บทที่ 87 อัปเกรดโฉนดที่ดิน

ยามราตรีหวนคืนสู่ความสงบเงียบ ทว่าแสงจันทร์กลับสาดส่องเข้มข้นยิ่งขึ้น อาบไล้ลงบนผืนดินราวกับปลุกเร้าอีกโลกหนึ่งให้ตื่นตระหนก

ลู่เสวียนเหอมองดูเออร์ลอสที่กำลังอธิบายเรื่องราวภายในอาณาเขตอย่างฉะฉาน โดยเฉพาะเมื่อกล่าวถึงเรื่อง 'การออกทะเล'

นี่คือสิ่งที่เขาอยากทำมาตลอดจริงๆ แต่จะให้เขาไปงมขยะอยู่ก้นทะเลลึกคนเดียวมันก็คงไม่ใช่เรื่อง

อีกอย่าง การเดินทางออกจากอาณาเขตไปสู่สถานที่ที่ไม่รู้จักเพียงลำพัง มันเสี่ยงตายเกินไป

มหาสมุทรก็คือมหาสมุทร แต่สายหมอกก็ยังคงปกคลุมอยู่เหนือผืนน้ำเช่นกัน

เออร์ลอส นักบวชผู้มีสีหน้าค่อยๆ ฟื้นคืนกลับมา มองไปยังเจ้าอาณาจักรด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนและสงบนิ่งอย่างยิ่ง

“ท่านเจ้าอาณาจักร สถานที่ที่อนาคตของท่านมุ่งไป ย่อมต้องเป็นสถานที่ที่มีกระแสน้ำเชี่ยวกราก ทว่าในยามนี้ นอกเหนือจากมหาสมุทรจากอีกโลกหนึ่งที่อยู่เบื้องหลังท่านแล้ว กระแสน้ำอื่นๆ ล้วนอยู่ห่างไกลจากท่านเกินไปครับ”

“แม้สายหมอกจะหมายถึงวันสิ้นโลก แต่ในเมื่อท่านเจ้าอาณาจักรสามารถสร้างอาณาเขตในระยะประชิดได้ถึงเพียงนี้ บางทีอาจจะมีโอกาสอื่นซ่อนอยู่ครับ”

“ดังนั้น อย่างที่ข้าเคยกล่าวไว้ ท่านอยากลองเข้าสู่สายหมอกดูหรือไม่ครับ มหาสมุทรที่มาจากอีกโลกหนึ่ง หรืออาจจะเป็นมหาสมุทรที่เกิดจากหลายโลกซ้อนทับกัน บางทีอาจนำพาโอกาสที่ยิ่งใหญ่กว่ามาให้ท่านได้”

“สถานที่ที่กระแสน้ำแห่งมหาสมุทรไหลเวียน ถึงจะเป็นช่วงเวลาที่อาณาเขตของท่านได้ผงาดขึ้นอย่างแท้จริงครับ”

เขาโค้งคำนับ ก่อนจะกล่าวเสริมว่า

“ทว่าการเดินทางในสายหมอกนั้นอันตรายอย่างหาที่สุดไม่ได้ ท่านเจ้าอาณาจักรสามารถรอให้ข้าฟื้นฟูร่างกายเสียก่อน แล้วข้าจะเป็นผู้ชี้แนะทิศทางที่ปลอดภัยให้แก่ท่านครับ”

นี่คือสิ่งที่ลู่เสวียนเหอต้องการจะทำมาโดยตลอด ทรัพยากรมากมายที่จัดเตรียมไว้ในอาณาเขตยามนี้ ก็เพื่อเตรียมพร้อมสำหรับการสำรวจทะเลแห่งสายหมอกผืนนี้

เขามองไปยังนักบวชร่างแคระผู้นี้ แล้วพยักหน้า

“ฉันมีการคุ้มครองจากมหาสมุทร ฉันสามารถเข้าสู่สายหมอกได้”

