บทที่ 90 เชื้อไฟ, เชื้อไฟ

ลู่เสวียนเหอถึงกับหลุดขำไม่ออกเมื่อได้ยินเออร์ลอสเสนอให้ทุกคนจับเชือกแขวนตัวนอน

เขาจู่ๆ ก็นึกถึงมีมภาพหนึ่งบนโลกมนุษย์ เอามาใช้กับสถานการณ์นี้ช่างเหมาะเจาะจริงๆ การจับตัวเองไปแขวนคอที่เสาไฟถนนนี่มันยังน้อยไปเสียด้วยซ้ำ เขาช่างเป็นเจ้าอาณาจักรที่เมตตาและใจกว้างเหลือเกินจริงๆ

ตามที่เออร์ลอสกล่าว แม้แต่อาหารก็ไม่จำเป็นต้องจัดหาให้หลากหลายและเพียงพอขนาดนี้ เพราะมันจะทำให้บางคนเกิดความเกียจคร้าน ส่วนพวกครึ่งอสูรยิ่งไม่จำเป็นต้องให้อาหารเลย นั่นมันเป็นการสิ้นเปลืองทรัพยากรชัดๆ

ส่วนการใช้เชื้อไฟเผาผลาญเพื่อเปิดเส้นทางปลอดภัยเทียมยิ่งเป็นการผลาญทรัพยากรอย่างหนัก ในความเป็นจริง เพียงแค่ยอมให้คนตายเพิ่มอีกสักไม่กี่คน ก็สามารถใช้ทดสอบกลไกและกฎเกณฑ์ของสิ่งวิปริตได้แล้ว จากนั้นค่อยส่งคนเป็นๆ ลงไปตามเวลาที่กำหนดเพื่อสำรวจพื้นที่รอบๆ ต่อไป

เยี่ยมมาก ฟังดูไม่เหมือนคำพูดของคนเลยสักนิด

เอลเซนและมอร์ที่ยืนอยู่ด้านข้าง กลับไม่มีใครทักท้วงคำพูดของเออร์ลอสเลย

นี่แหละคือ เรื่องปกติสามัญ ของคนในโลกภายใต้รหัสศูนย์

ลู่เสวียนเหอฟังจบก็มีแต่ความคิดที่ว่าตัวเองควรจะถูกจับแขวนคอที่เสาไฟถนนอย่างไรดี หลังจากครุ่นคิด เขาก็ตอบกลับไปว่า

"บางทีสำหรับพวกนาย นี่อาจจะเป็นรูปแบบที่ประหยัดและคุ้มค่าที่สุด"

"แต่สำหรับฉัน คนพวกนี้ต้องมีชีวิตอยู่เท่านั้น ถึงจะสามารถผลิตทรัพยากรให้ฉันได้อย่างไม่ขาดสาย"

"เรื่องอื่นๆ ฉันให้นายรับผิดชอบก็แล้วกัน แต่เรื่องของชาวบ้านและทาส นายไม่ต้องเข้ามายุ่งแล้วนะ เออร์ลอส"

เออร์ลอสชะงักไปหนึ่งวินาที ก่อนจะก้มหน้าลง

"รับบัญชาครับ ท่านเจ้าอาณาจักร"

"เอาแผนผังอาณาเขตที่นายวาดจัดสรรไว้อย่างสมเหตุสมผลมาให้ฉันดูหน่อยสิ"

เมื่อเห็นดังนั้น เออร์ลอสก็ใช้สองมือประคองส่งแบบร่างแผนผังของตนเองให้

ส่วนออกตาปุสก็ได้ของที่ต้องการและกลับมาแล้ว

ทว่านี่เป็นครั้งแรกที่มันรู้สึกถึงความไม่สะดวกสบาย และได้เอ่ยปากร้องขอเพิ่มเติมต่อท่านเจ้าอาณาจักร

