บทที่ 83 เกิดใหม่?

อุณหภูมิของดวงอาทิตย์บนท้องฟ้าเริ่มอบอุ่นขึ้นเรื่อยๆ จนถึงตอนนี้ความรู้สึกแผดเผาได้เลือนหายไปจนหมดสิ้น

หลายคนยืนนิ่งเงียบอยู่กับที่ รอคอยข่าวคราวจากใต้ดิน

ลู่เสวียนเหอกำลังสนทนากับผู้เอาชีวิตรอดคนนี้ผ่านคู่มือการเอาชีวิตรอด

เพียงแต่ข้อความที่อีกฝ่ายส่งมากลับแปลกประหลาดขึ้นทุกที

เคอเซวี่ย: ความจริงผมคือผู้กลับชาติมาเกิด

เมื่อเห็นข้อความบรรทัดนี้ ลู่เสวียนเหอถึงกับงุนงงไปชั่วขณะ สงสัยว่าตัวเองอ่านคำถามผิด หรือคนคนนี้พูดผิดกันแน่

ผู้กลับชาติมาเกิดในโลกภายใต้รหัสศูนย์เนี่ยนะ... จะไม่ถูกสิ่งวิปริตแปดเปื้อนมลพิษในพริบตาจริงๆ เหรอ?

แถมโลกแบบนี้ยังมีการกลับชาติมาเกิดอีก? ว่างนักหรือไง?

เรื่องทำนองนี้ ครึ่งเอลฟ์เคยเล่าให้เขาฟังอยู่ไม่น้อยในช่วงที่คุยเล่นกันก่อนหน้านี้ กระทั่งวันสิ้นโลกบางรูปแบบก็ยังเป็นผลพวงจากสิ่งที่เรียกว่า 'การหยั่งรู้อนาคต' แบบนี้ด้วยซ้ำ

ดังนั้น ปฏิกิริยาตอบสนองตามสัญชาตญาณของเขาก็คือ รู้สึกว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องโกหก

ลู่เสวียนเหอ: นายเล่าต่อสิ ฉันฟังอยู่

แม้จะรู้สึกว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องโกหก แต่เขาก็ไม่ได้ปฏิเสธตรงๆ กลับเลือกที่จะซักถามต่อไป

ห่างออกไปเบื้องหลังเคอเซวี่ยหนึ่งพันเมตรคืออาณาเขตของเขา เขาได้โอนโฉนดที่ดินให้คนอื่นไปแล้ว

ยามนี้ขณะเดินอยู่บนแผ่นดิน เขาสัมผัสได้ว่าภาพตรงหน้าปรากฏภาพหลอนขึ้นมาอย่างไม่ขาดสาย อีกทั้งข้างหูยังแว่วเสียงกระซิบที่ดูเหมือนจะดังมาจากที่ไกลแสนไกล และดังมาจากส่วนลึกในใจพร้อมกัน

ทว่าเขากลับไม่ได้ใช้วิธีการอื่นใดเพื่อกำจัดมลพิษและการกัดกร่อนเหล่านี้ ในทางกลับกัน มุมปากของเขากลับยกขึ้นเป็นรอยยิ้มกว้างอย่างเกินจริง ดื่มด่ำกับความรู้สึกที่พลังชีวิตกำลังหลุดลอยไปทีละนิด

คู่มือการเอาชีวิตรอด ช่องทางแชทส่วนตัว

เคอเซวี่ย: แต่ผมไม่ใช่ผู้กลับชาติมาเกิดแบบที่คุณคิดหรอกนะ ผมก็แค่เคยคิดว่าตัวเองเป็น

เคอเซวี่ย: หลังจากผมมาถึงโลกภายใต้รหัสศูนย์ ผมก็พบว่านี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ผมมาที่นี่ ผมได้รับความทรงจำจาก 'อนาคต' และอาศัยการหยั่งรู้อนาคตนี้สร้างความเจริญรุ่งเรืองได้มหาศาล ช่วงเวลาหนึ่งผมถึงขั้นเคยเป็นอันดับหนึ่งในทำเนียบผู้เอาชีวิตรอดเลยล่ะ

เคอเซวี่ย: แต่พออยู่ในโลกภายใต้รหัสศูนย์นานเข้า ผมก็เริ่มพบว่า 'อนาคต' ที่ผมรู้จักกับความเป็นจริงมันคลาดเคลื่อนกันมากขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งเมื่อวาน ผมถึงได้ตระหนักขึ้นมาว่า ผมลืมเรื่องหนึ่งไป

เคอเซวี่ย: พรสวรรค์ของผมล่ะ?

