บทที่ 93 ความลึก

เรื่องราวบนบกกำลังดำเนินไปอย่างเป็นระบบระเบียบ ทว่าเมื่อลู่เสวียนเหอลงมาถึงก้นทะเลและมองดูอาณาเขตใต้สมุทรที่ว่างเปล่า เขากลับรู้สึกจัดการได้ยากอยู่บ้าง

ได้แต่หวังว่ามหาสมุทรที่ถูกสายหมอกปกคลุมผืนนี้ จะยังมีสิ่งมีชีวิตอื่นอาศัยอยู่

จากนั้นเขาจึงเริ่มจัดระเบียบสิ่งของที่เกี่ยวข้องกับอาณาเขตใต้สมุทร และนำไปวางไว้ในตำแหน่งที่ควรอยู่

ระยะทางจากตรงนี้ไปจนถึงผิวน้ำดูเหมือนจะบิดเบี้ยวผิดเพี้ยนไป ทว่าครั้งนี้เขาจงใจกะระยะอย่างแม่นยำแทนการใช้ความรู้สึกส่วนตัว จึงคำนวณออกมาได้คร่าวๆ ว่าน่าจะอยู่ที่สองร้อยเมตร

ระยะทางนี้เมื่อเทียบกับสิ่งที่ลู่เสวียนเหอคิดไว้ เรียกได้ว่าสั้นเกินไปมาก

ทว่าระยะทางสั้นๆ แค่นี้ก็เพียงพอให้เขาเชื่อมต่อสองอาณาเขตเข้าด้วยกันได้พอดี

ในหมู่ผู้เอาชีวิตรอดไม่มีอะไรมากไปกว่าจำนวนเจ้าอาณาจักรที่มีอยู่มากมาย แม้การพัฒนาของพวกเขาจะไม่รวดเร็วเท่าเขา ทว่าข้อผิดพลาดที่อาจจะเกิดขึ้นก็ล้วนแต่เคยประสบมาแล้วทั้งสิ้น

เขาได้สอบถามและตรวจสอบข้อมูลที่เกี่ยวข้อง จนพอจะรู้แล้วว่าตนเองควรทำเช่นไร

การสร้างเพียงช่องทางเชื่อมต่อนั้นไร้ประโยชน์ จำเป็นต้องใช้โฉนดที่ดินมาอุดช่องโหว่ระหว่างสองอาณาเขตที่แทบจะถูกตัดขาดจากกันนี้

และเนื่องจากอาณาเขตมหาสมุทรของเขาถูกปกคลุมด้วยสายหมอก การจะปัดเป่ามันออกไปจึงเป็นเรื่องเพ้อฝัน เกรงว่าต่อให้ทุ่มโฉนดที่ดินลงไปมากกว่าคนทั่วไปหลายเท่าก็อาจจะไม่สำเร็จ

ดังนั้นจึงทำได้เพียงใช้วิธีอื่น

ยกตัวอย่างเช่น เชื้อไฟที่ทรงพลังมากพอก็สามารถทำหน้าที่เป็นสมอประสานอาณาเขตได้ในระดับหนึ่ง

หลังจากโฉนดที่ดินอัปเกรด เลเวลส่วนตัวของเขาก็พุ่งทะยานอย่างรวดเร็ว ยิ่งเมื่ออยู่ในทะเลลึกก็ยิ่งได้รับพลังสนับสนุนมหาศาล

ภายใต้สถานการณ์เช่นนี้ เชื้อไฟที่เดิมทีผลุบๆ โผล่ๆ จนไม่อาจระบุตำแหน่งได้ ในที่สุดก็สามารถหาพบได้แล้ว

ด้วยเหตุนี้ เขาจึงมุ่งหน้าไปยังสถานที่แห่งนั้นพร้อมกับปลาหมึกสีน้ำเงิน

ส่วนวาฬเพชฌฆาตลายขาวดำนั้น ยามนี้กำลังนอนหลับสนิทอยู่ภายในอาณาเขต วันนี้มันออกไปเตร็ดเตร่มาหนึ่งรอบ ดูเหมือนจะสูญเสียพละกำลังไปไม่น้อย นอกจากกระดาษแผ่นหนึ่งแล้วก็ไม่ได้นำสิ่งใดกลับมาเลย

