม้เท้า โดยมีไก่ดาวลูกไก่เดินตามอยู่ข้างๆ

และยังมีครึ่งอสูรอีกกว่าสิบตัว รวมทั้งหมด 20 คนและครึ่งคนครึ่งอสูรที่ลงไปในถ้ำใต้ดินด้วยกัน

ก่อนจะเข้าสู่ถ้ำใต้ดิน พวกเขาทั้งหมดได้แทงแก้วหูของตนเองจนทะลุ เลือดสดๆ ไหลรินลงมาตามใบหู แต่ไม่มีใครใส่ใจกับความเจ็บปวดนี้เลย

ต่อเรื่องนี้ นอกจากลู่เสวียนเหอที่รู้สึกตื่นเต้นตึงเครียดแล้ว ก็ไม่มีใครรู้สึกกดดันเลย

มอร์และฮีซี โดยเฉพาะฮีซี เธอไม่เคยรู้สึกว่าตัวเองปลอดภัยขนาดนี้มาก่อนเลย

การมีทรัพยากรมากมายและอุปกรณ์ที่ครบครันอยู่ในมือ เป็นสิ่งที่ฮีซีไม่กล้าแม้แต่จะคิดมาก่อนเลยในอดีต

ลู่เสวียนเหอที่กำลังตื่นเต้นอยู่เพียงลำพังเปิดคู่มือการเอาชีวิตรอดขึ้นมา เพื่อดูว่ามีข้อความอื่นอีกหรือไม่

แม้จะไม่มีข้อความ แต่กลับมีคำขอแลกเปลี่ยนแบบพิเศษ

ในร้านค้าแลกเปลี่ยนของเขามีสินค้าแขวนขายอยู่ไม่น้อย สินค้าที่ขายดีที่สุดก็คือไร่นาอย่างง่ายเลเวล 1

และเมื่อสิบนาทีก่อน เคอเซวี่ยได้เริ่มการสนทนาผ่านตลาดแลกเปลี่ยน

เคอเซวี่ย: อยู่ไหม? ผมต้องการตำแหน่งพิกัดของคุณ ผมสามารถจ่ายค่าตอบแทนให้ได้อย่างงามเลย

ลู่เสวียนเหอ: ?

เคอเซวี่ย: คุณมีของที่เกี่ยวกับสายหมอกหรือวันสิ้นโลกไหม? ถ้ามี ผมสามารถบอกคุณได้ ถ้าไม่มี ค่าตอบแทนที่ผมจะจ่ายให้ก็มากพอที่จะให้คุณบอกตำแหน่งพิกัดของสายหมอกให้ผมรู้

ลู่เสวียนเหอ: ......น้ำจากสายหมอกได้ไหม? แต่การแลกเปลี่ยนแบบนี้คุณรับได้เหรอ?

ก่อนหน้านี้ถงถงปฏิเสธการแลกเปลี่ยนนี้ไป เพราะกลัวว่าจะมีปัญหา

การแลกเปลี่ยนสำเร็จ

เคอเซวี่ยที่อยู่นอกอาณาเขต เมื่อได้รับของมา เขาก็กลืนน้ำสายหมอกแก้วเล็กๆ นี้ลงไปโดยตรง

เมื่อได้ยินเสียงกระซิบหลอนในหัวและภาพลวงตาที่บิดเบี้ยวตรงหน้า ใบหน้าของเขากลับปรากฏรอยยิ้มที่น่าเกลียดน่ากลัวทว่าพึงพอใจ

มือที่สั่นเทาเปิดคู่มือการเอาชีวิตรอด มองดูชื่อของฝั่งตรงข้าม ใบหน้าฉายแววสยดสยอง

เคอเซวี่ย: ในร่างกายของผม มีอีก... สิ่งหนึ่งอยู่ ตั้งแต่ตอนที่ผมเพิ่งมาถึงโลกภายใต้รหัสศูนย์ สิ่งนี้ก็ปรากฏขึ้นมาแล้ว

ลู่เสวียนเหอ: ช่วยพูดให้ละเอียดกว่านี้หน่อย