บทที่ 66 ขบวนศิษย์ก้นกุฏิออกเดินทาง

สองวันถัดมา

หานหย่วนได้รับสารจากตู้หยวนเหอ ให้เขามาที่ตำหนักใหญ่ยอดเขาอักษรวิญญาณสักครั้ง

เมื่อเขารีบรุดมาถึงตำหนักใหญ่ ไม่เพียงเห็นตู้หยวนเหอกับเยวี่ยเซียนเซียน ยังเห็นชายแปลกหน้าคนหนึ่งด้วย

ปอยผมยาวสองปอยปลิวไสวอยู่หน้าผาก ใบหน้าคมราวมีดเฉือน ไม่ยิ้มไม่หัวเราะ ทั้งร่างที่ยืนอยู่ด้านข้าง ราวกับกระบี่คมที่รอคอยการชักออกจากฝัก ความเฉียบคมเริ่มเปล่งประกาย

ตู้หยวนเหอเห็นเขา ก็หัวเราะหึๆ "หานหย่วนมาแล้ว นี่คือท่านพี่ชายคนที่สองของเจ้า ฟู่ฉู่หัว!"

"ฉู่หัว นี่คือศิษย์ที่อาจารย์เพิ่งรับใหม่ หานหย่วน"

หานหย่วนรีบทำความเคารพ "หานหย่วนคารวะท่านพี่ฟู่"

ฟู่ฉู่หัวมองเขาแวบหนึ่ง สีหน้าผ่อนคลายลงบ้าง "ใช้ได้ ลมปราณกระชับแน่นแต่ไม่ขาดความเฉียบคม"

ตู้หยวนเหอพูดว่า "หานหย่วน เจ้าไปยืนรอข้างๆ ก่อน!"

"ขอรับ!" หานหย่วนพยักหน้าทันที

เขายืนอยู่ด้านข้าง มองไปยังคนทั้งสาม

ตู้หยวนเหอหันไปทางฟู่ฉู่หัวกับเยวี่ยเซียนเซียน "เจ้าทั้งสองคน คิดทบทวนกันเป็นยังไงบ้าง? การประลองศิษย์ก้นกุฏินั้นทุกๆ ร้อยปีจะเกิดขึ้นสักครั้ง ทุกครั้งจะมีศิษย์ก้นกุฏิร่วงโรยไปไม่น้อย โดยเฉพาะเซียนเซียน เจ้าเพิ่งทะลุขั้นสร้างฐานมาไม่นาน ซ้ำยังเป็นชนวนเหตุของการประลองครั้งนี้ ระดับความอันตรายไม่ต่ำเลย"

ฟู่ฉู่หัวถือกระบี่ประสานหมัดคารวะ พูดอย่างเคร่งขรึม "ศิษย์กลับมาจากภายนอก ก็เพื่อการประลองศิษย์ก้นกุฏิครั้งนี้ขอรับ มีเพียงอัจฉริยะระดับเดียวกันเท่านั้น ถึงจะทำให้ศิษย์ทะลุคอขวด ควบแน่นเมล็ดกระบี่ออกมาได้!"

ตู้หยวนเหอสีหน้าซับซ้อน "เจ้ายังจะเดินเส้นทางนักพรตสายกระบี่อยู่อีกรึ? เมล็ดกระบี่นั้นควบแน่นยากเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว หากภายหลังไม่อาจทำให้เมล็ดกระบี่หยั่งถึงความล้ำลึก หยั่งรู้เจตจำนงกระบี่ได้ เจ้าก็จะไม่มีวันทะลุขั้นทารกวิญญาณไปตลอดกาล"

ฟู่ฉู่หัวสูดหายใจลึก พูดว่า "ศิษย์ตัดสินใจแน่วแน่แล้วขอรับ!"

"ในเมื่อเป็นเช่นนี้ เจ้าก็จงทุ่มสุดกำลังเถอะ!"

