บทที่ 91 ไข่อีลันฟักสำเร็จ

เมืองใต้ดินที่เคยมีผู้คนอาศัยอยู่นับหมื่นคนแห่งนี้ ทุกสิ่งทุกอย่างยังคงดูเป็นปกติ ยกเว้นก็แต่ผู้อยู่อาศัยที่เคยพำนักอยู่ที่นี่

ช่างแตกต่างจากเมืองอันอวี่ที่ลู่เสวียนเหอเคยเห็นก่อนหน้านี้อย่างสิ้นเชิง

หากบอกว่าเมืองอันอวี่ยังมีผู้อยู่อาศัยที่ราวกับถูกหยุดเวลาเอาไว้ ที่แห่งนี้ก็คือความว่างเปล่าโดยแท้จริง

ผู้คนล้มตายไปมากมายถึงเพียงนี้ กลับไม่มีแม้แต่ซากศพหลงเหลืออยู่ พวกเขาหายสาบสูญไปอย่างเงียบเชียบราวกับไม่เคยมีตัวตนอยู่มาก่อน นี่คือเมืองร้าง

เออร์ลอสล่วงรู้เรื่องนี้ตั้งแต่ตอนที่เขาจากไปแล้ว ในยามนี้เขาเพียงแค่ประเมินอย่างเยือกเย็นและไร้ความปรานีว่าสมควรจะนำสิ่งใดกลับไปบ้าง

ความจริงแล้ว สิ่งของทั้งหมดในเมืองที่ถูกสิ่งวิปริตโจมตีเช่นนี้ไม่สมควรถูกนำกลับไป เพราะมันอาจชักนำภัยพิบัติอีกระลอกตามมาได้ ทว่าสำหรับเมืองทะเลลึกแล้ว เรื่องนี้กลับไม่ได้ร้ายแรงถึงขั้นเอาชีวิต

เขานำพาผู้คนเดินผ่านเมืองร้างแห่งนี้ไปตลอดทาง เชื้อไฟปะทุสูงขึ้นเป็นระยะ เสียงสวบสาบดังแว่วขึ้นบริเวณรอบๆ กลุ่มคน

มีอยู่หลายชั่วขณะที่คนในทีมเกือบจะถูกสับเปลี่ยนตัว ทว่าท้ายที่สุดก็ไม่มีเหตุการณ์ใดเกิดขึ้น

เมื่อวานจากไปอย่างเร่งรีบ แต่วันนี้กลับนำสิ่งที่ต้องการจะนำกลับไปได้จนหมดสิ้น เออร์ลอสเดินนำอยู่หน้าสุดโดยไม่หันกลับไปมอง และคนอื่นๆ ก็เช่นกัน

มีเพียงลู่เสวียนเหอที่หันกลับไปมองแวบหนึ่ง เขามองดูสภาพอันน่าเวทนาของเมืองใต้ดินแห่งนี้ แล้วรู้สึกกังวลเล็กน้อยเกี่ยวกับการเดินเรือในมหาสมุทรแห่งสายหมอกที่กำลังจะเริ่มต้นขึ้น นี่ไม่ได้กังวลเรื่องตัวเอง แต่กังวลเรื่องคนที่จะติดตามเขาไปต่างหาก หากต้องไปตายในมหาสมุทรแห่งสายหมอก นั่นจะไม่ใช่ความสูญเปล่าครั้งใหญ่หรอกหรือ

การสำรวจถ้ำใต้ดินจบลงโดยไม่มีอุปสรรคใดๆ

ทรัพยากรส่วนใหญ่ถูกนำไปใช้ในการก่อสร้างชนเผ่าเดิมของเออร์ลอส ส่วนที่เหลือถูกนำขึ้นมาด้วยวิธีการต่างๆ นานา สิ่งที่นำขึ้นมาไม่ได้ ก็ต้องส่งคนลงมาขุดทรัพยากรทุกวัน

เมื่อกลับจากใต้ดินขึ้นสู่บนบก เหยียบย่ำลงบนทุ่งหญ้าและอาบไล้ด้วยแสงตะวัน หลายคนถึงกับถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