"ท่านเจ้าอาณาจักร อาณาเขตใต้สมุทรของท่านก็ต้องการการพัฒนาเช่นกัน ข้าหวังว่าท่านจะนำพาสิ่งมีชีวิตใต้ท้องทะเลมาให้มากกว่านี้ หรือไม่ก็ทำให้อาณาเขตใต้สมุทรเชื่อมต่อกับอาณาเขตบนบกอย่างสมบูรณ์ บางทีนี่อาจจะช่วยส่งเสริมอาณาเขตของท่านได้ครับ"

กล่าวจบ มันก็หอบเอาของเล่นที่ช่างไม้ประดิษฐ์ขึ้นพร้อมกับเสบียงอาหารจำนวนหนึ่งจากไป

เรื่องพวกนี้ไม่ต้องมีใครมาคอยเตือน ลู่เสวียนเหอก็อยากจะทำใจจะขาดอยู่แล้ว

ค่อยเป็นค่อยไป เขาบอกตัวเองไม่ให้ใจร้อนอีก

จากนั้นเขาก็ปรับเปลี่ยนตำแหน่งสิ่งก่อสร้างและแก้ไขปัญหาบางอย่างในแผนผังอาณาเขตที่เออร์ลอสวาดขึ้น จัดระเบียบแผนที่เสียใหม่

ลำดับต่อไป ก็คือการลงไปในถ้ำใต้ดิน

เมื่อโฉนดที่ดินได้รับการอัปเกรด ระยะทางไปยังถ้ำใต้ดินก็ใกล้ขึ้นมาก

ภายใต้แสงตะวันยามเช้าที่สาดส่องลงมา โดยไม่หลงเหลือความร้อนระอุแม้แต่น้อย

ลู่เสวียนเหอและพวกเอลเซนได้เข้าไปในถ้ำใต้ดินด้วยกัน

ไม่จำเป็นต้องให้เขาลงมือ เหล่านักรบรอบกายก็จัดการกับสัตว์ประหลาดในถ้ำที่อ่อนแอเหล่านี้จนหมดสิ้น

ส่วนตัวที่แข็งแกร่ง ก็ตกเป็นหน้าที่ของเอลเซนในการจัดการ

เขายอมรับว่า ตนเองแตกต่างจากเจ้าอาณาจักรประเภทที่ต้องคอยเป็นพี่เลี้ยงรับใช้ทุกคนในอาณาเขตอย่างสิ้นเชิง

ตลอดทางที่เดินไป ก็ปักคบเพลิงไปตลอดทาง

เออร์ลอสเป็นผู้นำทางอยู่หน้าสุด

และเหล่านักรบที่มาจากใต้ดินเหล่านี้ก็มีความแข็งแกร่งเป็นพิเศษ

หลังจากเดินผ่านภูมิประเทศที่ดูคล้ายถ้ำหินปูน สิ่งที่ตามมาติดๆ ก็คือแม่น้ำใต้ดิน

จากนั้นลู่เสวียนเหอก็ได้เห็น [หญ้าหลิวหลันอิง] ที่เปล่งแสงเรืองรอง

ลู่เสวียนเหอไม่ได้เดินข้ามแม่น้ำใต้ดินไปในทันที ทว่ากลับขมวดคิ้วมองสายน้ำที่ดำมืดสนิทสายนี้

เชื้อไฟอยู่ในมือของเขา นอกจากนี้ ในมือของเออร์ลอสก็ถือเชื้อไฟอยู่อีกหนึ่งดวง

ทว่าเมื่อเหล่านักรบจุดคบเพลิงจนสว่างไสวไปทั่วบริเวณ เขามองดูซากศพที่กองพะเนินเทินทึกราวกับภูเขาในแม่น้ำใต้ดินแล้ว ก็อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว

แม้เขาจะมองเห็นสิ่งเหล่านี้ท่ามกลางความมืดมิดมาตั้งแต่ต้นแล้ว แต่ว่า......