ตู้หยวนเหอไม่เกลี้ยกล่อมต่อ หันไปมองเยวี่ยเซียนเซียน

เยวี่ยเซียนเซียนแววตาเด็ดเดี่ยว "ครั้งนี้ ข้าก็ต้องไปเจ้าค่ะ การประลองครั้งนี้เกิดขึ้นเพราะข้า หากข้าไม่ไป พวกเขาก็ไม่ยอมอยู่ดี อีกอย่างข้ามั่นใจว่าจะเอาชนะอัจฉริยะระดับเดียวกันได้ จะไม่ทำให้เกียรติภูมิของบรรพชนต้องแปดเปื้อน"

ตู้หยวนเหอสีหน้าซับซ้อน บรรพชนของเยวี่ยเซียนเซียนก็คือตาเฒ่าบรรพชนขั้นทารกวิญญาณของยอดเขาอักษรวิญญาณ เขาไม่มีเหตุผลจะปฏิเสธการไปของเยวี่ยเซียนเซียน

"ก็ได้ พวกเจ้าตามข้าไปด้วยกัน" ตู้หยวนเหอพยักหน้าอย่างจริงจัง

หานหย่วนฟังอยู่ข้างๆ ก็รู้สึกตึงเครียดราวกับการร่ำลาเป็นลาตายขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

น้ำเสียงการพูดคุยของคนทั้งหลาย ทำให้เขาอึดอัดไปทั้งตัว

ตอนนี้เอง สายตาของตู้หยวนเหอก็กลับมาอยู่ที่หานหย่วนอีกครั้ง

"เสี่ยวหย่วน ข้ากับท่านพี่ท่านพี่หญิงของเจ้าต้องออกไปข้างนอกสักพัก ยอดเขาอักษรวิญญาณก็ฝากเจ้าดูแลแล้วนะ!" ตู้หยวนเหอเอ่ยขึ้น

หานหย่วนรีบพูด "ท่านอาจารย์ ข้าเพิ่งขั้นกลั่นชี่เองนะขอรับ เอ่อ อาจดูแลไม่ไหว!"

ตู้หยวนเหอยิ้มน้อยๆ "ธรรมเนียมสำนักเทพปฐพี มีเพียงศิษย์ก้นกุฏิเท่านั้นที่มีคุณสมบัติเป็นประมุขยอดเขาหรือรักษาการแทนตำแหน่งประมุขยอดเขา ในเมื่อพวกเราต้องจากไปกันหมด ยอดเขาอักษรวิญญาณย่อมให้เจ้าดูแลชั่วคราว วางใจเถอะ เหล่าผู้อาวุโสขั้นสร้างฐานจะช่วยเหลือเจ้าเอง ที่จริงเจ้าก็ไม่ต้องทำอะไรหรอก งานเบื้องล่างมีคนรับผิดชอบอยู่แล้ว ไม่กี่เดือนพวกเราก็กลับมาแล้ว"

หานหย่วนได้ยินแล้ว ขนลุกขึ้นมาทั้งแขน คำพูดแบบนี้ยังไงก็ให้ความรู้สึกแปลกๆ ชอบกล

"นี่คือป้ายอาญาสำรองของประมุขยอดเขาอักษรวิญญาณ ให้เจ้าเก็บรักษาไว้ก่อน!" ตู้หยวนเหอส่งป้ายอาญาหนึ่งแผ่นให้เขา

หานหย่วนรับมาอย่างงงงัน

ฟู่ฉู่หัวกับเยวี่ยเซียนเซียนเห็นภาพนี้ก็ประหลาดใจมากเช่นกัน ทั้งสองสบตากัน ในดวงตาล้วนมีแววแปลกประหลาด

เรื่องรักษาการแทนประมุขยอดเขาแบบนี้ ที่จริงไม่ต้องมอบป้ายอาญาสำรองให้ก็ได้ หากมอบป้ายอาญาให้แล้ว ก็เท่ากับแฝงความหมายว่าจะให้ศิษย์ผู้นั้นสืบทอดตำแหน่งประมุขยอดเขาอยู่ในนั้นแล้ว

พวกเขาสองคนก่อนหน้านี้ยังไม่เคยได้รับป้ายอาญาสำรองสักครั้ง เยวี่ยเซียนเซียนน่ะวิ่งวุ่นช่วยงานตู้หยวนเหอมาตั้งมากมาย แต่ตอนนี้ตู้หยวนเหอกลับข้ามพวกเขาทั้งสองไป มอบป้ายอาญาสำรองให้หานหย่วนโดยตรง...

หานหย่วนไม่รู้ความหมายของป้ายอาญาแผ่นนี้เลยสักนิด รับมาแล้วก็พยักหน้าขานรับ "ศิษย์จะดูแลยอดเขาอักษรวิญญาณให้ดีขอรับ!"