“ท่านเจ้าอาณาจักร ถ้ำใต้ดินท่านก็ได้ประเมินดูคร่าวๆ แล้ว เสบียงและทรัพยากรในนั้น หากพึ่งพาเพียงพวกเราคงไม่อาจขนย้ายได้หมดในเวลาอันสั้น ข้าจะให้ผู้เคลื่อนขุนเขาลงไปขนย้ายสายแร่ขึ้นมา ส่วนการเพาะปลูกพืชพรรณก็กำลังดำเนินการอยู่ครับ”

“นอกจากนี้ แร่ไฮกัมมันต์ก็จำเป็นต้องขนย้ายเข้ามาในอาณาเขตเช่นกัน อย่างน้อยก็ต้องอยู่บริเวณใกล้เคียงอาณาเขต ทว่าผู้มีอาชีพพิเศษเหล่านั้นเกรงว่าคงไม่มีเรี่ยวแรงมากนัก เรื่องนี้พวกเราจำเป็นต้องเจรจากับชนพื้นเมืองที่อาศัยอยู่ในเทือกเขาลอยฟ้า พวกเขามีวิธีครับ”

“......”

“ท่านเจ้าอาณาจักร โปรดตามข้ามาครับ ไข่อีลันของท่านหากต้องการจะฟัก จำเป็นต้องฟักในลานสายลมเท่านั้น หากใช้เวลาฟักตามปกติเกรงว่าคงใช้เวลามากกว่าหนึ่งปี ทว่าในหมู่ชนพื้นเมืองเหล่านี้มีพืชพิเศษที่สามารถเร่งการฟักไข่อีลันได้ครับ”

“ท่ามกลางเทือกเขาลอยฟ้าแห่งนี้จะต้องมีแร่ธาตุที่พิเศษสุดๆ อย่างแร่ไฮกัมมันต์ซ่อนอยู่อย่างแน่นอน ข้าได้ส่งคนไปสำรวจแล้ว ท่านโปรดวางใจเถิด ทรัพย์สินทั้งหมดในเมืองทะเลลึกล้วนเป็นความมั่งคั่งของท่าน ผู้คนก็เช่นกัน ข้าจะไม่ทำให้ความมั่งคั่งของท่านต้องเสียหายแน่นอนครับ”

“ผู้แข็งแกร่งดึงดูดสิ่งวิปริตที่แข็งแกร่ง ผู้ที่อ่อนแอดึงดูดสัตว์ประหลาดที่อ่อนแอ คนที่ข้าส่งไปได้พกพาเถ้าฟืนจำนวนมากและสวมใส่เสื้อผ้าที่แช่ในน้ำคั้นของหญ้าหลิวหลันอิง โดยพื้นฐานแล้วจะไม่มีปัญหาใดๆ เกิดขึ้นครับ”

เอลเซนที่ยืนอยู่ด้านข้างยักไหล่ สำหรับนักบวชระดับตำนานแล้ว เรื่องพวกนี้ย่อมง่ายดายราวกับการกินข้าวดื่มน้ำจริงๆ เมื่อคิดว่าต่อไปเขาไม่ต้องออกไปทำงานข้างนอกทุกวัน เพียงแค่คอยดูแลพืชพรรณที่ตัวเองปลูก เขาก็รู้สึกเบิกบานใจยิ่งนัก

เพียงแต่ดูจากความต้องการและการกระทำของท่านเจ้าอาณาจักรในครั้งนี้ เกรงว่าคงใกล้จะได้เวลาออกทะเลแล้ว ถ้าเช่นนั้น เขาก็ต้องเตรียมตัวให้พร้อมเสียหน่อย จะมาเป็นตัวถ่วงไม่ได้เด็ดขาด

เมื่อมีข้อมูลที่เพียงพอ หลายสิ่งที่ก่อนหน้านี้ถือว่ายากลำบากก็สามารถจัดการได้อย่างง่ายดาย

ชนพื้นเมืองที่อาศัยอยู่ในเทือกเขาลอยฟ้าเหล่านั้นสื่อสารด้วยได้ยากยิ่ง อีกทั้งยังมีระบบภาษาเป็นของตนเอง ทว่าหลังจากเออร์ลอสเดินเข้าไปพูดคุยงึมงำอยู่ครู่หนึ่ง ชนพื้นเมืองเหล่านี้ก็นำสิ่งของที่มีลักษณะคล้ายหญ้าโคมไฟและหนังวัวมามอบให้

