บทที่ 85 อนาคตของอาณาเขต

"ท่านเจ้าอาณาจักร บางทีอาจเป็นเพราะว่า บุคคลผู้นี้คือ นักบวช ครับ"

เสียงของเอลเซนดังขึ้น

ลู่เสวียนเหอตรวจสอบข้อมูลของเออร์ลอสอีกครั้ง ทว่าก็ยังคงมองไม่ออกอยู่ดี

เมื่อสอบถามจากผู้เอาชีวิตรอดคนอื่นๆ ก็เป็นไปตามคาด ไม่มีเบาะแสใดๆ เลย

"นักบวชมีไว้เพื่อสื่อสารกับโลกและหยั่งรู้อนาคต ไม่ได้มีไว้เพื่อการต่อสู้ครับ"

"นักบวชที่แข็งแกร่งถึงเพียงนี้ ต่อให้เป็นอาณาเขตระดับ [เมือง] ก็ใช่ว่าจะสามารถครอบครองได้ ท่านเจ้าอาณาจักรช่างมีวาสนาที่มากพอจริงๆ ครับ"

เมื่อเอลเซนเห็นว่าเจ้าอาณาจักรเตรียมจะซักถามต่อ จึงรีบเปลี่ยนหัวข้อสนทนาไปยังเอลฟ์ที่อยู่ด้านข้างทันที

"สำหรับความรู้อันเก่าแก่เช่นนี้ หากท่านสอบถามเอลฟ์ที่แท้จริงตนนี้ บางทีอาจได้รับคำตอบที่แม่นยำกว่า ข้าก็เป็นเพียงครึ่งเอลฟ์พเนจรเท่านั้นครับ"

ครึ่งเอลฟ์ผายมือออก เพื่อให้เจ้าอาณาจักรหันไปมองเอลฟ์ข้างกายที่มีใบหน้างดงามประณีตจนแทบจะแยกเพศไม่ออกตนนี้ เพียงแต่เมื่อเทียบกับเอลเซนแล้ว เอลฟ์แท้ตนนี้ยังมีอายุน้อยกว่ามาก

เอลฟ์มีเรือนผมสีเขียวเข้มยาวสยายจรดบั้นเอว สายตาที่มันใช้มองเจ้าอาณาจักรมนุษย์นั้นซับซ้อนอย่างยิ่ง ราวกับไม่เข้าใจเลยว่าเหตุใดสถานที่เช่นนี้ถึงได้มีเจ้าอาณาจักรที่แท้จริงปรากฏตัวขึ้นมาได้

"มนุษย์ใต้ดินผู้นี้ครอบครองอาชีพอันเก่าแก่ ซึ่งอาชีพนี้ได้สูญหายไปท่ามกลางฝุ่นผงแห่งสายหมอกตั้งแต่เนิ่นนานมาแล้ว แม้แต่ในโลกภายใต้รหัสศูนย์ก็ยังพบเจออาชีพนี้ได้ยากยิ่ง โดยทั่วไปพวกเขาจะถูกเรียกว่า 'ผู้พยากรณ์ดวงดาว' ครับ"

น้ำเสียงของเอลฟ์แท้วินเทอร์นั้นดังกังวานและสดใสยิ่งนัก

ลู่เสวียนเหอครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็เอ่ยถามคำถามที่สำคัญที่สุดออกไป

"อยู่ใต้ดินก็สามารถพยากรณ์ดวงดาวได้งั้นเหรอ?"

วินเทอร์นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง มันสบตากับเอลเซน และในการสบตากันของทั้งสองนั้นราวกับได้พิสูจน์สิ่งใดบางอย่างไปแล้ว

เอลฟ์แท้ตนนี้จึงค่อยๆ เอื้อนเอ่ยออกมา

"หากท่าน... ท่านช่างเป็นตัวตนที่ยิ่งใหญ่จริงๆ ที่ไม่เคยสัมผัสกับความมืดมิดมาก่อน หากท่านเคยทอดสายตามองดูโลกและมองดูผืนดินในยามราตรี ท่านก็จะตระหนักได้ว่า ใต้ดินก็คือหมู่ดาวครับ"

"นั่นคือ... ในตำนานเล่าขานว่า นั่นคือโลกที่เหล่าสัตว์ร้ายแห่งราตรีสถิตอยู่ คือหมู่ดาวที่พวกมันสถิตอยู่ครับ"

"......"