เคอเซวี่ย: ทุกคนล้วนมีพรสวรรค์ แต่ทำไมผมถึงไม่พบพรสวรรค์ของตัวเองเลย ก่อนหน้านี้ผมไม่เคยเอะใจเลยด้วยซ้ำว่าตัวเองไม่มีพรสวรรค์???

เคอเซวี่ย: ผมรู้สึกได้ว่าร่างกายของผมมีความผิดปกติ ผมจึงใช้วิธีการมากมายเพื่อตรวจเช็กร่างกายตัวเอง จนกระทั่งผมมาหาคุณและได้รับน้ำจากสายหมอกที่คุณให้มา พลังแห่งวันสิ้นโลกได้ทำลายการรับรู้ที่ถูกบดบังของผม ทำให้ข้อสันนิษฐานก่อนหน้านี้ของผมได้รับการพิสูจน์อย่างสมบูรณ์

เคอเซวี่ย: ผมได้ยินเสียงอีกเสียงหนึ่งในร่างกายของผม เสียงนี้กำลังกัดกินพรสวรรค์ของผมอยู่ตลอดเวลา

เคอเซวี่ย: ไม่เคยมีการกลับชาติมาเกิดอะไรทั้งนั้น มันคือแมลงตัวหนึ่งที่มุดเข้ามาในร่างกายผมตั้งแต่แรกเริ่ม แล้วสร้างภาพลวงตาแห่งอนาคตให้ผมเห็น มันปรสิตอยู่ในตัวผม กัดกินพรสวรรค์ของผม และควบคุมร่างกายของผม ตอนนี้ในหัวของผมมีแต่เสียงแมลงกัดกินอยู่ตลอดเวลา ผมเห็นแมลงตัวนั้นแล้ว

เคอเซวี่ย: คุณว่าในบรรดามนุษย์โลก จะมีคนแบบผมอีกสักกี่คน?

ลู่เสวียนเหอนั่งอยู่บนหลังอาชาเกราะเงิน การสำรวจถ้ำใต้ดินยังคงดำเนินต่อไป

ทว่าสีหน้าของเขาในยามนี้กลับเคร่งเครียดอย่างยิ่ง

เรื่องอื่นเขาก็ไม่ได้ใส่ใจนักหรอก แต่ประโยคสุดท้ายที่บอกว่า คนอื่นล่ะ...

แล้วไอ้แมลงนี่มันคือตัวอะไรกัน ทำไมถึงร้ายกาจขนาดนี้?

ลู่เสวียนเหอ: ที่นายมาหาฉันก็เพื่อพิสูจน์ว่า ในร่างกายของนายมีอีกเสียงหนึ่งอยู่จริงหรือเปล่า? แล้วตอนนี้ก็พิสูจน์ได้แล้ว นายจะเอายังไงต่อ?

เคอเซวี่ย: พิกัด บอกตำแหน่งพิกัดของคุณมา สิ่งที่อยู่ในตัวผมมันกลัวสายหมอกและกลัววันสิ้นโลกมาก แต่มันหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับผมแล้ว ผมไม่สามารถใช้เชื้อไฟขับไล่มันได้ ผมโอนโฉนดที่ดินให้ลูกน้องไปแล้ว ตอนนี้ผมไม่ได้เอาอะไรติดตัวมาเลยนอกจากของบางส่วน

เคอเซวี่ย: แล้วผมก็ต้องการน้ำที่แฝงพลังแห่งสายหมอกและวันสิ้นโลกแบบที่คุณมี เพื่อหยุดยั้งไม่ให้แมลงกัดกินผมต่อไป

