บทที่ 88 หายใจใต้น้ำไม่ได้?

ความจริงแล้วลู่เสวียนเหอยังคงรอคอยเสียงหนึ่งอยู่

ทว่าเสียงอันไร้อารมณ์นั้นกลับไม่ดังขึ้นตามที่เขาคาดการณ์ไว้

"ดูเหมือนว่าการเลื่อนระดับของฉันในครั้งนี้จะไม่ถือเป็นกรณีพิเศษ หรือว่าสิทธิพิเศษสำหรับมือใหม่ของฉันจะหมดลงแล้วกันนะ?"

เขาเดาสุ่มไปเรื่อยเปื่อย ไว้รอให้มีคนอัปเกรดโฉนดที่ดินเป็นเลเวลสามได้เมื่อไหร่ก็คงรู้เอง

ส่วนตอนนี้ หลังจากจัดการของในมือเสร็จสิ้น เขาก็ต้องกลับสู่ทะเลลึกแล้ว

ดวงตาของเออร์ลอสมองไม่เห็นสิ่งใดเลย แม้จะใส่ยาแล้วทว่าก็ยังคงอยู่ในสภาวะตาบอดสนิท

แต่เขากลับราวกับมองเห็นจริงๆ ว่าเจ้าอาณาจักรได้รับการต้อนรับจากมหาสมุทรและจมดิ่งลงสู่ทะเลลึก

ลู่เสวียนเหอไม่ได้หลบเลี่ยงผู้ใด เพราะไม่มีความจำเป็นต้องทำเช่นนั้น

ในเวลานี้เอลเซนกำลังกอดคออยู่กับวินเทอร์ เมื่อมองดูเจ้าอาณาจักรทะยานเข้าสู่มหาสมุทรแห่งสายหมอก ทั้งสองต่างก็ทอดถอนใจอย่างหาที่สุดไม่ได้

"เจ้าอาณาจักรมีความเกี่ยวพันกับทะเลลึกมากมายจริงๆ ข้าได้กลิ่นอายที่มาจากทะเลลึก เขาถึงขั้นเดินเข้าไปในสายหมอกเพียงลำพัง ที่นี่คือที่หลบภัยที่จะไม่ถูกวันสิ้นโลกกัดกร่อนอย่างแน่นอน"

เสียงของเออร์ลอสดังแว่วไปไกล

เอลเซนมองดูมนุษย์ผู้ซึ่งไม่ว่าจะอยู่ที่ใดก็นับว่าเป็นนักบวชระดับตำนานผู้นี้ แล้วจึงเอ่ยปากพูดคุยด้วยเป็นครั้งแรก

"เจ้าอาณาจักรก็เป็นเช่นนี้แหละ เขาได้รับการคุ้มครองจากทะเลลึก มิเช่นนั้นอาณาเขตแห่งนี้คงถูกสายหมอกและสิ่งวิปริตที่เดินออกมาจากสายหมอกทำลายจนย่อยยับไปนานแล้ว"

"ตอนนี้เพียงแค่ต้องรับมือกับสัตว์ประหลาดธรรมดาในยามราตรี ช่างง่ายดายเสียจริง ท่านนักบวชระดับตำนาน ท่านว่าอย่างนั้นไหม"

เออร์ลอสพยักหน้า น้ำเสียงอ่อนโยนแฝงไว้ด้วยความจริงใจ

"นี่เป็นค่ำคืนที่ปลอดภัยที่สุดตั้งแต่ข้าเกิดมาจริงๆ ทว่านอกจากความพิเศษของตัวเจ้าอาณาจักรเองแล้ว น่าจะมีเชื้อไฟที่ทรงพลังและพิเศษอยู่อีกหนึ่งดวง ท่านเคยเห็นหรือไม่?"

