บทที่ 95 การแบ่งโซน

การดำดิ่งลงสู่ทะเลลึกในครั้งนี้ทำให้ลู่เสวียนเหอได้เปิดหูเปิดตาจริงๆ โดยเฉพาะเผ่าพันธุ์ทะเลลึกที่เงียบสงบและไม่ต้องการให้ใครมารบกวนราวกับตายไปแล้ว

แน่นอนว่าเขายังได้รับข้อมูลที่สำคัญบางอย่างมาด้วย

สิ่งที่สำคัญที่สุดย่อมเป็นเชื้อไฟที่เก็บไว้ในโฉนดที่ดินในตอนนี้

การที่โฉนดที่ดินเลื่อนระดับแล้วช่วยดึงให้เลเวลส่วนตัวเพิ่มขึ้นนั้น เป็นประโยชน์อย่างยิ่งต่อการตามหาเชื้อไฟจริงๆ

น่าเสียดายที่หากต้องการค้นหาสิ่งอื่นในทะเลลึก มันไม่ได้ง่ายดายเช่นนี้ แต่มันคืองมเข็มในมหาสมุทรของแท้

การงมเข็มในมหาสมุทรนั้นมีประสิทธิภาพต่ำเกินไป สู้ผลักดันการพัฒนาอาณาเขตบนบก แล้วค่อยให้คนอื่นมาช่วยงมหาจะดีกว่า

“แต่ว่า ที่แท้แล้วมนุษย์ก็สามารถเข้ามาในทะเลลึกได้งั้นเหรอ? ถ้างั้นในอนาคตฉันอาจจะได้เจอคนคุ้นเคยในทะเลลึกก็ได้สินะ?”

เขาคิดในใจ

น้ำนิ่งไหลลึก มืดมิดสนิท

ทะเลลึกดูราวกับเป็นราตรีอันเป็นนิรันดร์

ความจริงเขายังอยากจะถามคำถามเต่ายักษ์อีกสักสองสามข้อ แต่มองดูท่าทางที่หลับไปภายในวินาทีเดียวของอีกฝ่ายแล้ว เขาก็เลือกที่จะหันหลังเดินจากมา

อย่างไรเสีย ในอนาคตก็ยังมีโอกาสให้กลับมาอีกมากมาย

และเชื้อไฟในครั้งนี้ ก็น่าจะสามารถแก้ปัญหาอาณาเขตทั้งสองที่ถูกตัดขาดจากกันได้

ตามที่เอลเซนกล่าวไว้ ท่ามกลางสายหมอกมีโฉนดที่ดินของผู้พ่ายแพ้อยู่นับไม่ถ้วน หวังว่าหลังจากออกทะเลไปแล้วจะสามารถหามาได้เยอะหน่อย

ส่วนบนที่ราบของแผ่นดินนั้น ก็สามารถหาโฉนดที่ดินมาได้เช่นกัน นั่นก็คือการจุดชนวนสงครามระหว่างอาณาเขต

จนถึงตอนนี้ เขายังไม่เคยพบเห็นอาณาเขตอื่นใดนอกจากอาณาเขตของตนเองเลย และตามที่นักบวชระดับตำนานผู้นั้นกล่าวไว้ วันเวลาเช่นนี้คงอยู่ได้อีกไม่นานนัก

ไฟสงครามจะต้องถูกจุดขึ้นมาไม่ช้าก็เร็ว

ถ้าเช่นนั้น ก็ต้องเตรียมการทุกอย่างให้พร้อมแล้ว

เส้นทางขาขึ้นนั้นง่ายดายกว่าการดำดิ่งลงสู่ก้นทะเลมาก ใช้เวลาเพียงแค่ครึ่งเดียวของขาลง เขาก็กลับมาถึงอาณาเขต และได้เห็นไร่นาใต้ทะเลบริเวณใกล้เคียง

ในไร่นาใต้ทะเลมีการปลูกเมล็ดพันธุ์ที่หลากหลาย ซึ่งบางส่วนก็คือสาหร่ายทะเล

สาหร่ายทะเลเติบโตได้รวดเร็วมาก โดยเฉพาะเมล็ดพันธุ์ที่ถึงขั้นสามารถเรืองแสงได้ นับว่าช่วยเพิ่มแสงสว่างอันน้อยนิดให้แก่ก้นทะเลอันมืดมิดแห่งนี้ได้บ้าง

