บทที่ 94 เต่ายักษ์

เสวียนเหอยากที่จะอธิบายความรู้สึกของตนเอง มันเป็นความรู้สึกที่มหัศจรรย์มาก ราวกับว่าเขากำลังมุ่งหน้าไปยังสถานที่ที่เป็นมโนทัศน์บางอย่าง

สรุปคือมันแตกต่างจากการดำน้ำทั่วไปอย่างสิ้นเชิง

การดำน้ำบนโลกก็คือการดำน้ำ ทว่าการดำน้ำที่นี่กลับเป็นการพาตนเองมุ่งหน้าไปสู่ [ความลึก] ที่ล้ำลึกยิ่งกว่า

ยิ่งมุ่งหน้าลึกลงไปในทะเลลึกเท่าไหร่ เผ่าพันธุ์ทะเลลึกที่พบเจอก็ยิ่งพิลึกพิลั่นมากขึ้นเท่านั้น โดยพื้นฐานแล้วพวกมันล้วนมีขนาดตัวใหญ่โตมโหฬาร ยิ่งลงไปลึกก็ยิ่งใหญ่โตขึ้น

เมื่อล่วงเลยขีดจำกัดความลึกที่ 500 เมตรลงไป ลู่เสวียนเหอถึงขั้นได้เห็นสิ่งมีชีวิตที่มีความยาวนับร้อยเมตร หน้าตาของมันคล้ายกับปลาคาร์ปทั่วไป ทว่าไม่มีใครคิดว่ามันธรรมดาจริงๆ แน่นอน

แรงกดดันจากเผ่าพันธุ์ทะเลลึกเหล่านี้หนักหน่วงยิ่งนัก โชคดีที่เขาไม่สามารถรับรู้ถึงมันได้เลย

แต่เนื่องจากท้ายที่สุดแล้วเขาก็ยังเป็นเพียงมนุษย์คนหนึ่ง เมื่อแรกเห็นจึงยังคงเกิดความรู้สึกตระหนกตกใจแบบที่มนุษย์มีเมื่อต้องเผชิญหน้ากับศัตรูที่ไม่อาจเอาชนะได้

เชื้อไฟหนอเชื้อไฟ

เขามองดูทะเลลึกที่ไม่รู้ว่าลึกกี่เมตร พลางทอดถอนใจว่าการที่ตนเองต้องการหาเชื้อไฟสักดวงนั้นมันช่างยากลำบากเสียเหลือเกิน

หากเจ้าอาณาจักรคนอื่นมาได้ยินคำพูดนี้เข้าคงได้ด่าทอเขาเป็นแน่

ตอนอยู่ที่แม่น้ำหลานชาง การตามหาเพลิงสุทธิ์นภาเขียวยังไม่พิลึกพิลั่นเท่าตอนนี้เลย

แต่ถึงกระนั้น ทะเลลึกสำหรับเขาก็ไม่มีอันตรายใดๆ เลยแม้แต่น้อย

แม้กระบวนการจะคดเคี้ยวไปบ้าง ทว่าในที่สุดเขาก็หาเชื้อไฟดวงนี้จนพบ

เชื้อไฟเบื้องหน้ามีเปลวเพลิงสีส้มแดง

จากนั้นก็คือ ความเงียบงันอันเนิ่นนาน

ศักยภาพและระดับขั้นที่แท้จริงของเชื้อไฟดวงนี้เทียบไม่ได้กับเพลิงสุทธิ์นภาเขียวเลย เพราะเพลิงสุทธิ์นภาเขียวในขั้นเริ่มต้นก็เป็นถึงเชื้อไฟเลเวลเจ็ดแล้ว และยังสามารถเลื่อนระดับขึ้นไปได้อย่างน้อยก็ถึงขั้นสี่

ทว่าเชื้อไฟเลเวลสูงที่หาได้ยากยิ่งดวงนี้ในตอนนี้ กลับมีบางอย่างเพิ่มเติมขึ้นมา และเนื่องจากเลเวลของมันสูงเกินไป เขาจึงไม่สามารถกักเก็บมันได้ด้วยซ้ำ

คิดดูก็สมเหตุสมผล เชื้อไฟที่สามารถทอดตัวอยู่ในทะเลลึกระดับความลึก 600 เมตรได้ จะเป็นเหมือนเชื้อไฟธรรมดาบนบกได้อย่างไร

ทว่าในเมื่อตอนนี้ไม่สามารถกักเก็บได้ แม้แต่จะตรวจสอบคุณสมบัติของเชื้อไฟดวงนี้ก็ยังทำไม่ได้เลย

เขายืนลำบากใจอยู่กับที่ สมองแล่นฉิว พยายามคิดหาวิธีอื่น

หรือว่า จะต้องกลับไปสอบถามนักบวชระดับตำนานคนนั้น?