เอลเซนนั่งยองๆ อยู่ข้างไร่นาอย่างง่ายเลเวลสาม พลางตัดแต่งกิ่งไม้ใบหญ้าแล้วเอ่ยว่า

"เคยเห็นสิ นั่นคือเชื้อไฟที่ทรงพลังที่สุดเท่าที่ครึ่งเอลฟ์พเนจรอย่างข้าเคยพบเห็น บางทีอีกไม่นาน ท่านเจ้าอาณาจักรคงจะพาท่านไปยังอาณาเขตอีกครึ่งหนึ่งของเขา อาณาเขตที่มาจากทะเลลึก ณ ที่แห่งนั้น ต่อให้ท่านเป็นนักบวชระดับตำนานก็ต้องระวังตัวให้ดี มิเช่นนั้นทะเลลึกจะกลืนกินทุกสรรพสิ่ง"

"ข้าเข้าใจแล้ว ขอบคุณสำหรับคำเตือนของท่าน ทว่าอาณาเขตของท่านเจ้าอาณาจักร นอกเหนือจากสองสิ่งนี้แล้ว สิ่งอื่นๆ ช่างซอมซ่อเกินไปจริงๆ คืนนี้ข้าจะเขียนแผนการพัฒนาอาณาเขตในอนาคตออกมา สถานที่เช่นนี้ไม่สมควรจะมีสภาพเช่นนี้"

เขาค่อยๆ ถอยหลัง ทว่าไม่ได้กลับไปยังโซนที่พักอาศัย กลับหาที่ล้มตัวลงนอนอย่างง่ายๆ

ลู่เสวียนเหออุ้มลูกสุนัขดำกลับมายังอาณาเขตทะเลลึก เขากังวลมากว่าลูกสุนัขดำตัวนี้จะหายใจใต้น้ำไม่ได้ จึงจงใจใช้วารีมณีจัดเตรียมสภาพแวดล้อมที่ใกล้เคียงกับบนบกให้มัน

มุกเม็ดนี้ยิ่งวางไว้ในทะเลลึกนานเท่าไหร่ ก็ยิ่งทรงพลังมากขึ้นเท่านั้น บางทีในภายภาคหน้าอาจจะเติบโตกลายเป็นสิ่งก่อสร้างพิเศษและถูกจัดวางไว้ในอาณาเขตก็เป็นได้

คืนนี้ออกตาปุสนอนไม่หลับ

วาฬเพชฌฆาตลายขาวดำออกไปเก็บขยะอีกแล้ว

เป็นเศษซากที่มาจากวันสิ้นโลกอีกเช่นเคย

ทว่าในเวลานี้ ลู่เสวียนเหอฟังคำพูดของออกตาปุสแล้วไม่รู้จะกล่าวสิ่งใดดี

"ท่านเจ้าอาณาจักร สิ่งที่ท่านอุ้มอยู่ในมือคือตัวอ่อนจากโลกที่แตกสลายท่ามกลางสายหมอกงั้นหรือครับ? บนร่างของมันมีกลิ่นอายของวันสิ้นโลกและสายหมอกอยู่บางเบา ทว่าเหตุใดท่านจึงต้องนำมันไปวางไว้ในมุกเม็ดนี้ด้วย ท่านกังวลว่ามันจะไม่ปรับตัวเข้ากับทะเลลึกหรือครับ?"

"เรื่องนี้ไม่ต้องกังวลไปหรอกครับ เมื่อมาถึงอาณาเขตของท่านแล้ว มันจะกลายเป็นสมาชิกในอาณาเขตของท่านโดยอัตโนมัติ ตราบใดที่ท่านไม่เป็นฝ่ายทอดทิ้งมัน มันก็สามารถดำรงชีวิตอยู่ในทะเลลึกได้ครับ"

ลู่เสวียนเหอนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง

"......มันหายใจในน้ำได้เหรอ?"

คราวนี้ถึงคราวที่ออกตาปุสต้องตกอยู่ในความเงียบงัน ไม่รู้ว่ามันคิดอะไรอยู่ ดวงตาปลาหมึกถึงได้ดูแปลกประหลาดขึ้นมา

"การหายใจในน้ำไม่ใช่เรื่องยากเย็นอะไรเลยครับ นี่เป็นเพียงความสามารถพื้นฐานเท่านั้น"

"ท่านเจ้าอาณาจักร หรือว่าก่อนหน้านี้ที่ท่านใช้วารีมณี เป็นเพราะท่านคิดว่าตนเองไม่สามารถหายใจใต้น้ำได้อย่างนั้นหรือครับ?"