ลู่เสวียนเหอ: (ดูรูปภาพ) (ดูรูปภาพ) (ดูรูปภาพ) ตำแหน่งพิกัดฉันไม่แน่ใจ แถวนี้ไม่มีจุดสังเกตที่ชัดเจน ฉันก็ไม่รับประกันว่านายจะหาฉันเจอไหม น้ำพวกนี้สำหรับฉันไม่มีค่าอะไร แต่ถ้านายพูดจริง นายคิดจะทำยังไง? เข้าไปในสายหมอกงั้นเหรอ?

เคอเซวี่ย: นี่คือค่าตอบแทน เป็นแปลนพิเศษที่ผมเปิดได้จากหีบสมบัติกับพิกัดที่ใช้แลกเปลี่ยน ผมมีวิธีของผม แมลงในตัวผมมันแข็งแกร่งมาก มันจะช่วยนำทางผมไปหาคุณเอง

ยินยอมรับคำขอแลกเปลี่ยนหรือไม่?

ลู่เสวียนเหอกดดูคำอธิบายของไอเทมทั้งสองชิ้นแล้วก็เดาะลิ้นเบาๆ ก่อนจะกดยอมรับแล้วเก็บของลงในคลังชั่วคราวโดยไม่รีบร้อนนำออกมา

เขาอ่านบันทึกการสนทนากับเคอเซวี่ยอีกครั้ง รู้สึกอยู่เสมอว่ามีบางอย่างผิดปกติ

ส่วนเรื่องที่อีกฝ่ายจะหาเขาเจอหรือไม่ เขาก็ไม่ได้ใส่ใจนัก อีกอย่างเขาก็อยากจะดูเหมือนกันว่าเคอเซวี่ยจะกล้าเดินเข้าไปในสายหมอกจริงๆ หรือเปล่า

เขาเองก็อยากเข้าไปในสายหมอกเพื่อดูว่าจะเกิดอะไรขึ้น ทั้งเรื่องวันสิ้นโลกและแผนที่ที่เขาเคยได้รับมา

ถ้าหมอนี่อยากจะเข้าไปจริงๆ ก็ถือซะว่าให้ช่วยเบิกทางให้เขาก็แล้วกัน

เดี๋ยวค่อยไปถามครึ่งเอลฟ์กับออกตาปุสถึงรายละเอียดให้แน่ชัดอีกที

บางทีพวกมันอาจจะให้คำตอบได้

การสำรวจถ้ำใต้ดินไม่ได้ดำเนินต่อเนื่องยาวไปจนถึงตอนกลางคืนหรอก ไม่อย่างนั้นคนข้างล่างคงเตรียมเก็บศพตัวเองได้เลย

ระหว่างที่ลู่เสวียนเหออ่านข้อมูลไปเรื่อยๆ เวลาล่วงเลยผ่านไปทีละนิด ดวงอาทิตย์คล้อยไปถึงช่วงบ่ายแล้ว

เขามองดูทุกคน พบว่าสีหน้าของแต่ละคนดูสงบนิ่ง

ขณะที่เขากำลังจะหันไปถามมอร์ ทันใดนั้นก็สัมผัสได้ถึงความเคลื่อนไหวจากในถ้ำใต้ดิน

เสียงฝีเท้าดังสับสนวุ่นวาย

ไม่ใช่แค่คนที่ลงไปสำรวจ แต่จำนวนกลับมากมายจนผิดปกติ

คนแรกที่ปรากฏตัวขึ้นภายใต้แสงแดดคือชายคนหนึ่งที่มีเลือดไหลซึมจากตาทั้งสองข้างและหูทั้งสองข้าง

ชายคนนี้ดูอ่อนแอมาก และดูเจ็บปวดอย่างยิ่งเมื่อต้องอยู่ภายใต้แสงแดด ความสูงของเขาเพียงหนึ่งเมตรเศษๆ ดูคล้ายคนแคระ