รอจนวันข้างหน้าปลูกได้เยอะขึ้น บางทีก้นทะเลอาจจะสว่างไสวราวกับกลางวันก็ได้

สภาพของออกตาปุสในตอนนี้ดูซึมเซาเล็กน้อย ส่วนวาฬเพชฌฆาตลายขาวดำก็ยังคงนอนหลับปุ๋ย ร่างกายลอยตุ๊บป่องไปมาภายในอาณาเขตเป็นระยะ

การผลัดเปลี่ยนอากาศของวาฬเพชฌฆาตนั้นใช้เวลานานมาก ดังนั้นการนอนหลับในตอนนี้จึงไม่มีผลกระทบใดๆ

การดำดิ่งลงสู่ทะเลลึกในครั้งนี้ใช้เวลาไปมากจริงๆ

เมื่อดูเวลาในคู่มือการเอาชีวิตรอด ก็พบว่าล่วงเลยเข้าสู่วันใหม่แล้ว

เคอเซวี่ยส่งข้อความมาหาเขาอีกหลายข้อความ เนื้อหาคร่าวๆ คือสถานที่ที่เขาเดินผ่านมา

หนึ่งในนั้นก็คือเขตนภาที่เขาเคยพูดถึง

ทว่าในสายตาของลู่เสวียนเหอ สิ่งนั้นกลับเป็นเกาะลอยฟ้าที่ทอดตัวยาวเหยียดติดต่อกัน

เพียงแค่มองจากรูปภาพ เขาก็รู้ได้ทันทีว่า นี่คืออาณาเขตที่ใหญ่โตมโหฬารอย่างหาที่สุดไม่ได้

ยังดีที่เมื่อดูจากรูปภาพที่เคอเซวี่ยส่งมา ระยะห่างจากสถานที่ที่เขาอยู่ยังคงห่างไกลพอสมควร

“เคอเซวี่ย: เมื่อผ่านเขตนภาไป จนถึงตอนที่ดวงตะวันขึ้น ผมก็น่าจะได้เห็นสายหมอกแล้ว ผมอยากรู้จริงๆ ว่ามันจะเป็นภาพแบบไหน ได้ยินคนบอกว่า ราวกับได้เห็นกำแพงสีสันแปลกประหลาดบานหนึ่ง แถมกำแพงนี้ยังเชื่อมต่อระหว่างฟ้าและดิน สกัดกั้นทุกสรรพสิ่งไว้”

“เคอเซวี่ย: เนื่องจากผมใช้พลังของหนอนแห่งกาลเวลา ตอนที่คุณเจอผม คุณอาจจะคิดว่าผมเป็นสัตว์ประหลาด เตรียมใจไว้ด้วยล่ะ ผมไม่อยากเดินทางมาตั้งไกลแล้วสุดท้ายต้องมาสู้กับคนบ้านเดียวกันหรอกนะ”

แม้จะพูดแบบนั้น แต่ลู่เสวียนเหอก็เปิดดูบันทึกการสนทนาทั้งหมดแล้ว กลับไม่พบคำบรรยายใดๆ เกี่ยวกับสภาพของเขาในตอนนี้เลย ยิ่งไม่ต้องพูดถึงรูปภาพ

“เกรงว่าสถานการณ์คงจะเลวร้ายมากแล้วแน่ๆ”

เขาขมวดคิ้ว เขายังไม่มีขอบเขตความเข้าใจที่ชัดเจนเกี่ยวกับบริวารระดับสูงที่เคอเซวี่ยพูดถึงเลย ได้แต่หวังว่าหลังจากเข้าไปในสายหมอกแล้ว เขาจะสามารถบรรลุความปรารถนาของตนเองได้จริงๆ

มหาสมุทรได้ประคองร่างของเขาขึ้นมา ส่งไปจนถึงหน้าอาณาเขต

ลู่เสวียนเหอเหยียบลงบนกำแพงพฤกษาเถาอสรพิษที่กำลังเจริญเติบโตอย่างแข็งแรง

การลอบโจมตีในค่ำคืนนี้ได้ดำเนินมาถึงจุดสิ้นสุดแล้ว ในตอนนี้ทุกคนกำลังช่วยกันเก็บกวาดพื้นที่

และภายในอาณาเขตของเขา ก็มีสิ่งที่ไม่สมควรจะมีอยู่เพิ่มขึ้นมามากมาย

ยกตัวอย่างเช่น มีป่าดิบชื้นเพิ่มขึ้นมาผืนหนึ่งจริงๆ และสิ่งก่อสร้างอย่างสวนบุปผากับต้นไม้โบราณที่เติบโตขึ้นมาก็อยู่ภายในนั้น