"ท่านเจ้าอาณาจักร สิ่งมีชีวิตในทะเลลึกนั้นมีอยู่น้อยมากครับ เพราะตอนนี้ท่านเพิ่งจะมาถึงระดับตื้นเท่านั้น ยิ่งลึกลงไปก็ยิ่งทรงพลัง ตัวตนเหล่านั้นอาจมีชีวิตอยู่มานับพันนับหมื่นปี ต่อให้ท่านได้รับการคุ้มครองจากทะเลลึก พวกมันก็ไม่เลือกที่จะช่วยเหลือท่านสร้างเกมอาณาเขตแบบนี้หรอกครับ เพราะเส้นแบ่งระหว่างความเป็นและความตาย ณ ที่แห่งนี้มันเลือนรางไปแล้ว ต่อให้เอาความพินาศมาข่มขู่ ก็ไม่มีเผ่าพันธุ์ทะเลลึกตนใดเก็บมาใส่ใจหรอกครับ"

"เผ่าพันธุ์ทะเลลึกที่แตกต่างกันย่อมมีความชอบที่แตกต่างกัน ทว่าส่วนใหญ่แล้วมักจะกบดานอยู่ก้นทะเลอย่างเงียบสงบ ปล่อยให้วันสิ้นโลกที่นำพาความพินาศพัดผ่านเหนือหัวไปครับ"

นับเป็นครั้งแรกที่หนวดของปลาหมึกสีน้ำเงินสั่นเทา มันทำได้เพียงพ่นคำพูดไร้สาระออกมาไม่หยุดเพื่อปลอบประโลมจิตใจตนเอง

ด้วยขนาดตัวของมันในตอนนี้ ไม่สมควรอย่างยิ่งที่จะล่วงล้ำเข้ามาในทะเลลึกที่ลึกล้ำถึงเพียงนี้ เกรงว่าน่าจะลึกลงมาถึงสี่ห้าร้อยเมตรแล้ว

ลู่เสวียนเหอกลับมีท่าทีปกติ เขาพบว่ายิ่งน้ำลึกมากเท่าไหร่ กลิ่นอายแห่งพรจากทะเลลึกบนร่างของเขาก็ยิ่งเข้มข้นขึ้นเท่านั้น

แม้การมาเยือนที่นี่จะเหมือนกับการกลับบ้าน ทว่าการต้องทนอยู่ในก้นสมุทรที่มืดสนิททุกวี่ทุกวัน สำหรับเขาที่ยังคงเป็นมนุษย์อยู่ มันช่างบั่นทอนจิตใจเหลือเกิน

และเมื่อถึงเวลานี้เอง เขาก็เข้าใจแล้วว่าเหตุใดปลาหมึกสีน้ำเงินจึงมักจะพูดถึงคำว่า 'รสนิยม' อยู่เสมอ เพราะทะเลลึก มันน่าเบื่อเกินไปแล้วจริงๆ......

ปะการังยักษ์ราวกับมีชีวิต มันกำลังแหวกว่ายอย่างเชื่องช้าอยู่ที่ความลึกสี่ร้อยเมตร ไม่เหมือนกับพืชพรรณ ทว่ากลับดูคล้ายสิ่งมีชีวิตพิเศษบางอย่าง

ไม่จำเป็นต้องเพ่งมอง เพียงแวบแรกลู่เสวียนเหอก็สัมผัสได้ทันทีว่า นี่ต้องเป็นบอสที่พลังทะลุขีดจำกัดอย่างแน่นอน เลเวล 100 สำหรับทะเลลึกแล้ว เป็นเพียงแค่จุดเริ่มต้นเท่านั้น

ปะการังยักษ์ตั้งตระหง่านราวกับภูเขา ก่อตัวเป็นผืนป่าด้วยตัวของมันเอง เพียงมองปราดเดียวก็รู้ว่าขนาดความกว้างคงไม่ต่ำกว่าหกเจ็ดสิบเมตรเป็นแน่

พืชขนาดยักษ์เช่นนี้ตามหลักการแล้วสมควรจะมีสิ่งมีชีวิตเล็กๆ มากมายพึ่งพาอาศัยอยู่ ทว่าน่าเสียดายที่นอกจากตัวมันเองแล้วกลับไม่มีสิ่งใดเลย มันคือปะการังยักษ์ที่ว่างเปล่าไร้สรรพชีวิต

สำหรับการสัญจรผ่านไปของลู่เสวียนเหอและพรรคพวก ปะการังยักษ์ไม่ได้มีปฏิกิริยาใดตอบสนอง หากไม่ได้สัมผัสถึงกลิ่นอายแห่งชีวิตที่ไหลเวียนอยู่บนร่างของมัน เกรงว่าคงคิดว่าเป็นของตายไปแล้ว