ตู้หยวนเหอตบบ่าเขา โบกมือให้สองคนข้างหลัง "ในเมื่อตัดสินใจแล้ว ก็ออกเดินทางกันเถอะ!"

"ขอรับ!" "เจ้าค่ะ!"

หานหย่วนก็เห็นคนทั้งสาม ก้าวยาวๆ ตรงออกไปนอกตำหนัก

หานหย่วนรีบตามออกไป แล้วก็เห็นทั้งสามขับเคลื่อนศาสตราเวท เหินขึ้นสู่ท้องฟ้า

บนฟ้าไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไร ปรากฏเรือเหาะลำมหึมาขึ้นมาลำหนึ่ง เรือเหาะยาวกว่าสองร้อยเมตรทำเอาหานหย่วนตกตะลึง!

ส่วนตู้หยวนเหอทั้งสามก็เหินเข้าไปในเรือเหาะ ยืนอยู่ริมขอบเรือ โบกมืออำลาเขา

และระหว่างที่หานหย่วนแหงนหน้ามองอยู่นั้น ก็มีลำแสงเหินอีกหลายสายพุ่งจากยอดเขาต่างๆ ขึ้นสู่เรือเหาะ ศิษย์ก้นกุฏิทีละคนก้าวเข้าไปข้างใน บนตัวศิษย์ทุกคน ล้วนมีเจตนารมณ์พร้อมพลีชีพไม่หวั่นความตาย

สุดท้าย เมื่อเรือเหาะรับทุกคนขึ้นไปครบแล้ว ก็พุ่งทะยานออกจากสำนักโดยไม่ลังเล มุ่งหน้าบินไปยังแดนไกล

เรือเหาะออกเดินทางไปอย่างเงียบเชียบไร้สุ้มเสียง

เบื้องหน้าอันไกลโพ้นคือศึกประชันระหว่างศิษย์ก้นกุฏิ กระทั่งระหว่างขั้นทารกวิญญาณที่กำลังจะอุบัติขึ้น

ทว่าภายในสำนัก กลับสงบนิ่งไร้คลื่นลม ผู้คนส่วนใหญ่ไม่รู้เลยว่าสำนักมีเรื่องใหญ่เกิดขึ้น พวกเขาเติบโตอย่างมั่นคงภายใต้ร่มเงาคุ้มครองของสำนัก โดยหารู้ไม่ว่าความอยู่รอดปลอดภัยของสำนักนั้น มีคนแบกรับไว้อยู่เสมอ

หานหย่วนยืนอยู่หน้าประตูตำหนักใหญ่ มองเรือเหาะที่กลายเป็นจุดดำในชั่วพริบตา ในใจหดหู่เศร้าสร้อยขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

"ต้องกลับมาให้ได้นะ"

หานหย่วนรำพึงในใจเงียบๆ

ในเวลาเดียวกัน

นอกสำนักเทพปฐพี บนกิ่งของต้นไม้ใบดกหนาต้นหนึ่ง กระรอกตัวหนึ่งมองเรือเหาะที่เหินผ่านไปจากระยะไกลแวบหนึ่ง จากนั้นก็กระโดดไปยังลำต้นอื่นราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น หยอกเล่นกับเพื่อนกระรอกตัวอื่น

ส่วนในโพรงของต้นไม้ใหญ่ คนสองคนอยู่ในสภาพราวกับคนตาย ไร้ลมปราณโดยสิ้นเชิง

เมื่อกระรอกจากไปแล้ว คนทั้งสองก็ขยับเคลื่อนไหวขึ้นมาฉับพลัน

หัวใจที่เดิมนิ่งสนิทราวความตาย เริ่มกลับมาเต้นช้าๆ อีกครั้ง

ชายสองคนหนึ่งแก่หนึ่งหนุ่ม แต่ในดวงตาที่เบิกขึ้นมาเฉียบพลันนั้น ล้วนแฝงความตรากตรำของกาลเวลา

คนที่แก่กว่าเอ่ยขึ้น "พวกมันไปแล้ว!"