สิ่งก่อสร้างทั้งสองแห่งนี้ โดยเฉพาะต้นไม้โบราณ ดูเหมือนจะมีความสอดคล้องและเชื่อมโยงกับป่าทั้งผืน พวกเอลฟ์และภูตบุปผาจะรู้สึกสบายตัวเป็นพิเศษเมื่ออยู่ภายในนั้น

นอกเขตป่าดิบชื้นก็คือไร่นาที่ทอดตัวยาวติดต่อกัน

พืชพรรณสีทองอร่ามทำให้ผู้ที่พบเห็นรู้สึกเบิกบานใจขึ้นมาทันที

นอกจากนี้ สายแร่และภูเขาขนาดย่อมที่เออร์ลอสสั่งให้คนขนย้ายมาก็ตั้งอยู่ใกล้กับป่าดิบชื้น โดยมีต้นไม้โบราณบางต้นที่อยู่ร่วมกับเทือกเขาอย่างกลมกลืนคั่นกลางอยู่

นี่คือผลงานของวินเทอร์ เอลฟ์สายเลือดบริสุทธิ์

กล่าวโดยสรุปก็คือ อาณาเขตที่เดิมทีมีเพียงสิ่งก่อสร้างต่างๆ นานา บัดนี้มีทั้งภูเขาและป่าดิบชื้นแล้ว ขาดก็เพียงแค่ทะเลสาบเท่านั้น

ปัจจุบันภายในอาณาเขตมีเพียงสระน้ำ แต่ไม่มีทะเลสาบ

ระบบหมุนเวียนภายในที่เออร์ลอสเคยกล่าวไว้ในตอนแรก กลับถูกสร้างจนเสร็จสมบูรณ์ภายในเวลาเพียงหนึ่งหรือสองวันหลังจากที่เขามาถึงอาณาเขตจริงๆ

สมแล้วที่เป็นนักบวชระดับตำนาน

โซนที่พักอาศัยเดิมก็ถูกจัดสรรใหม่ทั้งหมด

เดิมทีครึ่งอสูรและมนุษย์ก็ไม่สมควรจะอาศัยอยู่ร่วมกันอยู่แล้ว

พวกเขาไม่กล้ามีความคิดเห็นต่อการตัดสินใจของเจ้าอาณาจักร ทว่ากลับมีความคิดเห็นขัดแย้งกันเองอย่างรุนแรง

กลุ่มคนที่มาจากใต้ดินและมนุษย์กลุ่มเดิมถูกจับให้อยู่ปะปนกัน ยังคงอาศัยอยู่ในโซนที่พักอาศัย เพียงแต่มีการปรับเปลี่ยนโครงสร้างโดยรวมเล็กน้อย

นำคนที่ทำงานประเภทเดียวกันมาอยู่รวมกัน ไม่ปล่อยให้กระจัดกระจายเหมือนเมื่อก่อน

ทว่าพวกครึ่งอสูรกลับถูกเออร์ลอสย้ายไปอยู่ใกล้กับเทือกเขาและป่าตามธรรมชาติ เพียงแต่ถูกแยกออกจากป่าที่มีต้นไม้โบราณและพวกเอลฟ์อย่างเด็ดขาด

เผ่าเซนทอร์อาศัยอยู่ใกล้กับป่าธรรมดาที่เบาบางอีกแห่งหนึ่ง พวกเขาชื่นชอบบ้านไม้ที่มีร่มเงาไม้มากกว่า

เผ่ามนุษย์งูอาศัยอยู่ใกล้กับกำแพงพฤกษาเถาอสรพิษ ในชั้นใต้ดินที่มืดและเย็นเยียบ โดยทั่วไปบ้านของพวกเขาจะมีชั้นบนดินหนึ่งชั้นและชั้นใต้ดินหนึ่งชั้น

ตรงกลางมีการขุดแม่น้ำขึ้นมาสายหนึ่ง

เผ่าครึ่งพยัคฆ์อาศัยอยู่ฝั่งตรงข้ามของแม่น้ำ มีก้อนหินและต้นไม้ใบหญ้ามากมาย ส่วนบ้านเรือนก็เป็นบ้านแบบธรรมดาทั่วไป

เผ่ามนุษย์แมวถูกแยกออกจากครึ่งอสูรเผ่าอื่น อาศัยอยู่ใกล้กับไร่นา ซึ่งก็คือบริเวณโซนเกษตรกรรมนั่นเอง