"ช่างเลวร้ายจริงๆ"

เอลเซนพึมพำ

"ท่านเจ้าอาณาจักร ซากศพกองสุมกันมากมายขนาดนี้ อาจก่อให้เกิดโรคระบาดได้ พวกเราต้องเผาศพพวกนี้ทิ้งครับ"

หว่างคิ้วของเขาเต็มไปด้วยความสงบนิ่ง ไม่รู้สึกเลยว่าสิ่งที่ตนเองพูดออกไปนั้นมีอะไรผิดปกติ

ลู่เสวียนเหอพยักหน้ารับ

แทบไม่จำเป็นต้องสั่งการ เหล่านักรบจากใต้ดินก็ช่วยกันลากซากศพในแม่น้ำใต้ดินขึ้นมาบนฝั่ง นำมากองรวมกันแล้วจุดไฟเผาทิ้งทันที

ในระหว่างนั้น มีสิ่งวิปริตบางอย่างส่งเสียงกรีดร้องแหลมบาดแก้วหูพยายามจะเลื้อยลามออกมาจริงๆ รวมถึงสัตว์ประหลาดในแม่น้ำใต้ดินด้วย ทว่าเมื่ออยู่ต่อหน้ากองกำลังเล็กๆ กลุ่มนี้ พวกมันกลับไร้ซึ่งพลังในการต่อต้านใดๆ ทั้งสิ้น

ปัญหาตรงนี้ถูกจัดการเรียบร้อยแล้ว

ส่วน [หญ้าหลิวหลันอิง] ฝั่งตรงข้ามกลับดูเหมือนจะสว่างขึ้นเล็กน้อย

ลู่เสวียนเหอถึงขั้นสามารถมองเห็นสิ่งก่อสร้างที่ก่อขึ้นจากก้อนหินอยู่ไกลๆ มันเรียงรายกันอย่างหนาแน่น ดูออกเลยว่าต้องทุ่มเทหยาดเหงื่อแรงกายไปมหาศาล ทว่าในยามนี้ที่นั่นกลับกลายเป็นเมืองร้างไปเสียแล้ว

ซากศพที่ตายในแม่น้ำใต้ดินดูเหมือนจะเยอะ ทว่านี่เป็นเพียงคนที่ตายภายใต้การนำของฮีซีเมื่อวานนี้เท่านั้น เมื่อเทียบกับคนที่ตายเพราะสิ่งวิปริตทั้งชนเผ่าแล้ว ถือว่าเป็นเพียงเศษเสี้ยวเดียวเท่านั้น

"ท่านเจ้าอาณาจักร เบื้องหน้าต้องยังมีสิ่งวิปริตหลงเหลืออยู่อย่างแน่นอน สิ่งเหล่านี้ต่อให้คนในพื้นที่ทั้งหมดตายจนเหลือเพียงคนสุดท้าย มันก็ยังคงดำรงอยู่ ทว่าพวกเรามีการคุ้มครองจากเชื้อไฟ แม้เชื้อไฟสองดวงนี้จะเพียงพอคุ้มครองพวกเราได้อย่างเหลือเฟือ แต่ก็ยังต้องระมัดระวังตัวให้ดีครับ"

หลังจากเอลเซนกล่าวจบ เขาก็น้าวคันศรยิงลูกธนูออกไป อาศัยทักษะอันแยบยลสร้างสะพานไม้ทอดข้ามแม่น้ำใต้ดินขึ้นมาโดยตรง

ความจริงแล้วมันก็แค่ทางเดินที่ทำจากท่อนไม้ขนาดยักษ์ แทบจะเรียกไม่ได้ว่าเป็นสะพานด้วยซ้ำ

แม่น้ำใต้ดินนั้นไม่ปลอดภัย ทว่าขอเพียงเป็นน้ำ โดยเฉพาะน้ำทะเล สำหรับลู่เสวียนเหอแล้วย่อมไม่มีผลกระทบอันใด

เมื่อเขาข้ามฝั่งไปถึงสถานที่ที่เคยเป็นที่ตั้งของชนเผ่าหมื่นคน สัตว์ประหลาดที่เดิมทีหลบซ่อนอยู่ในเงามืด ก็พุ่งเข้าจู่โจมพวกเขาในฉับพลัน

ขนาดเมื่อวานยังไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้น วันนี้ย่อมไม่มีอะไรเกิดขึ้นเช่นกัน