ดูจากสีหน้าของเอลฟ์ทั้งสองตนฝั่งตรงข้ามแล้ว เรื่องนี้น่าจะเป็นความรู้พื้นฐานอย่างแน่นอน

ลู่เสวียนเหอรู้สึกกระอักกระอ่วนเล็กน้อย ทว่าความกระอักกระอ่วนนั้นก็มลายหายไปในพริบตา

คนอื่นยังไม่เห็นอาย แล้วเขาจะอายไปทำไม

เขาทอดสายตาไปยังอีกทิศทางหนึ่งของลานกว้าง ที่นั่นมีสิ่งก่อสร้างที่ดูคล้ายกับการนำนาฬิกาทรายและนาฬิกาแดดมาหลอมรวมกัน

นาฬิกาทราย

"งั้นก็หมายความว่า ประโยชน์ของนักบวชผู้นี้ก็คือนาฬิกาทรายฉบับอัปเกรดสินะ?"

คราวนี้เป็นเอลเซนที่ตกอยู่ในความเงียบ ทว่าเขาก็รีบเอ่ยขึ้นมาว่า

"หากท่านเจ้าอาณาจักรยังคงปรารถนาที่จะก้าวเข้าสู่สายหมอก นักบวชผู้นี้จะสามารถช่วยเหลือท่านให้เดินทางกลับมาได้อย่างราบรื่นแน่นอนครับ"

"ในโลกที่หลงทางไปแล้วเหล่านั้น นักบวชประเภทนี้มักจะถูกเรียกว่าผู้สนทนากับทวยเทพ หากวัดกันที่ระดับเหนือธรรมดา เขาแข็งแกร่งกว่าข้ามากนัก แต่เห็นได้ชัดว่าเผ่าพันธุ์ของเขาไม่สามารถปกป้องเขาได้ ดังนั้นเพื่อต่อต้านความเสี่ยงจากการหยั่งรู้อนาคต เขาจึงทำได้เพียงบดขยี้ตนเองครั้งแล้วครั้งเล่า"

"แต่หากอยู่ภายในอาณาเขตของท่านเจ้าอาณาจักร อันตรายจากการหยั่งรู้อนาคตย่อมสามารถใช้พลังของเชื้อไฟและโฉนดที่ดินมาต่อต้านได้ โดยไม่จำเป็นต้องให้นักบวชบดขยี้ตนเองเลย และท่านก็จะได้ครอบครองนักบวชระดับตำนานผู้มีพลังในการหยั่งรู้อนาคตอย่างแท้จริงครับ"

ลู่เสวียนเหอค่อนข้างสับสนว่าระดับเหนือธรรมดาในโลกภายใต้รหัสศูนย์นั้นเขานับกันอย่างไร จึงตัดสินใจนับตามตัวเลขอาหรับของผู้เอาชีวิตรอดในสายหมอกไปเสียเลย

คนหนึ่งเลเวล 60 อีกคนเลเวล 100 ต่อให้เป็นคนโง่ก็ยังรู้ว่าสองระดับนี้มีความแตกต่างกันราวฟ้ากับเหว

เอลเซนยักไหล่เบาๆ ก่อนจะกล่าวต่อ

"ท่านได้ครอบครองนักบวชระดับตำนานขั้นหกแล้วครับ"

"หากท่านต้องการจะถามข้าว่า เขาสามารถทำอะไรได้บ้างล่ะก็... หากท่านยินดี ท่านสามารถมอบหมายการบริหารจัดการอาณาเขตทั้งหมด รวมถึงอนาคตที่ท่านปรารถนาให้แก่เขา แล้วเขาจะบอกทุกสิ่งแก่ท่านเองครับ"

"เขายังสามารถทำนายถึงการจุติของสายหมอกได้ เฉกเช่นมหาจอมเวทผู้ห่างไกลผู้นั้น ทว่าในด้านการหยั่งรู้อนาคต นักบวชผู้นี้แข็งแกร่งกว่ามหาจอมเวทผู้นั้นมหาศาลนักครับ"