ปลาหมึกสีน้ำเงินมีขนาดตัวที่ใหญ่โตมากแล้ว ทว่าเมื่อเทียบกับสิ่งมีชีวิตในทะเลลึกระดับสี่ร้อยเมตร มันกลายเป็นเพียงของเด็กเล่นไปเลย

ทะเลลึกไร้ซึ่งแสงสว่าง มืดมิดดำสนิท ทว่าเขากลับรับรู้ได้ถึงเสียงดังกึกก้องมาจากที่ไกลๆ หากคนทั่วไปได้ยินคงนึกว่าฟ้าถล่ม

ทว่าเมื่อหยุดอยู่กับที่และเพ่งมองดูอย่างละเอียด กลับพบว่าเป็นสิ่งมีชีวิตประหลาดขนาดยักษ์ใหญ่มหึมาตัวหนึ่ง

เขาแทบจะมองเห็นเพียงแค่หนวดของสิ่งมีชีวิตตัวนี้เท่านั้น ส่วนร่างที่แท้จริงของมันกำลังเดินอยู่ใต้ระดับความลึกที่ไม่อาจหยั่งรู้ได้ ซ้ำยังทำให้เกิดเสียงฟ้าร้องดังกึกก้องในทะเลลึกอีกด้วย

ปลาหมึกสีน้ำเงินในเวลานี้ประดุจดั่งลูกปลาหมึกตัวน้อยที่ซ่อนตัวอยู่เบื้องหลังลู่เสวียนเหอด้วยความหวาดกลัวว่าจะถูกค้นพบ

ทว่าในความเป็นจริง ความสูงหนึ่งเมตรเก้าสิบเซนติเมตรของลู่เสวียนเหอ ก็ไม่อาจบดบังปลาหมึกยักษ์ขนาดสิบกว่าเมตรได้มิดหรอก

ออกตาปุสหวาดกลัวอย่างยิ่ง มันรู้สึกว่าการที่เจ้าอาณาจักรพัฒนาพื้นที่บนบกนั้นก็ดีอยู่แล้ว

ภายใต้ทะเลลึกแห่งนี้ แต่ละตัวล้วนเป็นตัวตนที่น่าสะพรึงกลัวและทรงพลัง เพียงแค่เป่าลมเบาๆ มันก็คงสิ้นชีพแล้ว

ใช่ มันอาจจะไม่ถึงขั้นตั้งใจจะลงมือฆ่ามัน ทว่าก็เหมือนกับในเกมที่ผู้เล่นเลเวล 20 ไปโผล่ในดันเจี้ยนเลเวล 300 ไม่จำเป็นต้องลงมือ เพียงแค่แรงกดดันจากกลิ่นอายก็สามารถบดขยี้คนจนตายได้แล้ว

มันพยายามข่มความหวาดกลัวในใจ ทว่าไม่อาจก้าวเดินต่อไปได้จริงๆ

จึงใช้หนวดดึงเจ้าอาณาจักรเอาไว้ น้ำเสียงแฝงไปด้วยความสั่นเครือ

"ท่านเจ้าอาณาจักร พวกเรายังต้องลงไปในทะเลลึกอีกกี่เมตรหรือครับ?"

ลู่เสวียนเหอรู้สึกแปลกใจ เขาตั้งหน้าตั้งตาจะเอาเชื้อไฟมาเพื่อเติมเต็มอาณาเขตที่แยกออกจากกัน จนไม่ได้สังเกตเห็นปัญหาของปลาหมึกข้างกายเลยแม้แต่น้อย

"นายไม่ได้บอกเหรอว่าทะเลลึกเป็นเพียงแค่มโนทัศน์ ระยะทางไม่มีความหมายอะไรน่ะ?"

"ระยะทางไม่มีความหมายก็จริงครับ ทว่าไม่ว่าจะเป็นโลกแห่งวัตถุหรือโลกแห่งจิตวิญญาณ ความลึกล้วนมีความหมายเสมอ ท่านเจ้าอาณาจักร ตอนนี้ท่านดำดิ่งลงมาลึกเกินไปแล้วครับ"

"หากเปลี่ยนเป็นข้า ข้าย่อมไม่อาจค้นพบทะเลลึกที่ลึกล้ำถึงเพียงนี้ได้ ทว่าตอนนี้ข้าทนไม่ไหวแล้ว กลิ่นอายที่มาจากทะเลลึกบีบคั้นจนข้าหายใจไม่ออกแล้วครับ"

ลู่เสวียนเหอถึงเพิ่งจะหันกลับไปมองปลาหมึกสีน้ำเงิน เมื่อมองดูก็พบว่าสภาพของปลาหมึกตัวนี้ดูไม่ค่อยดีนัก

"เชื้อไฟนั่นเหมือนจะอยู่ห่างออกไปอีกหน่อย น่าจะประมาณหกร้อยเมตร นายจะกลับไปก่อนไหม?"