นับเป็นครั้งแรกที่ออกตาปุสแสดงความตกใจของตนเองออกมา

ลู่เสวียนเหอกระแอมไอสองเสียงด้วยความกระอักกระอ่วน แสร้งทำเป็นว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น

"เปล่า ไม่ใช่นะ ฉัน.. ร่างกายมนุษย์ของฉันอาจจะทำไม่ได้จริงๆ ก็ได้?"

เขาถึงกับพูดไม่ออกไปชั่วขณะ

คราวนี้ออกตาปุสนิ่งเงียบไปเนิ่นนาน

"รสนิยมของท่าน ช่างเป็นเอกลักษณ์จริงๆ ครับ ความจริงแล้ว ไม่ว่าจะเป็นร่างกายแบบใด ท่านก็ไม่น่าจะ......"

ปลาหมึกตัวนี้รู้สึกว่าสีหน้าของตนเองแทบจะบิดเบี้ยวไปหมดแล้ว

"ข้าหมายความว่า ท่านเจ้าอาณาจักรมีความสุขก็พอแล้วครับ"

มันพยายามอย่างยิ่งที่จะกลืนคำพูดลงไป ทว่าก็กลั้นไว้ไม่อยู่ จึงอดไม่ได้ที่จะตั้งคำถามจากก้นบึ้งของจิตวิญญาณ

"หรือว่าท่านคิดจริงๆ ว่าตนเองเป็นมนุษย์จึงไม่สามารถหายใจใต้น้ำได้? ความจริงแล้ว ข้าใช้คำว่าหายใจก็ยังไม่ถูกนัก... ช่างเถอะครับ ท่านเจ้าอาณาจักรมีความสุขก็พอ นี่ก็นับเป็นรสนิยมพิเศษรูปแบบหนึ่ง รสนิยมของท่าน... ค่อนข้างเป็นเอกลักษณ์ครับ"

ออกตาปุสยากที่จะทำความเข้าใจ การที่ท่านเจ้าอาณาจักรคิดว่าตนเองไม่สามารถหายใจในน้ำได้ ก็เหมือนกับมนุษย์ที่พยายามจะพิสูจน์ว่าตนเองไม่สามารถหายใจในอากาศได้ และสำลักลมหายใจของตนเองบนโลกนั่นแหละ

มันพยายามทำความเข้าใจ ทว่าก็ยังคงไม่เข้าใจอยู่ดี สุดท้ายจึงทำได้เพียงกล่าวประโยคเดียวว่า ท่านมีความสุขก็พอ

จากนั้นมันก็ไปเตรียมอาหารให้แก่วาฬเพชฌฆาตลายขาวดำตัวอ้วนท้วนนี้

ลู่เสวียนเหอถึงกับไปไม่เป็นอย่างหาได้ยากยิ่ง

เขารู้สึกเหมือนชื่อเสียงของตนเองป่นปี้ไปหมดแล้ว

แล้วทำไมตอนที่เขามาถึงโลกภายใต้รหัสศูนย์ ในช่วงแรกเขาถึงคิดว่าตนเองไม่สามารถหายใจใต้น้ำได้กันล่ะ?

......