"แน่นอนว่าในตอนนี้ ร่างกายของเขากำลังจะถูกบดขยี้จนแหลกสลายแล้ว ท่านเจ้าอาณาจักรคงต้องรอให้นักบวชฟื้นฟูร่างกายเสียก่อนค่อยว่ากันครับ"

พอฟังมาถึงตรงนี้ ลู่เสวียนเหอก็อดไม่ได้ที่จะอยากค่อนขอดว่าก่อนหน้านี้อีกฝ่ายเอาแต่พูดจาเป็นปริศนาเสียเหลือเกิน พูดให้มันชัดเจนแบบตอนนี้ตั้งแต่แรกก็สิ้นเรื่อง

เขาสั่งให้คนไปตามเออร์ลอสมา

เอลฟ์แท้วินเทอร์หันไปมองเอลเซนด้วยความตกตะลึง

เอลเซนทำทีเป็นหลุบตาต่ำ ทำสมาธิ แสร้งทำเป็นมองไม่เห็นอะไรทั้งสิ้น

เออร์ลอสมีรูปร่างเตี้ยแคระอย่างยิ่ง แม้ดวงตาจะได้รับการพอกยาแล้วทว่าก็ยังคงมองไม่เห็นสิ่งใดเลย จะมีก็แต่หูที่ฟื้นฟูได้ดีกว่าดวงตาเล็กน้อย

แม้จะมองไม่เห็นและแทบจะไม่ได้ยินสิ่งใด ทว่าเขาก็ยังสามารถรับรู้ได้อย่างชัดเจนว่าผู้ใดคือเจ้าอาณาจักร และคนอื่นๆ คือใครบ้าง

"ท่านเจ้าอาณาจักร ท่านเรียกตัวเออร์ลอสมา มีเรื่องอันใดหรือครับ?"

เออร์ลอสเอ่ยถามไปยังทิศทางที่ลู่เสวียนเหออยู่

เช่นเคย ลู่เสวียนเหอไม่คิดจะแสร้งทำเป็นว่าตนเองล่วงรู้ทุกสิ่ง เขาเป็นพวกที่ไม่รู้ก็คือถาม อย่างไรเสียคนในโลกภายใต้รหัสศูนย์ก็มองว่าเป็นเรื่องปกติอยู่แล้วที่เจ้าอาณาจักรจะไม่รู้อะไรเลย

"ฉันเพิ่งจะรู้ถึงความสำคัญของนักบวช หลังจากที่สอบถามเอลฟ์สองตนนี้แล้ว ได้ยินมาว่านายสามารถหยั่งรู้ทิศทางการพัฒนาและอนาคตของอาณาเขตให้ฉันได้"

"แต่ตอนนี้นายดูอ่อนแอเกินไป ต้องการสิ่งใดเพื่อฟื้นฟูร่างกายของนายบ้างล่ะ?"

ช่างตรงไปตรงมาเสียจริง

วินเทอร์ถึงกับฟังจนมึนงง ส่วนเอลเซนก็ก้มหน้าดื่มน้ำเงียบๆ แสร้งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้

เออร์ลอสก็ไม่ได้รู้สึกแปลกใจแต่อย่างใด

ไม่ว่าเจ้าอาณาจักรจะไม่ล่วงรู้สิ่งใดเลย หรือล่วงรู้ทุกสรรพสิ่ง ล้วนแต่เป็นเรื่องปกติทั้งสิ้น

เออร์ลอสหันไปทางที่เตาอัญญพจน์ตั้งอยู่ เขานั่งลงบนม้านั่งไม้ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า

"เมื่อข้าอยู่ภายในโฉนดที่ดิน และมีแสงสว่างจากเชื้อไฟสาดส่องอยู่ตลอดเวลา ข้าก็สามารถฟื้นฟูพลังของตนเองได้แล้วครับ ทว่าหากต้องการให้ฟื้นฟูอย่างรวดเร็วที่สุด ก็จำเป็นต้องใช้เชื้อไฟที่ทรงพลังยิ่งกว่านี้"

เขาชะงักไปครู่หนึ่ง น้ำเสียงยังคงอ่อนโยน ทว่าคำพูดที่เอื้อนเอ่ยออกมากลับแฝงไปด้วยความหมายพิเศษบางอย่าง