การไปๆ มาๆ แบบนี้มันเสียเวลามากเกินไป แต่ก็ไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว

ในจังหวะที่เขากำลังเตรียมตัวจากไป จู่ๆ ก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้

เขาก้มหน้ามองไปยังตำแหน่งที่เชื้อไฟตั้งอยู่ ตอนนี้เขาอยู่ใกล้กับเชื้อไฟมาก ห่างกันเพียงครึ่งเมตรเท่านั้น

ด้วยระยะห่างแค่นี้เอง เขาจึงสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของสิ่งมีชีวิตที่แผ่วเบา

เขาอดไม่ได้ที่จะก้าวถอยหลัง ถอยหลังไปอีก

กู่ลู่ กู่ลู่

ไม่ต้องถอยแล้ว กลิ่นอายที่เคยแผ่วเบากลับขยายใหญ่ขึ้นอย่างมหาศาล ถึงขั้นขยับเขยื้อนได้

เชื้อไฟดวงนี้กลับอยู่บนหลังของเต่ายักษ์ตัวหนึ่ง!?

เมื่อแรกเห็นถึงขั้นมองไม่เห็นเลยว่าจุดสิ้นสุดของเต่ายักษ์ตัวนี้อยู่ที่ใด ราวกับว่ามันเป็นพื้นดินชนิดหนึ่ง เมื่อมองดูอย่างละเอียดจึงพบว่าเต่าตัวนี้มีขนาดเกินร้อยเมตรไปมาก

เกิน เกินจริงไปมากแล้ว

เขาอ้าปาก ลองพยายามสื่อสารกับเผ่าพันธุ์ทะเลลึกตนนี้ดู

"มนุษย์?"

เต่ายักษ์ขยับร่างกาย ราวกับฟ้าถล่มดินทลาย ทว่าเชื้อไฟยังคงตั้งอยู่ที่เดิม

เชื้อไฟถูกกระแสน้ำพัดพามาอยู่ตรงหน้าลู่เสวียนเหอ

เขาได้สบตากับเต่ายักษ์ตัวนี้

"ที่แท้ก็มาตามหาเชื้อไฟนี่เอง แต่เจ้าที่เป็นแค่มนุษย์ ทำไมถึงมีกลิ่นอายของทะเลลึกที่ลึกล้ำถึงเพียงนี้ได้?"

เสียงของเต่ายักษ์ลากยาวมากๆ และดูเหมือนว่าการอยู่ในทะเลลึกนานเกินไป จะทำให้แม้แต่ความคิดของมันก็เชื่องช้าตามไปด้วย ประโยคนี้ประโยคเดียวกลับใช้เวลาพูดถึงห้านาที

กว่าจะพูดจบก็ตกอยู่ในความเงียบงันไปอีกเนิ่นนาน

เวลาอันยาวนานผ่านไปอีกครั้ง ลู่เสวียนเหอที่นับว่าเป็นคนมีความอดทนสูงมากแล้วก็ยังเริ่มรู้สึกกระวนกระวายใจ

ผ่านไปอีกพักหนึ่ง ดูเหมือนในที่สุดเต่ายักษ์ก็ตื่นจากภวังค์

"ที่แท้ก็คือ ตัวตนที่สวมหนังมนุษย์ ซึ่งมาจากทะเลลึกที่ลึกล้ำยิ่งกว่านี่เอง"

"ตัวตนในทะเลลึกสมัยนี้ เล่นกันพิเรนทร์ขนาดนี้เลยหรือ?"

เต่ายักษ์ตื่นเต็มตาแล้ว เมื่อพูดจบระดับความเร็วก็กลับมาเป็นปกติ เพียงแต่คำพูดที่เอ่ยออกมาทำให้เขาแทบจะหลุดขำ

"ฉันอยากถามว่า นายรู้ไหมว่าจะเก็บเชื้อไฟดวงนี้ยังไง?"

เต่ายักษ์ดูเหมือนจะปรายตามองลู่เสวียนเหอแวบหนึ่ง แต่ด้วยความที่มันตัวใหญ่เกินไป เขาจึงไม่รู้สึกถึงมันเลยสักนิด

มันพ่นลมหายใจออกมายาวเหยียด น้ำทะเลถูกมันปั่นป่วนจนวุ่นวายไปหมด ก่อนจะเอ่ยขึ้น

"เชื้อไฟมันควรจะเป็นสิ่งที่พวกบนบกให้ความสำคัญที่สุดไม่ใช่หรือไง แล้วเจ้ามาถามเผ่าพันธุ์ทะเลลึกอย่างข้าเนี่ยนะ? แม้ข้าจะอยู่ในระดับตื้น ไม่เหมือนกับตัวตนอย่างท่านที่มาจากความลึกระดับไหนก็ไม่รู้ แต่ข้าก็ไม่เข้าใจเรื่องราวนอกทะเลลึกหรอกนะ"

"เจ้าควรจะไปหาพวกมนุษย์ถามดู ไม่ใช่มาถามข้า"

"......"