เออร์ลอสรับสิ่งของเหล่านั้นมาตรวจสอบ เมื่อแน่ใจว่าไม่มีปัญหาใดๆ เขาก็พยักหน้าและเดินเข้าไปหาลู่เสวียนเหอ

“ท่านเจ้าอาณาจักร นี่คือเมล็ดพันธุ์หญ้ามังกรโลหิตครับ ในตอนที่ฟักไข่อีลันในลานสายลม ให้ปลูกมันไว้ข้างๆ แล้วให้ภูตบุปผาตนนี้ช่วยกระตุ้นการเจริญเติบโตของเมล็ดพันธุ์เหล่านี้ให้ท่าน ด้วยวิธีนี้ ชีวิตเหนือธรรมดาขั้นหกอย่างอีลันก็จะสามารถฟักเป็นตัวได้สำเร็จภายในเวลาเพียงสามชั่วโมงครับ”

“ทว่าเนื่องจากการเร่งการฟักตัว มันจึงอาจจะขาดสารอาหารและจำเป็นต้องได้รับพลังงานเสริมอย่างเพียงพอ ในจุดนี้ ยาเสริมการฝึกฝนบางส่วนในคลังมิติของท่านสามารถนำมาทดแทนได้ครับ”

“ในเวลากลางวันสามารถปล่อยมันไว้ในป่าดิบชื้นนอกอาณาเขตของเราได้ เมื่อตกกลางคืนค่อยพากลับมา เมื่ออยู่ข้างกายเชื้อไฟ มันจะแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ ครับ”

“และชนพื้นเมืองที่ศรัทธาในจิตวิญญาณแห่งต้นไม้เหล่านี้ ก็ได้ตัดสินใจที่จะติดตามท่านเจ้าอาณาจักรกลับไปด้วยแล้วครับ”

หลังจากกล่าวจบ เขาก็ก้มหัวลงอย่างนอบน้อม ลู่เสวียนเหอรู้สึกว่ามันเกินจริงไปมาก คนคนเดียวทำงานแทนคนกี่คนกันเนี่ย? แถมทำไมถึงแก้ปัญหาได้ทุกเรื่องเลยล่ะ?

ทว่าเมื่อนึกถึงว่านักบวชระดับตำนานผู้นี้เคยสร้างชนเผ่าที่มีคนนับหมื่นคนขึ้นมาได้ในชั้นใต้ดิน สิ่งที่เห็นตรงหน้าก็ดูจะไม่ใช่เรื่องแปลกประหลาดอะไรนัก บอสใหญ่เลเวล 100 ย่อมไม่เหมือนกับคนธรรมดาทั่วไปอยู่แล้ว

เขาพยักหน้าให้เออร์ลอส

“งั้นฉันไปฟักอีลันล่ะนะ เรื่องต่อจากนี้นายก็จัดการไปแล้วกัน”

ภูตบุปผาหญ้าดาราไหมบินตามอยู่ข้างกายลู่เสวียนเหอ ก้าวขึ้นสู่หน้าผาสูงชันที่ทอดเข้าสู่ลานสายลม นี่คือหน้าผาที่แทบจะตั้งฉากและมีเถาวัลย์ขนาดเล็กแคบเชื่อมต่อไปยังเทือกเขาลอยฟ้าเบื้องหน้า เขาจะต้องไปลานสายลมจากที่นี่

แผนที่ถูกส่งให้เขาเรียบร้อยแล้ว สำหรับภูตบุปผานั้นไม่มีปัญหาอะไร เพราะอย่างไรเสียมันก็บินได้