เออร์ลอสได้พิจารณาถึงสิ่งต่างๆ ที่พอจะพิจารณาได้ไปจนเกือบหมดแล้ว

ยิ่งไปกว่านั้น พื้นที่ที่ถูกใช้ไปเหล่านี้ล้วนเป็นพื้นที่ที่เพิ่มขึ้นมาหลังจากอัปเกรดโฉนดที่ดิน ส่วนจวนเจ้าอาณาจักรของลู่เสวียนเหอและสิ่งก่อสร้างเหนือธรรมดาอื่นๆ แทบจะไม่ถูกแตะต้องเลย

สำหรับบ่อจันทรานั้น เออร์ลอสเคยครุ่นคิดว่าจะนำไปไว้ในป่าดีหรือไม่ แต่สุดท้ายก็รู้สึกว่าเอาไว้ข้างจวนเจ้าอาณาจักรน่าจะดีที่สุด

ส่วนแร่ไฮกัมมันต์บนพื้นดินนั้น ถูกนำมากองรวมกันเป็นก้อนเดียวแทนที่จะปล่อยให้มันเติบโตอย่างอิสระ เตรียมตัวที่จะนำสายแร่ไฮกัมมันต์สายนั้นมาหลอมรวมเข้าด้วยกันในวันพรุ่งนี้ และก่อขึ้นเป็นภูเขาไว้ข้างจวนเจ้าอาณาจักร

หลังจากลู่เสวียนเหอมองดูอาณาเขตที่เปลี่ยนไปจนเหมือนใหม่ของตนเองแล้ว เขาก็อดไม่ได้ที่จะทอดถอนใจว่า เออร์ลอสถูกกำหนดมาให้เป็นพ่อบ้านที่ดีของเขาจริงๆ

ปัญหาที่ต้องใช้เวลาหลายเดือนหรือกระทั่งหลายปีในการแก้ไข เขากลับสามารถจัดการให้เสร็จสิ้นได้อย่างง่ายดายภายในเวลาเพียงสองวัน

กำแพงพฤกษาเถาอสรพิษกำลังเติบโตอย่างเต็มที่ เมื่ออาณาเขตขยายใหญ่ขึ้น สารอาหารที่มันต้องการก็เพิ่มมากขึ้นตามไปด้วย

ในตอนนี้ หนึ่งในค่าใช้จ่ายก้อนโตของอาณาเขตก็คืออาหารของกำแพงพฤกษาเถาอสรพิษ

แต่กลับไม่มีใครคัดค้าน ตรงกันข้าม พวกเขากลับรู้สึกว่ายิ่งกำแพงพฤกษาเถาอสรพิษกินเยอะเท่าไหร่ก็ยิ่งดี เพราะมันจะได้ปกป้องพวกเขาได้ดีขึ้น

หลังจากเออร์ลอสสื่อสารกับกำแพงพฤกษาเถาอสรพิษภายในอาณาเขตแล้ว เขาก็ขอให้มันงอกประตูออกมาสองบาน ซึ่งหมายความว่าหากสัตว์ประหลาดต้องการจะบุกเข้ามา ก็ต้องทำลายกำแพงให้ได้ถึงสองชั้น

กำแพงชั้นแรกย่อมใช้ทรัพยากรป่าดิบชื้นและเทือกเขาเป็นเส้นแบ่ง กำแพงพฤกษาเถาอสรพิษต้องพยายามเติบโตอย่างหนักถึงจะสามารถอุดช่องโหว่นี้ได้สำเร็จ

กำแพงชั้นที่สองคือขอบเขตที่แท้จริงของอาณาเขตทั้งหมด ภายในมีทรัพยากรสำรองทางทหารที่หายากมากมาย รวมถึงไร่นาผืนใหญ่

ถัดออกไปด้านนอกก็คือเขตปลอดภัยที่อาณาเขตแผ่รัศมีไปถึง ซึ่งก็มีไร่นาผืนใหญ่วางอยู่เช่นกัน

อย่างไรเสีย คนเราก็ต้องกินข้าว

ลู่เสวียนเหอควบอาชาเกราะเงินเดินตรวจตราไปหนึ่งรอบ ก็พบว่าแทบไม่มีเรื่องอะไรที่ตนเองต้องทำเลย

ส่วนอีลันก็นอนอยู่ข้างเชื้อไฟอันอวี่ อาบแสงเชื้อไฟอย่างเกียจคร้าน

เขามองดูสัตว์เลี้ยงบินได้ตัวนี้ ก่อนจะหยิบเอาเชื้อไฟที่เก็บไว้ในโฉนดที่ดินออกมา