เออร์ลอสทอดถอนใจ

“แต่หากมีเพียงท่านเจ้าอาณาจักรเดินทางเข้าสู่สายหมอกเพียงลำพัง ย่อมไร้ความหมาย ในเมื่อท่านสามารถพัฒนาอาณาเขตได้ ท่านก็ห้ามละทิ้งโฉนดที่ดินเด็ดขาด และการเดินทางเข้าสู่มหาสมุทรท่ามกลางสายหมอกเพียงลำพัง จะเกิดอะไรขึ้นบ้างก็ไม่มีใครล่วงรู้ครับ”

“นอกเหนือจากผู้พ่ายแพ้ที่โฉนดที่ดินถูกทำลายไปแล้ว ไม่เคยได้ยินว่ามีเจ้าอาณาจักรคนใดริเริ่มละทิ้งโฉนดที่ดินของตนเองมาก่อนเลยครับ”

“ข้าได้กลิ่นที่คุ้นเคยภายในอาณาเขต หากใช้สิ่งนั้นเป็นวัสดุในการต่อเรือเพื่อออกทะเล พร้อมทั้งนำเชื้อไฟติดตัวไปด้วย ท่านเจ้าอาณาจักรก็จะสามารถนำพากำลังคนไปสำรวจมหาสมุทรที่เกิดจากโลกนับไม่ถ้วนซ้อนทับกันผืนนี้ได้มากขึ้นครับ”

ลู่เสวียนเหอได้ยินดังนั้น ก็ไม่ได้รู้สึกแปลกใจเท่าใดนัก

“แร่กัมมันต์งั้นเหรอ?”

“ไม่ใช่ครับ มันคือสิ่งก่อสร้างพิเศษที่กำลังจะถือกำเนิดขึ้นภายในอาณาเขตของท่านต่างหาก”

เออร์ลอสเดินไปหยุดอยู่เบื้องหน้า ‘สวนบุปผา’ และ ‘ต้นไม้โบราณ’

“สิ่งก่อสร้างพิเศษทั้งสองนี้เหลือเวลาอีกเพียงหนึ่งวันครึ่งก็จะถือกำเนิดเสร็จสมบูรณ์ วัสดุที่ผลิตออกมาจากพวกมัน เคยถูกนำมาใช้เป็นไม้สำหรับสร้างบ้านไม้ขนาดยักษ์เพื่อให้เหล่าเอลฟ์ใช้เดินทางไกล ก่อนจะมุ่งหน้าเข้าสู่สายหมอกครับ”

“สิ่งที่สายหมอกนำพามาไม่ได้มีเพียงมหาสมุทรเสมอไป แต่วัสดุที่ผลิตจากสิ่งก่อสร้างพิเศษทั้งสองนี้ สามารถใช้ปกปิดกลิ่นอายของตนเอง เพื่อหลีกเลี่ยงการถูกสิ่งวิปริตตรวจพบได้ครับ”

“ทว่าท่านเจ้าอาณาจักรต้องระวังให้ดี ทุกครั้งที่หลบหลีกกลไกกฎเกณฑ์ของสิ่งวิปริตได้ เนื้อไม้ก็จะถูกใช้สอยไปส่วนหนึ่ง หากนำมาใช้ควบคู่กับเชื้อไฟ พวกเราก็สามารถเข้าไปในสายหมอกได้เป็นระยะเวลาที่ไม่สั้นเลยครับ”

จากการขึ้นมาจากใต้ดินจนถึงอาณาเขตทะเลลึกเพิ่งจะผ่านไปไม่นานเท่าไหร่ แต่นักบวชผู้นี้กลับสืบทราบเรื่องราวแทบจะทุกอย่างจนกระจ่างแจ้งแล้ว

สมแล้วที่เป็นเลเวล 100

ลู่เสวียนเหอมองเออร์ลอสอยู่พักใหญ่ สุดท้ายก็เอ่ยขึ้นว่า

“ดี เรื่องนี้ฉันขอมอบหมายให้นายรับผิดชอบก็แล้วกัน”

“ตามประสงค์ของท่านครับ ท่านเจ้าอาณาจักร”

