บทที่ 84 นักบวช

“เดิมทีพวกเราเป็นเพียงมนุษย์ธรรมดาที่ใช้ชีวิตอยู่บนผิวดิน แต่เพื่อหลบหนีวันสิ้นโลกที่ถูกทำนายไว้ จึงได้หลบซ่อนตัวลงสู่ใต้ดิน”

“ในช่วงเวลาที่หลบซ่อนตัวอยู่ในโลกใต้ดิน ร่างกายของพวกเราล้วนเกิดความเปลี่ยนแปลงบางอย่างขึ้น ทำให้ไม่อาจหวนคืนสู่ผิวดินได้อีกต่อไป”

“ในวันที่เก้าพันห้าร้อยหกสิบสามของการอยู่ใต้ดิน ข้าสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายแห่งความพินาศที่คืบคลานเข้ามา ทว่าชนเผ่าของพวกเรากลับได้รับความเสียหายอย่างหนัก เมื่อต้องเผชิญหน้ากับสัตว์ประหลาดใต้ดินที่ขยายพันธุ์เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ประกอบกับ [หญ้าหลิวหลันอิง] ที่เพาะปลูกในปริมาณมากได้ยากยิ่ง ทำให้พวกเราไร้กำลังจะต่อกรกับความพินาศนี้ได้”

“ข้าทำได้เพียงพยายามสุดความสามารถในขอบเขตที่ตนพอจะทำได้ เพื่อให้มีผู้รอดชีวิตมากที่สุด ทว่าท้ายที่สุดก็ยังล้มเหลว พวกเราไร้ซึ่งประสบการณ์ในการรับมือกับสิ่งวิปริตเหล่านี้ ต่อให้เป็นตอนที่อยู่บนผิวดิน พวกเราก็ไม่เคยพานพบมาก่อน”

“แต่ยังนับว่าโชคดี ในระหว่างการประกอบพิธีกรรมครั้งหนึ่ง ข้าได้ค้นพบคำตอบในการหลีกหนีจากความพินาศ ตราบใดที่พวกเรายอมทำให้ตนเองตาบอดและหูหนวก ก็จะรอดพ้นและพบกับหนทางรอดที่แท้จริง”

“ดังนั้น พวกเราจึงได้รอจนกระทั่งท่านมาถึงครับ ท่านเจ้าอาณาจักร”

.......

“......ข้าคือนักบวชของชนเผ่ามนุษย์ขนาดใหญ่แห่งนี้ ดังนั้นร่างกายจึงอ่อนแอลงเรื่อยๆ จากการทำนายครั้งแล้วครั้งเล่า โดยใช้การดับสูญของร่างกายมาต่อต้านการถูกลบล้างจากคำทำนาย...”

“ท่านเจ้าอาณาจักร นี่คือโลกที่พวกเราได้พานพบมาครับ”

หลังจากลู่เสวียนเหอรับฟังจบ จุดที่เขาให้ความสนใจกลับเป็นเรื่องที่ว่า ทรัพยากรใต้ดินนั้นมีมากมายอย่างแท้จริง ถึงขั้นสามารถหล่อเลี้ยงและมอบปัจจัยการดำรงชีวิตให้แก่ชนเผ่าที่มีประชากรนับหมื่นคนได้

และอีกประการหนึ่งคือ ในที่สุดอาณาเขตของเขาก็จะมีแรงงานเพิ่มขึ้นเสียที ไม่ต้องตกอยู่ในสภาวะขาดแคลนคนจนทำอะไรไม่ถูกเหมือนอย่างตอนนี้

ตามที่ชายผู้นี้กล่าว คนอื่นๆ ล้วนมีความสูงตามมาตรฐานของมนุษย์ปกติ ไม่ใช่คนแคระแต่อย่างใด มีเพียงเขาเท่านั้นที่ค่อนข้างพิเศษ

ส่วนเรื่องอื่นๆ ไว้รอให้ฮีซีมารายงานแล้วค่อยจัดการรวบรวมทีละเรื่องก็แล้วกัน

คนที่มอร์แนะนำมานั้นไม่เลวเลยจริงๆ การลงไปสำรวจถ้ำใต้ดินไม่เพียงแต่จะไม่มีการสูญเสียกำลังคน ทว่าผลลัพธ์ที่ได้ยังเกินความคาดหมายไปมาก