แต่เขาไม่ใช่คนแคระแน่นอน เพราะร่างกายของเขาผอมเกร็งมาก ส่วนหน้าตาก็เหมือนมนุษย์ปกติทั่วไป มีผมหยักศกสีเทา

คนที่ตามหลังมายังคงทยอยเดินออกมาไม่ขาดสาย

ส่วนชายผมเทาคนแรกที่ออกมา แม้ดวงตาจะมองไม่เห็นแล้ว แต่ราวกับว่าเขาสามารถรับรู้ได้ว่าลู่เสวียนเหออยู่ตรงไหน

ภายใต้แสงตะวัน ผิวหนังของเขาส่งเสียงดังฉ่าคล้ายถูกเผาไหม้ เลือดสีน้ำเงินไหลซึมออกมา

ลู่เสวียนเหอมองดูเขาคลานมาตามพื้น จนมาหยุดอยู่ที่ใต้ท้องอาชาเกราะเงิน พร้อมกับจัดท่าทางของตนแล้วคุกเข่าลง

"ท่านเจ้าอาณาจักร ขอบพระคุณท่านที่ช่วยชีวิตพวกเราไว้ครับ"

ความสามารถในการค้นหาเจ้าอาณาจักรของคนท้องถิ่นในโลกภายใต้รหัสศูนย์ยังคงยอดเยี่ยมเช่นเคย

แม้เขาจะไม่ได้ลงไปในถ้ำใต้ดินเลยแม้แต่น้อย แต่ก็เป็นความจริงที่เขาคือผู้ที่ช่วยชีวิตคนเหล่านี้ไว้

เขาก้มมองชายผมเทาด้านล่างแล้วกล่าวว่า

"ข้างล่างมีชนเผ่าขนาดใหญ่งั้นเหรอ?"

"ใช่ครับ ท่านเจ้าอาณาจักร หากไม่ใช่เพราะลูกน้องของท่านลงมาที่นี่ ชนเผ่าของพวกเราคงตายกันหมดแล้ว"

"ตั้งแต่สิ่งวิปริตพวกนั้นปรากฏตัวขึ้น ชนเผ่าของพวกเราที่มีคนเป็นหมื่น ตอนนี้เหลือไม่ถึงพันคนแล้วครับ"

ลู่เสวียนเหอได้ยินตัวเลขนี้ก็รู้สึกตกใจเล็กน้อย แต่เมื่อมองดูความสูงของชายผู้นี้ เขาก็พอจะเข้าใจได้

ถ้าคนข้างล่างตัวเล็กแค่นี้กันหมด หลักหมื่นคนก็คง... จะเยอะไปสักหน่อยจริงๆ

"เล่ารายละเอียดมาสิ"

แม้ความร้อนจากแสงแดดจะทำให้เออร์ลอสแทบทนไม่ไหว แต่เมื่อเทียบกับความตายอันวิปริตและแสนเจ็บปวดที่อยู่เบื้องล่าง นี่ถือว่าดีกว่ามากนัก

และกลิ่นอายของเชื้อไฟอันทรงพลังมหาศาลที่แผ่ออกมาจากตัวเจ้าอาณาจักรแปลกหน้าผู้นี้ ยิ่งทำให้เขาต้องยอมศิโรราบอย่างไม่อาจขัดขืน

เนื่องจากเออร์ลอสยังไม่ได้เข้าร่วมอาณาเขตทะเลลึก ลู่เสวียนเหอจึงไม่สามารถตรวจสอบแผงสถานะของเขาได้ มิฉะนั้นท่าทีของเขาอาจจะระมัดระวังตัวมากกว่านี้

"พวกเราคือเผ่าพันธุ์มนุษย์สาขาหนึ่งที่อาศัยอยู่ใต้ดินครับ เพราะในชั้นใต้ดินมีพืชชนิดหนึ่งที่มีพลังของเชื้อไฟแฝงอยู่ มันสามารถปกป้องพวกเรามนุษย์ที่อ่อนแอในโลกที่เต็มไปด้วยสิ่งวิปริตนี้ได้ครับ"