กล่าวจบ เขาก็ขอตัวเดินมุ่งหน้าไปยังโซนที่พักอาศัย

คนใต้ดินเหล่านี้ไม่ได้ยอมจำนนง่ายๆ เหมือนพวกผู้อพยพหรือครึ่งอสูรในอดีต ในหมู่พวกเขาไม่ขาดแคลนนักรบที่แข็งแกร่ง และยังมีผู้มีอาชีพพิเศษที่เชี่ยวชาญทักษะหลากหลายแขนง

เหตุผลที่ตอนนี้พวกเขายอมเชื่อฟังและโอนอ่อนผ่อนตาม นอกจากจะเป็นเพราะพวกลู่เสวียนเหอได้ช่วยชีวิตพวกเขาไว้แล้ว อีกส่วนหนึ่งเป็นเพราะเออร์ลอสได้แสดงความยอมศิโรราบจากใจจริง

นักบวชระดับตำนานผู้นี้ คือบุคคลที่ไม่มีใครในชนเผ่าใต้ดินกล้าคัดค้านแม้แต่คนเดียว

โดยพื้นฐานแล้วก็สามารถจัดการเรื่องราวภายในอาณาเขตไปได้เจ็ดแปดส่วนแล้ว ทว่าลู่เสวียนเหอกลับรู้สึกยุ่งยากใจ

เรื่องที่ยุ่งยากก็คือ ในหมู่คนนับพันนี้ มีผู้ที่มีความสามารถพิเศษมากเกินไป เขามองจนตาลายไปหมด... แถมข้อมูลพวกนี้ก็มีแค่เขาคนเดียวที่ดูได้

บางทีเออร์ลอสอาจจะสามารถจัดการเรื่องนี้ได้โดยตรง แต่ลู่เสวียนเหอก็ยังต้องการทำความเข้าใจว่า ชาวบ้านของเขามีความสามารถอะไรกันบ้าง

ดังนั้น เขาจึงจุดตะเกียงอ่านหนังสือกลางดึก มือหนึ่งถือโฉนดที่ดิน อีกมือหนึ่งคอยจดบันทึกข้อมูลของชาวบ้าน

หลังจากดูผ่านๆ ไปรอบหนึ่ง เขาก็พอจะจดจำได้เกือบทั้งหมดแล้ว

ปัญหาต่อไปคือ ต้องจัดสรรชาวบ้านเหล่านี้ให้เหมาะสม

การโยนงานทุกอย่างให้คนอื่นทำมันก็ง่ายดีอยู่หรอก แต่ลู่เสวียนเหอก็ไม่คิดจะทิ้งภาระหน้าที่ของตนเองไปจริงๆ

สำหรับอาณาเขตใต้ท้องทะเลในคืนนี้ คงต้องรออีกสักระยะค่อยไป

ด้วยการบดบังของกำแพงสูงใหญ่ ภายในอาณาเขตจึงปลอดภัยขึ้นกว่าเมื่อก่อนมาก แม้จะเป็นยามราตรีก็ยังมีเสียงกระซิบกระซาบดังแว่วมาเป็นระยะ

ลู่เสวียนเหอพักอยู่ในจวนเจ้าอาณาจักร ในที่สุดก็จัดการธุระชิ้นสุดท้ายของวันนี้เสร็จสิ้น

ต้องการอัปเกรดโฉนดที่ดินหรือไม่?

ยืนยัน

[ผู้ครอบครองโฉนดที่ดินเลเวล 3: ลู่เสวียนเหอ]

[ชื่อโฉนดที่ดิน: ทะเลลึก]

[ระดับ: เมือง]

[เชื้อไฟ: เพลิงสุทธิ์นภาเขียว (วัยเยาว์) / เชื้อไฟอันอวี่ (ตั้งชื่อเอง)]