“ท้องฟ้าเริ่มมืดลงแล้ว”

“หลังจากทำพันธสัญญาเสร็จสิ้น ให้นำคนเหล่านี้กลับไปก่อน แล้วค่อยมารายงานให้ฉันฟังว่าเกิดอะไรขึ้นเบื้องล่างบ้าง”

ลู่เสวียนเหอกล่าวขึ้นขณะทอดสายตามองดวงตะวันที่กำลังจะคล้อยต่ำลง

ฮีซีทำงานได้เก่งกาจอย่างแท้จริง หลังจากลงไปแล้ว เธอก็นำพาผู้รอดชีวิตทั้งหมดที่เหลืออยู่ขึ้นมาได้ในคราวเดียว โดยไม่จำเป็นต้องมีการเคลื่อนย้ายผู้คนเป็นรอบที่สอง

รอจนกระทั่งดวงตะวันทอแสงในวันรุ่งขึ้น ก็จะสามารถเริ่มดำเนินการเก็บกวาดพื้นที่ด้านล่าง รวมถึงพัฒนาและใช้ประโยชน์จากทรัพยากรเหล่านั้นได้โดยตรง

เรื่องนี้ไม่ต้องสงสัยเลยว่า บุคคลที่เหมาะสมที่สุดในการรับผิดชอบก็คือเอลเซน

ท้ายที่สุดแล้ว เขาก็คือชาวบ้านที่แข็งแกร่งที่สุดในอาณาเขต ณ เวลานี้

หลังจากเขากลับมาถึงอาณาเขตได้ไม่นาน

ครึ่งเอลฟ์อย่างเอลเซนก็นำพาเหล่าเซนทอร์กลับมา

ในขณะเดียวกัน เขายังนำพาสิ่งมีชีวิตอื่นกลับมาด้วย นั่นคือ ภูตบุปผาตนใหม่และเอลฟ์อีกหนึ่งตน

เมื่อลู่เสวียนเหอได้รับข่าวนี้ เขารู้สึกราวกับว่าวันนี้ตนเองดวงดีอย่างฉุดไม่อยู่ การพัฒนาอาณาเขตในที่สุดก็ไม่ต้องขับเคลื่อนไปอย่างยากลำบากเหมือนก่อนหน้านี้แล้ว

เมื่อยามราตรีมาเยือน บรรดาทาสและชาวบ้านที่อยู่นอกอาณาเขตต่างก็เดินทางกลับเข้าสู่อาณาเขตจนหมดสิ้น

เดิมทีเออร์ลอสตั้งใจจะรั้งอยู่เพียงด้านนอก แม้แต่พื้นที่ไร่นาที่อยู่นอกอาณาเขตเขาก็ยังไม่กล้าเข้าใกล้ ทว่ากลับถูกเอลเซนพาตัวเข้าไปด้านใน

เมื่อเอลเซนได้เห็นทุกสิ่งที่เจ้าอาณาจักรเนรมิตขึ้นมาภายในวันเดียว เขาก็ยากจะบรรยายความรู้สึกของตนเองออกมาได้ เพียงแต่คิดว่า บางทีสถานที่แห่งนี้อาจมีสิ่งที่เรียกว่า 'การคุ้มครอง' อยู่จริง มิเช่นนั้น แค่ออกไปข้างนอกเพียงหนเดียว จะพานักบวชที่แท้จริงกลับมาได้อย่างไร?