"อืม"

"ทำตามแผน สิบห้ายอดเขาของสำนักเทพปฐพี ยอดเขาเพลิงหลอม ยอดเขาประดิษฐ์ยันต์ และยอดเขาอักษรวิญญาณ ชัดเจนแล้วว่าไม่มีขั้นทารกวิญญาณ แต่ก็ล้วนเคยมีขั้นทารกวิญญาณถือกำเนิดมาก่อน มรดกสืบทอดข้างในจึงมีความเป็นไปได้อยู่บ้างที่จะถึงระดับขั้นปฐมเทพ เจ้ามีโอกาสเพียงครั้งเดียว เจ้าจะเลือกยอดเขาไหน"

ชายหนุ่มถามว่า "ตอนนี้ยอดเขาไหนอ่อนแอที่สุด?"

นักพรตชราเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วพูดว่า "ยอดเขาอักษรวิญญาณ"

"ข้าก็เลือกยอดเขาอักษรวิญญาณ! สายข่าวติดต่อไว้เรียบร้อยหมดแล้วใช่ไหม?"

"อืม เตรียมพร้อมหมดแล้ว จะไม่เป็นที่สะดุดตาใคร"

"ดี"

"หากได้มรดกสืบทอดมา ให้ใช้ยันต์เคลื่อนย้ายมิติส่งตัวกลับมาทันที ยันต์ใบนี้เป็นของล้ำค่าขั้นสี่คุณภาพสูง ข้าหวังว่าเจ้าจะไม่ทำให้คุณค่าของมันสูญเปล่า!"

"ข้ารู้!"

ไม่นานนัก

ท่ามกลางหมู่ไม้เขียวขจี ชายหนุ่มคนหนึ่งเหยียบแสงเรืองสีเขียว เหินหลุดออกมาจากต้นไม้

วิชาหลบเร้นธาตุไม้ถูกใช้ได้ล้ำลึกถึงขีดสุด ไม่มีลมปราณเล็ดลอดออกมาแม้แต่น้อย

ความตรากตรำของกาลเวลาในแววตาชายหนุ่มถูกเก็บงำไปอย่างรวดเร็ว กลายเป็นความอ่อนเยาว์ใสบริสุทธิ์ บนตัวเขาคือชุดศิษย์สำนักนอกของยอดเขาอักษรวิญญาณ ส่วนลมปราณบนร่าง ก็อยู่ที่กลั่นชี่ชั้นสี่พอดิบพอดี

เขาเดินมุ่งหน้าไปยังสำนักเทพปฐพีอย่างเหน็ดเหนื่อยมอมแมมจากการเดินทาง ราวกับศิษย์สำนักนอกธรรมดาคนหนึ่ง

ตอนผ่านประตูใหญ่ของสำนัก ป้ายอาญาประจำตัวบนร่างไม่มีความเปลี่ยนแปลงผิดปกติใดๆ

เขาเดินมุ่งหน้าไปยังยอดเขาอักษรวิญญาณด้วยท่าทีสบายๆ

พอมาถึงยอดเขาอักษรวิญญาณ ศิษย์สำนักนอกคนหนึ่งเห็นเขา ก็ทักด้วยความแปลกใจ "จ้าวตงไหล? ไม่เจอกันเดือนหนึ่งแล้วมั้ง? เจ้าถึงขั้นกลั่นชี่ชั้นสี่แล้วเรอะ?"

ชายหนุ่มหัวเราะหึๆ "งั้นๆ แหละ มีคนเลื่อนขั้นเร็วกว่าข้าอีกนะ!"

"เฮ้อ จริงด้วย ท่านพี่ฉินเฟิงน่ะถึงกลั่นชี่ชั้นหกไปแล้ว ความเร็วการพัฒนาขนาดนี้ น่าอิจฉาจริงๆ!"

"ใช่ๆ!" ชายหนุ่มพยักหน้าเห็นด้วย

"เจ้ากับฉินเฟิงเมื่อก่อนอยู่เรือนนอกเดียวกัน เจ้ามายอดเขาอักษรวิญญาณก็เพื่อมาพึ่งใบบุญฉินเฟิงล่ะสิ ถึงตอนรุ่งเรืองเมื่อไร อย่าลืมพี่ชายคนนี้ล่ะ!"

"วางใจเถอะ ข้าจำไว้แน่!" ชายหนุ่มพยักหน้าพร้อมหัวเราะหึๆ

สองคนคุยกันสองสามประโยค ก็แยกย้ายกันไป

ตลอดทั้งกระบวนการ ชายหนุ่มตอบโต้แบบขอไปที แต่ก็ลื่นไหลไร้ที่ติ