"อาณาเขตของท่านเจ้าอาณาจักรในระดับ [หมู่บ้าน] ตอนนี้นับว่าไม่เลวเลยครับ ทว่าเชื้อไฟที่ทรงพลังอย่างแท้จริงของท่านไม่ได้อยู่ที่นี่ แต่อยู่ในอีกสถานที่หนึ่งที่ห่างไกลทว่ากลับใกล้แสนใกล้"

"หากข้าสามารถใช้มันเพื่อชำระล้างร่างกายของข้าได้ ข้าจะสามารถฟื้นฟูร่างกายที่กำลังเลือนลางของข้าให้กลับมาเป็นปกติได้ในเวลาที่สั้นที่สุดครับ"

"หากท่านต้องการจะถามถึงอาณาเขตและอนาคตของท่าน การหยั่งรู้อนาคตในระดับนี้จะไม่สร้างความเสียหายต่อร่างกายของข้าครับ อาณาเขตของท่านดูเผินๆ เหมือนจะแข็งแกร่ง ทว่าแท้จริงแล้วเพิ่งจะเริ่มพัฒนาเท่านั้น สายการผลิตที่สำคัญที่สุดก็ยังไม่ได้ถูกสร้างขึ้นมาเลย"

"แม้ข้าจะไม่ได้ทำการหยั่งรู้อนาคต ทว่าข้าก็สามารถสัมผัสได้จากตัวท่านเจ้าอาณาจักรครับ สำหรับท่านแล้ว การมุ่งหน้าสู่ผืนน้ำเท่านั้น ถึงจะสามารถบรรลุความแข็งแกร่งที่แท้จริงได้ ส่วนการพัฒนาทั้งหมดบนบกนั้นเป็นเพียงการทำตามขั้นตอนไปเรื่อยๆ หากต้องเผชิญหน้ากับวันสิ้นโลกที่ไม่อาจต่อกรได้และภัยพิบัติแห่งราตรี เกรงว่าคงจะต้องถูกทำลายจนย่อยยับครับ"

"ข้าสามารถสูดดมได้ถึงกลิ่นอายแห่งสายหมอก ที่นี่อยู่ใกล้กับสายหมอกมากเหลือเกิน ต่อให้เป็นสิ่งมีชีวิตที่ทรงพลังเพียงใด ก็คงไม่กล้าสร้างอาณาเขตไว้ในสถานที่ที่ห่างจากความพินาศเพียงก้าวเดียวเช่นนี้หรอกครับ"

"ท่านเจ้าอาณาจักร หากท่านต้องการจะถามข้าถึงการพัฒนาอาณาเขตของท่านล่ะก็... จงมุ่งหน้าสู่สายหมอกเถิด สายหมอกได้นำพามหาสมุทรของอีกโลกหนึ่งมา และในมหาสมุทรนั้นก็มีทะเลลึกสถิตอยู่ครับ"

ลู่เสวียนเหอนั่งฟังคำพูดของเออร์ลอส แม้ประโยคแรกจะทำให้เขารู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง ทว่าเขาก็ไม่ได้พูดแทรกขึ้นมาแต่อย่างใด จนกระทั่งอีกฝ่ายพูดจบ สายตาที่เขามองไปยังนักบวชผู้นี้ก็แฝงไปด้วยความหมายอื่นๆ เพิ่มขึ้นมา

สิ่งที่เอลเซนพูดนั้นไม่ผิดเลยสักนิด นี่คือสิ่งมีชีวิตพิเศษระดับ 100 อย่างแท้จริง ถึงขั้นสามารถสัมผัสได้ถึงเพียงนี้เพียงแค่อาศัยการรับรู้ของตนเอง และได้รับข้อมูลมามากมายขนาดนี้ หากในอนาคตฟื้นฟูความแข็งแกร่งที่แท้จริงกลับมาได้ จะทรงพลังถึงเพียงไหนกันนะ?

จู่ๆ เขาก็เกิดความคิดหนึ่งขึ้นมา ชนเผ่าใต้ดินนับหมื่นคนนั้น เกรงว่าคงจะเติบโตและแพร่ขยายเผ่าพันธุ์มาได้ก็ภายใต้การนำพาของคนผู้นี้เป็นแน่

หลังจากสอบถามดูแล้ว เขาก็ได้รับคำตอบที่แน่ชัดกลับมา