ณ ลานกว้างของอาณาเขต

เปลวเพลิงจากเตาหลอมและสีสันของแร่สีม่วงสาดส่องผสานเข้าด้วยกัน เผยให้เห็นบรรยากาศที่แปลกตาออกไป

ลู่เสวียนเหอนั่งลงบนที่นั่งแห่งหนึ่งอย่างผ่อนคลาย ทอดสายตามองดูเหล่าคนใต้ดินที่สูญเสียดวงตากำลังค่อยๆ จิบกินอาหารทีละคำ

ยังมีมารดาที่อุ้มทารกน้อยมาตั้งแต่แรกเริ่ม ทารกคนแรกที่เข้ามายังอาณาเขตแห่งนี้ บัดนี้เริ่มหัดเดินได้แล้ว

นอกเหนือจากทารกของเผ่ามนุษย์แล้ว ในหมู่ครึ่งอสูรก็มีเด็กเกิดใหม่ไม่น้อยเช่นกัน

ชีวิตมักจะแพร่ขยายเผ่าพันธุ์ในยามที่เหมาะสม เฉกเช่นช่วงเวลานี้

ส่วนลู่เสวียนเหอนั่งเอนกายอย่างสบายใจ มองดูซุปกระดูกหมูข้าวโพด ไข่ผัดมะเขือเทศ และบาร์บีคิวปิ้งย่างที่วางอยู่ตรงหน้า

ส่วนข้าวสาลี พริก และข้าวเจ้าของเขานั้น ยังคงไร้วี่แววว่าจะได้มาเมื่อใด

ไก่ดาวลูกไก่ที่อยู่ด้านข้างกำลังจิกกินอาหารในชาม ส่วนอาชาเกราะเงินที่แม้จะกินอิ่มแล้ว ทว่าก็ยังคงให้ชาวบ้านป้อนอาหารของมนุษย์ให้มันกินเล่นเป็นของว่างอย่างตะกละตะกลาม

ด้วยอานิสงส์ของไร่นาอย่างง่ายเลเวล 1 และภูตบุปผาที่ขยันขันแข็งในการทำงานมากขึ้นเรื่อยๆ ความเร็วและปริมาณในการเก็บเกี่ยวผลผลิตทางการเกษตรจึงเพิ่มสูงขึ้นและรวดเร็วขึ้น ส่งผลให้อาหารที่สะสมอยู่ในคลังสินค้ามีปริมาณมากขึ้นตามไปด้วย

ภายในอาณาเขต ต่อให้เป็นเพียงทาสก็ไม่จำเป็นต้องประทังชีวิตด้วยการแทะรากไม้อีกต่อไป

ในความเป็นจริง ดังที่เหล่าผู้เอาชีวิตรอดที่เดินทางจากโลกมายังสถานที่แห่งนี้ได้ลงความเห็นไว้ โลกภายใต้รหัสศูนย์ไม่ได้ขาดแคลนทรัพยากร ทว่าขาดเพียงวิธีการที่จะนำทรัพยากรเหล่านั้นมาครอบครองได้อย่างปลอดภัยเท่านั้น

ทรัพยากรที่ไร้จุดสิ้นสุดล้วนปรากฏอยู่บนแผ่นดินและท่ามกลางสายหมอก รอคอยให้ทุกสรรพชีวิตมาเก็บเกี่ยวไปใช้ประโยชน์

ทว่าน่าเสียดายที่ ในขณะที่โลกใบนี้อุดมไปด้วยทรัพยากรมหาศาล ในขณะเดียวกันก็แฝงไปด้วยวิกฤตการณ์นับไม่ถ้วนเช่นกัน

เอลเซนไม่ค่อยชื่นชอบสิ่งของที่มาจากพวกเอลฟ์นัก ทว่านับตั้งแต่ครั้งก่อนที่เขาได้ลิ้มลองน้ำจากบ่อจันทรา เขาก็ลุ่มหลงในรสชาตินั้นทันที ยามนี้เขากำลังร่วมดื่มน้ำจากบ่อจันทรากับเอลฟ์อีกตนหนึ่ง รวมถึงภูตบุปผาด้วย

ขณะที่เขาทอดสายตามองดูเหล่าคนใต้ดินที่สูญเสียการมองเห็น โดยเฉพาะเออร์ลอสที่มีร่างเตี้ยแคระ น้ำเสียงของเขาก็แฝงไปด้วยความรู้สึกทอดถอนใจอย่างยิ่ง