ในเวลานี้เมื่อลงสู่ทะเล ก็เปรียบเสมือนปลาได้น้ำ

ตามการอัปเกรดของโฉนดที่ดิน ไม่เพียงแต่ออาณาเขตบนบกจะขยายตัวขึ้น อาณาเขตใต้ดินเองก็ขยายตัวขึ้นเช่นกัน

น่าเสียดายที่ทะเลลึกนั้นว่างเปล่าเวิ้งว้าง นอกจากความมืดมิดแล้วก็มีความเงียบสงัด ราวกับว่าสิ่งมีชีวิตมีเพียงพวกเขาสองสามตัวนี้เท่านั้น

วาฬเพชฌฆาตลายขาวดำออกไปเก็บขยะทุกวัน ครั้งนี้สิ่งที่เก็บได้คือตราสัญลักษณ์เหรียญหนึ่ง

ไม่รู้ว่าตราสัญลักษณ์นี้มีประโยชน์อันใด เขาจึงวางมันไว้บนโต๊ะหน้าบ้านพักอย่างลวกๆ

ลูกสุนัขดำก็ถูกวางไว้ที่นี่เช่นกัน รอคอยให้มันค่อยๆ ฟักตัวออกมา

"เมื่อเทียบกับบนบกแล้ว ทะเลลึกน่าเบื่อกว่าจริงๆ ครับ โดยเฉพาะมหาสมุทรที่ถูกสายหมอกปกคลุมเช่นนี้ สิ่งมีชีวิตมากมายแทบจะถูกทำลายล้างไปจนหมดสิ้น ดังนั้นการที่ท่านเจ้าอาณาจักรชื่นชอบบนบกจึงเป็นเรื่องปกติมาก ไม่ต้องรู้สึกแปลกใจกับเรื่องนี้หรอกครับ"

ดูเหมือนว่าสายตาของลู่เสวียนเหอที่นั่งมองออกไปข้างนอกขณะอยู่ในบ้านพักใต้สมุทรจะดึงดูดความสนใจของออกตาปุส มันถึงขั้นเอ่ยปลอบใจขึ้นมาเช่นนี้

ช่างเถอะ ในเมื่อความประทับใจถูกกำหนดไว้แบบนี้แล้ว เขาก็ขี้เกียจจะอธิบายแล้ว

ทว่าออกตาปุสปรากฏตัวขึ้นได้จังหวะพอดี เขายังมีคำถามอื่นที่ต้องการสอบถาม

"จริงสิ ฉันตั้งใจจะต่อเรือเพื่อออกทะเล สำหรับเรื่องที่ฉันจะเข้าไปในสายหมอก นายมีคำเตือนหรือความคิดเห็นอะไรไหม?"

"แล้วก็ ทะเลผืนนี้ไม่มีสิ่งมีชีวิตอื่นแล้วจริงๆ เหรอ?"

ออกตาปุสครุ่นคิดอย่างละเอียด

"ท่านเจ้าอาณาจักรต้องการเข้าสู่สายหมอกหรือครับ? ถ้าเช่นนั้นท่านจะต้องนำเชื้อไฟและวิธีหลีกเลี่ยงสิ่งวิปริตติดตัวไปด้วยอย่างแน่นอน สิ่งวิปริตท่ามกลางสายหมอกมีมากเกินไป แม้ว่าทะเลลึกจะสามารถกัดกร่อนทุกสรรพสิ่งได้ ทว่าบนผิวน้ำไม่ได้อยู่ในทะเลลึกครับ"

"ทว่าท่านได้รับการคุ้มครองจากทะเลลึกมาโดยตลอด ท่านคือตัวตนอันยิ่งใหญ่แห่งทะเลลึกอย่างแท้จริงครับ"

"มหาสมุทรผืนนี้เกิดจากการทับถมของเศษซากจากโลกนับไม่ถ้วน ย่อมต้องมีสิ่งมีชีวิตอื่นดำรงอยู่อย่างแน่นอน ตอนที่วาฬเพชฌฆาตน้อยออกไปข้างนอกก็เคยพานพบมาแล้ว นั่นคืออารยธรรมที่ถูกวันสิ้นโลกทำลายล้างไปแล้วครับ"

"ท่ามกลางสายหมอกนั้นอันตรายอย่างยิ่ง สำหรับร่างกายมนุษย์ของท่าน ต่อให้มีการคุ้มครองจากทะเลลึก ก็ยังคงอันตรายหาใดเปรียบ ท่านเจ้าอาณาจักร โปรดระมัดระวังด้วยครับ"