ลู่เสวียนเหอรู้สึกเหมือนได้กลิ่นอายความล้อเลียนเจือปนอยู่ในน้ำเสียงของเต่ายักษ์ ไม่น่าจะคิดไปเองหรอก

"นายคิดว่าที่นี่มีมนุษย์งั้นเหรอ?"

เต่ายักษ์ยืดเหยียดร่างกาย น้ำทะเลถูกปั่นป่วนจนขุ่นมัวไปหมด

"ไม่มีมนุษย์ แล้วเจ้ามาที่นี่ได้ยังไง? มนุษย์ขั้นหก ก็น่าจะลองดำดิ่งลงมาในทะเลลึกได้แล้วล่ะมั้ง โอ้~"

จู่ๆ มันก็ลากเสียงยาว น้ำเสียงแฝงไว้ด้วยเสียงหัวเราะเบาๆ

"ที่แท้เจ้าก็มาจากทะเลลึกแห่งสายหมอก มิน่าล่ะถึงไม่มีมนุษย์คนอื่น พวกตัวตนแห่งทะเลลึกอย่างเจ้านี่ เล่นกันพิเรนทร์ขนาดนี้เลยเชียว?"

ลู่เสวียนเหอถึงกับหน้าดำคร่ำเครียด

เผ่าพันธุ์ทะเลลึกตนนี้ทำไมถึงพึ่งพาไม่ได้ขนาดนี้นะ

"ตอนนี้เจ้า ต่อให้มีทะเลลึกคอยสนับสนุนก็มีแค่เลเวล 60 เป็นเพียงสิ่งมีชีวิตขั้นเจ็ด จะเอาเชื้อไฟดวงนี้ไปได้ยังไง"

"เชื้อไฟดวงนี้มีเลเวลสูงกว่าเจ้าตั้ง 100 เลเวล แถมยังเป็นเชื้อไฟที่มีการจัดระดับอีกต่างหาก ตอนนี้เจ้าเอามันไปไม่ได้หรอก"

คำพูดของเต่ายักษ์ทำให้ดวงตาของลู่เสวียนเหอกระตุกไปชั่วขณะ

"นายบอกว่า นี่คือ เชื้อไฟเลเวล 160 งั้นเหรอ?"

"ใช่สิ นี่ไม่ใช่ระดับที่พวกเจ้าที่ชอบสวมหนังมนุษย์ชอบใช้กันหรอกหรือ? เรียบง่ายและใช้งานได้จริงสุดๆ การจัดระดับก็เป็นการจัดระดับแบบบนบกด้วย บางทีอาจจะเป็นเชื้อไฟระดับหนึ่งดาวมั้ง ข้าเองก็ไม่ค่อยเข้าใจเรื่องพวกนี้เท่าไหร่"

ลู่เสวียนเหอนิ่งเงียบไปครู่หนึ่งแล้วถามว่า

"......มีแบบไร้ดาวด้วยใช่ไหม?"

"แน่นอนสิ เจ้ามาที่นี่เพื่อชวนข้าคุยเรื่องน่าเบื่อพวกนี้หรือไง?"

โลกใบนี้มันลึกล้ำจริงๆ ที่แท้ของที่เขาได้มาก่อนหน้านี้ล้วนเป็นของระดับไร้ดาวทั้งสิ้น

แต่เพลิงสุทธิ์นภาเขียวไม่ใช่ เพียงแต่เพราะมันยังอยู่ในวัยเยาว์เลยตัดสินได้ยาก

เขาเก็บรวบรวมความคิดอันสับสนวุ่นวายของตนเองกลับมา

"ตกลงนายรู้ไหมว่าจะพามันไปได้ยังไง?"