“นึกไม่ถึงเลยว่า ท่านเจ้าอาณาจักรเพียงแค่ลงไปสำรวจถ้ำใต้ดินเพียงเล็กน้อย กลับได้ผู้ใต้บังคับบัญชาเช่นนี้มาครอบครอง ดูท่าข้าคงต้องพยายามให้มากกว่านี้เสียแล้ว มิฉะนั้นเกรงว่าจะถูกท่านทิ้งห่างไว้เบื้องหลัง”

“ถึงเวลานั้น หากข้าหมดประโยชน์แล้ว ข้าก็จะรั้งอยู่ภายในอาณาเขตเพื่อทำไร่ทำนาให้แก่ท่านครับ”

เขากล่าวติดตลก ท่าทีดูผ่อนคลายและเป็นกันเองเฉกเช่นวันแรกที่ได้พบกัน

ลู่เสวียนเหอเผยรอยยิ้มออกมาเช่นกัน เขามองไปยังสายเลือดเอลฟ์แท้ที่อยู่ด้านข้าง ทว่ากลับไม่ได้เอื้อนเอ่ยสิ่งใดออกมา

หลังจากเหล่าคนใต้ดินทั้งหมดได้ทำพันธสัญญาและกลายเป็นทาส ภายใต้การแจ้งเตือนของเอลเซน เขาก็ได้ตรวจสอบข้อมูลของคนเหล่านี้

ในบรรดาข้อมูลเหล่านั้น แผงสถานะของนักบวชเออร์ลอสที่เอ่ยปากสนทนากับเขาเป็นคนแรก ทำให้เขารู้สึกตกตะลึงอย่างยิ่ง

[มนุษย์]

[ชื่อ: เออร์ลอส ซิกฟรีด]

[เผ่าพันธุ์: มนุษย์ (ใต้ดิน)]

[พรสวรรค์: พยากรณ์ดวงดาว]

[อาชีพ: นักบวช (พิเศษ)]

[เลเวล: 100]

[สังกัดกองกำลัง: ทะเลลึก (ลู่เสวียนเหอ)]

ความจริงแล้วลู่เสวียนเหอก็ไม่ค่อยเข้าใจนัก คนที่ดูอ่อนแอและเปราะบางถึงเพียงนี้ กลับกลายเป็นบอสใหญ่ที่มีเลเวลสูงถึง 100 เชียวหรือ?

นี่มันเป็นเรื่องที่ยากจะจินตนาการได้จริงๆ

ไม่ว่าเขาจะพินิจพิจารณาจากมุมมองใด เขาก็มองไม่ออกเลยแม้แต่น้อย

“ฉันเองก็สับสนเหมือนกัน ข้อมูลของเขากับสิ่งที่เขาแสดงออกมามันไม่สอดคล้องกันเลยสักนิด”

“เอลเซน บางทีนายอาจจะรู้ว่านี่เป็นเพราะอะไร”

เอลเซนทอดสายตามองเอลฟ์ที่อยู่ด้านข้างซึ่งเริ่มมีท่าทีอ่อนลง เอลฟ์ที่แท้จริงนั้นไร้ซึ่งเพศสภาพ รูปลักษณ์ของมันงดงามและประณีตจนเกินไป หากตกไปอยู่ในมือของผู้อื่น เกรงว่าจะต้องกลายเป็น สินค้า ชิ้นหนึ่งอย่างแน่นอน

เมื่อเขาได้ยินคำถามของเจ้าอาณาจักร สำหรับเจ้าอาณาจักรมนุษย์ผู้นี้ที่มีความรู้พื้นฐานแทบจะเป็นศูนย์ เขากลับไม่รู้สึกแปลกใจเลยแม้แต่น้อย

มีอะไรน่าแปลกใจกันล่ะ พวกเจ้าอาณาจักรก็เป็นเช่นนี้กันทั้งนั้น พวกเขาไม่จำเป็นต้องทำความเข้าใจในเรื่องเหล่านี้หรอก

ดังนั้น เอลเซนจึงจ้องมองเข้าไปในดวงตาสีดำขลับของเจ้าอาณาจักร ก่อนจะเอ่ยออกมาด้วยความสัตย์จริงและจริงใจว่า

“ท่านเจ้าอาณาจักร บางทีอาจเป็นเพราะว่า บุคคลผู้นี้คือ นักบวช ครับ”