ปลาหมึกสีน้ำเงินทำหน้าปลาหมึกแข็งทื่อ กลิ่นอายที่มีอยู่ทุกหนทุกแห่งกดทับจนแม้แต่จะเอ่ยปากพูดก็ยังยากลำบาก มีเพียงการยืนอยู่ข้างกายเจ้าอาณาจักรเท่านั้นถึงจะดีขึ้นมาหน่อย

"ไม่ได้ครับ ท่านเจ้าอาณาจักร ท่านจำเป็นต้องไปส่งข้า มิฉะนั้นภายใต้แรงกดดันจากกลิ่นอายแห่งทะเลลึกและเผ่าพันธุ์ทะเลลึกตนอื่น ข้าคงไม่อาจก้าวเดินได้แม้แต่ก้าวเดียวครับ"

"รอจนกว่าท่านจะหาเชื้อไฟพบแล้วกลับมา ท่านอาจจะได้เห็นซอสปลาหมึกบดแทนแล้วครับ"

ลู่เสวียนเหอตกใจมาก ร้ายแรงขนาดนี้เชียว

เขารีบดึงหนวดของปลาหมึกสีน้ำเงิน แล้วไปส่งมันด้วยตนเองทันที

ครั้งนี้เขาคิดไม่รอบคอบ ส่วนพวกปลาหมึกสีน้ำเงินตัวอื่นก็คงนึกไม่ถึงว่าจะมีปลาหมึกตัวไหนอยากลงมาในทะเลลึกเพื่อหาที่ตายแบบนี้ ดังนั้นในความทรงจำสืบทอดจึงไม่มีบันทึกเอาไว้

เมื่อไปส่งถึงระดับความลึกประมาณ 300 เมตร ปลาหมึกสีน้ำเงินถึงได้ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

"ท่านเจ้าอาณาจักร ต่อจากนี้ข้าสามารถกลับอาณาเขตเองได้แล้วครับ"

"หากท่านพบเผ่าพันธุ์แห่งท้องทะเลเผ่าอื่น ท่านต้องระวังให้ดีนะครับ ความลึกที่มีอยู่ทั้งในทางวัตถุและทางจิตวิญญาณพร้อมกันเช่นนี้ เป็นสิ่งที่สิ่งมีชีวิตธรรมดาไม่อาจแบกรับได้ครับ"

"มันลึกเกินไปจริงๆ เพียงแค่สัมผัสก็ถึงแก่ความตายแล้วครับ"

"เผ่าพันธุ์ทะเลลึกและสิ่งมีชีวิตแห่งท้องทะเลนั้น ไม่ใช่สิ่งมีชีวิตประเภทเดียวกันเลยครับ"

"ครึ่งเอลฟ์ที่ท่านพามายังอาณาเขตทะเลลึกก่อนหน้านี้ได้ เป็นเพราะท่านเป็นผู้พามันมาครับ"

"ทว่าร่างกายมนุษย์ของท่านในยามนี้ยังอ่อนแอเกินไป ไม่อาจให้ความคุ้มครองได้ตลอดเวลาครับ"

ลู่เสวียนเหอพยักหน้ารับ

เรื่องราวในครั้งนี้เป็นบทเรียนให้เขาได้ดีทีเดียว

ทะเลลึกนี่มันจะเกินจริงไปหน่อยแล้ว

ทว่าสำหรับคำว่า [ความลึก] ที่ปลาหมึกสีน้ำเงินพูดถึง เขาก็ยังคงไม่ค่อยเข้าใจนัก ในขณะเดียวกันก็ตระหนักได้ว่านี่คือมโนทัศน์ที่สำคัญมาก

รอไปก่อนก็แล้วกัน ตอนนี้เขาขอไปเอาเชื้อไฟขึ้นมาก่อน แล้วค่อยถามไถ่สถานการณ์ทีหลัง

ดังนั้น การดำดิ่งลงสู่ทะเลลึกในครั้งนี้ จึงมีเพียงเขาคนเดียวแล้ว

บางทีอาจเป็นเพราะเรื่องของปลาหมึกสีน้ำเงินที่ช่วยเตือนสติเขา ในระหว่างที่ดำดิ่งลงไปในครั้งนี้ เขาจึงสัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนแปลงของ [ความลึก] ได้อย่างลึกซึ้งยิ่งนัก