หากมีเชื้อไฟอยู่ในมือแล้วยังถูกสัตว์ประหลาดที่ไม่ได้แข็งแกร่งอะไรพวกนี้ตีแตกได้ ทุกคนก็ไม่ต้องอยู่รอดกันแล้ว

ท่ามกลางชนเผ่าหมื่นคนที่เงียบสงัดเป็นป่าช้า เชื้อไฟในมือของเอลเซนกลับเริ่มกะพริบสว่างสลับมืดลง

ฟืนของเชื้อไฟกำลังมอดไหม้ด้วยความเร็วสูงยิ่ง ทุกคนในทีมต่างก็ได้ยินเสียงร้องเรียกอันคุ้นเคย

เป็นเสียงของพ่อแม่ที่ตายไปแล้ว เป็นเสียงของเพื่อนสนิทมิตรสหาย หรือเสียงของลูกน้อยที่หายตัวไป ล้วนปรากฏขึ้นท่ามกลางเสียงเหล่านั้น

ปัง ปัง ปัง

ถึงขั้นมีเสียงกระแทกดังแว่วมา

บนพื้นมีรอยพิมพ์สีขาวเพิ่มขึ้นมากมาย บนท่อนแขนและเสื้อผ้าของบางคนก็มีรอยมือประหลาดปรากฏขึ้น จิตใจถูกมลพิษกัดกร่อน

"นี่คือพวกสิ่งวิปริตที่พยายามจะสับเปลี่ยนตัวคนในหมู่พวกเรา ทว่าทำไม่สำเร็จ"

เออร์ลอสมองไม่เห็นภาพเบื้องหน้า ทว่าในดวงตาที่เปิดกว้างกลับเต็มเปี่ยมไปด้วยความเวทนาและโศกเศร้า

สำหรับเมืองทะเลลึกแล้ว การหลีกเลี่ยงสิ่งวิปริตนั้นช่างง่ายดายเหลือเกิน ง่ายดายจนไม่ต้องเสียสละใครสักคน ง่ายดายจนถึงขั้นไม่ต้องเผชิญหน้ากับมันด้วยซ้ำ

เชื้อไฟ, เชื้อไฟ

ชนเผ่าของพวกเขาต้องสูญเสียทุกสิ่งทุกอย่างไป ก็เพียงเพราะไม่มีเชื้อไฟ

ต่อให้ชนเผ่าของพวกเขาภายใต้การนำพาของเขา จะสามารถหลีกหนีจากอันตรายทุกอย่างเท่าที่จะหลบเลี่ยงได้ กอบโกยทรัพยากรทุกอย่างใต้ดิน และพัฒนาจนมีขนาดถึงหลักหมื่นคนแล้วก็ตาม

ทว่าเพราะไม่มีเชื้อไฟ เพียงแค่สิ่งวิปริตสองรูปแบบ ก็ทำให้ทุกสิ่งมลายหายไป ทุกความพยายามสูญเปล่า

ต่อให้เออร์ลอสจะกลายเป็นนักบวชระดับตำนานแล้ว ทว่าเขาก็ยังคงไม่สามารถเสาะหาเชื้อไฟได้อยู่ดี

มีเพียงเจ้าอาณาจักรผู้ครอบครองโฉนดที่ดินเท่านั้น ถึงจะสามารถเสาะหา และใช้งานเชื้อไฟได้

ส่วน 'เชื้อไฟ' ที่มีอยู่น้อยนิดจนแทบจะนับชิ้นได้ซึ่งเปิดให้คนธรรมดานำไปใช้งานได้นั้น ก็เป็นเพียงเศษขยะที่ชำรุดเสียหายเท่านั้น

และเขาถึงขั้นไม่สามารถเสาะหาแม้แต่เศษขยะพรรค์นั้นได้เลย

โลกใบนี้ก็เป็นเช่นนี้เอง

เขาหลับตาลง เก็บซ่อนอารมณ์ความรู้สึกของตนเองกลับคืนมา

นับจากนี้เป็นต้นไป เขาเป็นเพียงชาวบ้านของอาณาเขตทะเลลึกเท่านั้น