ในตอนแรกลู่เสวียนเหอยังไม่ค่อยชินนัก ทว่าภายหลังเขาก็เริ่มคุ้นชินกับความรู้สึกที่อาจตกลงไปร่างแหลกเหลวได้ทุกเมื่อ เนื่องจากการอัปเกรดโฉนดที่ดิน เลเวลส่วนตัวของเขาจึงพุ่งสูงขึ้นปรี๊ด ความเร็วในการปีนป่ายจึงรวดเร็วมาก จนช่วงหลังภูตบุปผาถึงกับบินตามเขาไม่ทัน ทำได้เพียงนั่งลงบนไหล่ของเขาและจับเสื้อผ้าไว้แน่น

ท่ามกลางเสียงหวีดหวิวของสายลมและเสียงคำรามของสัตว์ร้าย ในที่สุดลู่เสวียนเหอก็ได้เห็นลานสายลม และ... ฝูงสัตว์ร้ายที่เยอะจนแทบมองไม่เห็นจุดสิ้นสุด

ฝูงสัตว์ร้ายเหล่านี้บินโฉบไปมาอย่างอิสระท่ามกลางเทือกเขาลอยฟ้า พวกมันไม่ได้ใส่ใจกับการมาเยือนของมนุษย์เลยแม้แต่น้อย ลานสายลมคือระเบียงที่เปิดโล่ง มีกระแสลมสายหนึ่งที่พร้อมจะพัดพาผู้คนให้ล่องลอยขึ้นไปในอากาศได้ทุกเมื่อ

เขาปลูกเมล็ดพันธุ์หญ้ามังกรโลหิตลงไปทั่วบริเวณนั้น จากนั้นภูตบุปผาก็กระพือปีก ร่วงหล่นประดุจประกายดาวระยิบระยับ พืชพรรณทุกต้นที่มันบินผ่านล้วนเติบโตจนเต็มวัย เพื่อความรอบคอบ เขาจึงปลูกหญ้ามังกรโลหิตจนเต็มลานสายลมแห่งนี้ ทำเอาภูตบุปผาเหนื่อยสายตัวแทบขาด

หลังจากจัดการทุกอย่างเสร็จสิ้น ภูตบุปผาก็จากไป มันบินตามกลิ่นอายของเอลฟ์มุ่งหน้าไปยังทิศทางที่เอลเซนอยู่ ส่วนท่านเจ้าอาณาจักร แน่นอนว่าต้องวางไข่อีลันลงในลานสายลมที่เต็มไปด้วยหญ้ามังกรโลหิต แล้วเฝ้ารอคอยอย่างเงียบๆ

เวลาในการรอคอยนั้นยาวนานยิ่งนัก โชคดีที่เขาสามารถเปิดคู่มือการเอาชีวิตรอดเพื่อดูฟอรั่มและแชทกลุ่มได้ เดิมทีเขาคิดว่าต้องคอยระแวดระวังและขับไล่สิ่งมีชีวิตอื่นในลานสายลม ทว่ากลับพบว่าที่นี่คือสถานที่ที่สงบสุขอย่างหาได้ยากยิ่ง นอกจากมนุษย์อย่างเขาแล้ว ก็มีเพียงต้นหญ้าที่เพิ่งปลูกลงไปเท่านั้น

สามชั่วโมงต่อมา

ติ๊ด

ข้อความแจ้งเตือนหนึ่งดังขึ้น

“เคอเซวี่ย: ผมยืนยันทิศทางที่คุณอยู่ได้แล้ว นึกไม่ถึงเลยว่าคุณจะอยู่ใกล้กับเขตนภาขนาดนี้ ผมใช้วิธีการหนึ่ง อีกประมาณหนึ่งวันน่าจะไปถึงที่คุณ”

“ลู่เสวียนเหอ: ......นายข้ามระยะทางไกลขนาดนั้นมาได้ยังไง? ตอนนี้พวกเราไม่มีทางทำได้เลยนะ”

“เคอเซวี่ย: ในตัวผมคือหนอนแห่งกาลเวลา มันทำได้”

“เคอเซวี่ย: คุณวางใจได้ ผมแค่อยากจะเข้าไปในสายหมอก ผมจะไม่เข้าไปในอาณาเขตของคุณหรอก”

แกรก

ในขณะที่เขากำลังขมวดคิ้วมองข้อความที่เคอเซวี่ยส่งมาอยู่นั้น

ไข่อีลันก็ฟักสำเร็จแล้ว