เต่ายักษ์เบ้ปาก ดูเหมือนจะเอือมระอามาก

"ข้าไม่รู้หรอก ตัวตนแห่งทะเลลึกที่มาจากความลึกเท่าไหร่ก็ไม่รู้เอ๋ย ตอนนี้เจ้าเป็นมนุษย์ เจ้าน่าจะรู้ดีกว่าข้านะ"

ร่างกายอันใหญ่โตของมันปั่นป่วนก้นทะเลจนเกิดความหนวกหูขึ้นมา

แม้ที่นี่จะมีสิ่งมีชีวิตสองตนกำลังสื่อสารกัน แต่เผ่าพันธุ์ทะเลลึกตนอื่นๆ ก็ยังคงอยู่นิ่งๆ กับที่ราวกับตายไปแล้ว ไม่สนใจความเคลื่อนไหวที่นี่เลยแม้แต่น้อย

"ถ้าเป็นเพราะเลเวลของฉันต่ำเกินไป นายช่วยผนึกเลเวลของเชื้อไฟดวงนี้ไว้ชั่วคราว แล้วให้ฉันเอาไปใช้ได้ไหม?"

ลู่เสวียนเหอครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจึงเอ่ยถามออกไปเช่นนั้น

"ได้มันก็ได้อยู่หรอก แต่มันจะไปมีความหมายอะไร หนังมนุษย์ของเจ้าแม้แต่เชื้อไฟดวงนี้ยังเอาไปไม่ได้ หรือเจ้ายังคิดว่าตัวเองจะสามารถมีชีวิตรอดท่ามกลางความวิปริตแห่งวันสิ้นโลกข้างนอกนั่นได้อีกหรือไง?"

เต่าตัวนี้พูดจาได้ระคายหูจริงๆ

แต่ก็ยังดีที่เผ่าพันธุ์ทะเลลึกนั้นสื่อสารได้ง่าย และไม่ได้ปฏิเสธคำขอของเขา

"นายช่วยผนึกมันให้ฉันหน่อยเถอะ เอาให้ฉันในตอนนี้กักเก็บได้ก็พอ ทางที่ดีควรจะคลายผนึกได้ตามการเติบโตของอาณาจักรของฉันนะ"

เต่ายักษ์เข้าใจอย่างถ่องแท้ มันยื่นกรงเล็บออกมาพร้อมกับหาววอด จากนั้นก็วางกรงเล็บลงบนเชื้อไฟ

"เจ้ามีอาณาจักรด้วยหรือเนี่ย เจ้าช่างว่างเสียจริง ถึงขั้นเข้าไปมีส่วนร่วมในการต่อสู้อันดุเดือดเช่นนี้ ดูท่าเจ้าคงจะเบื่อหน่ายกับการอยู่ในทะเลลึกที่ไม่รู้ว่าลึกเท่าไหร่แล้วจริงๆ"

"ขอเตือนเจ้าไว้สักประโยค ตัวตนแห่งทะเลลึกที่มาจากความลึกเท่าไหร่ก็ไม่รู้เอ๋ย แม้เจ้าจะสวมหนังมนุษย์ และยังสามารถเข้ามาในทะเลลึกได้ทุกเมื่อ แต่พวกบนบกไม่ได้สงบสุขเหมือนทะเลลึกหรอกนะ การต่อสู้ของพวกเขามักจะเป็นสงครามที่มีพื้นฐานมาจากการทำลายล้างเผ่าพันธุ์"

"ข้าล่ะกลัวจริงๆ ว่าหลังจากอาณาเขตของเจ้าถูกทำลาย เจ้าจะโกรธเกรี้ยวจนหน้ามืดตามัว แล้วใช้ทะเลลึกกลืนกินอารยธรรมนั้นไปเสีย นี่มันจะเลวร้ายมากเลยนะ ข้ายังคงชื่นชอบอารยธรรมที่เต็มเปี่ยมไปด้วยพลังชีวิตมากกว่า"

มันตบกรงเล็บลงไป เชื้อไฟก็ถูกผนึกเรียบร้อย

แม้จะพูดเช่นนั้น แต่ลู่เสวียนเหอกลับไม่เห็นว่าเต่ายักษ์จะใส่ใจอารยธรรมมากมายขนาดนั้นจากน้ำเสียงของมันเลย

"เอาล่ะ ตัวตนแห่งทะเลลึกที่ดำดิ่งลงไปในความลึกเท่าไหร่ก็ไม่รู้เอ๋ย เชื้อไฟที่เจ้าต้องการถูกผนึกเรียบร้อยแล้ว"

"ขอให้สนุกกับบนบกนะ ไม่มีอะไรอย่ามาหาข้า มีอะไรก็ยิ่งไม่ต้องมาหาข้า"

วินาทีต่อมา เต่ายักษ์ตัวนี้ก็เริ่มนอนหลับปุ๋ย

ส่วนลู่เสวียนเหอเก็บเชื้อไฟเข้าสู่โฉนดที่ดิน แล้วยืนมองทุกสิ่งตรงหน้าด้วยความเงียบงัน