[สิ่งก่อสร้างในโฉนดที่ดิน: สิ่งก่อสร้างพิเศษ: ต้นไม้เชื้อไฟ (ใช้งานอยู่), บ้านพักใต้สมุทร (ตั้งชื่อเอง ใช้งานอยู่), พิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำ, โฉนดที่ดินพิเศษกำลังก่อตัว; จวนเจ้าอาณาจักร (สิ่งก่อสร้างบางส่วนถูกแยกออกไป ภายในมีเตาผิงเชื้อไฟเลเวล 8 ใช้งานอยู่), สระน้ำบาดาล (ใช้งานอยู่), บ่อจันทรา (ใช้งานอยู่), คลังมิติ, ฝูงเอ็นต์ชิงสิงขนาดใหญ่ (ใช้งานอยู่), โซนเกษตรกรรม (ใช้งานอยู่), กำแพงพฤกษาเถาอสรพิษ (ใช้งานอยู่), เตาหลอม, หอคอยป้องกัน × 2, แร่ไฮกัมมันต์, แหล่งแร่ขนาดเล็ก, โรงงานผลิต, โรงตีเหล็ก, นาฬิกาทราย, เสาอัคนีสามต้น, สวนบุปผา (กำลังเติบโต), ต้นไม้โบราณชำรุด (ไม่สามารถใช้งานได้, กำลังเติบโต), วิหารศักดิ์สิทธิ์ (กำลังเติบโต), สระแสง (ไม่สามารถใช้งานได้, กำลังเติบโต), สระกำเนิดพันธุ์ชำรุด (กำลังเติบโต), สิ่งก่อสร้างพิเศษเลเวล 9 × 5 (กำลังเติบโต); สิ่งก่อสร้างทั่วไป: ที่ทำการหมู่บ้านทะเลลึก (ตั้งชื่อเอง), ห้องใต้ดิน, โซนปศุสัตว์, คลังสินค้าทั่วไป, ยุ้งฉาง, บ่อน้ำ, สระน้ำทั่วไป × 2, โซนที่พักอาศัย, ถ้ำเพาะปลูก, ลานกว้าง]

[บริวารในโฉนดที่ดิน: ออกตาปุส (ปฏิบัติหน้าที่), ภูตบุปผาทรายกาลเวลา (ปฏิบัติหน้าที่), เอลเซน มอร์นิงสตาร์, วาฬเพชฌฆาต, เออร์ลอส ซิกฟรีด]

[ชาวบ้าน: มนุษย์ × 1226, ครึ่งอสูร × 796]

[ทาส: 0]

[ประโยชน์ของโฉนดที่ดิน: คุ้มครอง, พันธสัญญา, ฟื้นฟู, ชำระล้าง, ผลิต, ก่อสร้าง]

ลู่เสวียนเหอกวาดสายตามองผ่านๆ จำนวนทาสกลายเป็น 0 หมดแล้ว ในที่สุดก็บรรลุเงื่อนไขการอัปเกรดเป็นระดับ [เมือง] เสียที

อัปเกรดเสร็จสมบูรณ์

การเปลี่ยนแปลงอื่นๆ ล้วนอยู่ในความคาดหมาย สิ่งเดียวที่นึกไม่ถึงก็คือเลเวลในแผงสถานะส่วนตัวของเขา ที่พุ่งทะยานราวกับนั่งจรวด

[ชื่อ: ลู่เสวียนเหอ]

[เผ่าพันธุ์: มนุษย์]

[เลเวล: 40 (เหนือธรรมดาขั้น 3)]

“......”

“เลเวลส่วนตัวของฉันตอนอยู่บนบกก่อนหน้านี้เพิ่งจะเลเวล 24 เอง นี่มันบินขึ้นสวรรค์ชัดๆ บ้าไปแล้ว”

“ไม่ว่าจะขยันทำสมาธิฝึกฝนปกติแค่ไหน สุดท้ายก็พบว่ายังไงก็สู้การอัปเกรดโฉนดที่ดินไม่ได้ มิน่าล่ะ ทุกคนในโลกภายใต้รหัสศูนย์ถึงไม่มีใครยอมละทิ้งโฉนดที่ดินเลย”

ผลลัพธ์นี้มันเกินจริง เกินจริงไปมากแล้วจริงๆ