บทที่ 67 อัจฉริยะขั้นพิเศษจ้าวอวี้มู่

เมืองปี้เซวี่ย

ตั้งอยู่ริมขอบบึงปี้เซวี่ย เป็นมหานครขนาดใหญ่ที่เหล่าสำนักร่วมกันก่อตั้ง สร้างขึ้นเพื่อต้านทานฝูงสัตว์อสูรในบึงปี้เซวี่ย ตลอดทั้งปีมีนักพรตจำนวนมากแวะพักเติมเสบียงที่นี่ นับเป็นจุดแวะสุดท้ายก่อนมุ่งหน้าสู่บึงปี้เซวี่ย

การประลองศิษย์ก้นกุฏิที่สามสำนักขั้นทารกวิญญาณร่วมกันจัด ก็จัดขึ้นในเมืองแห่งนี้ ดึงดูดนักพรตจำนวนมหาศาลมาร่วมชม พูดได้ว่าการประลองศิษย์ก้นกุฏิครั้งนี้ยังเป็นการประชาสัมพันธ์ต่อโลกแห่งการบำเพ็ญเซียนไปในตัว สำนักที่แสดงความแข็งแกร่งออกมา ปีหน้าย่อมดูดซับเลือดใหม่ชั้นเยี่ยมได้มากขึ้นแน่นอน

ในเมือง ที่พำนักของสำนักเทพปฐพี

เหล่าศิษย์ก้นกุฏิกำลังฟังผู้อาวุโสขั้นแกนทองท่านหนึ่งแนะนำข้อมูล

"ผู้นี้คือศิษย์ก้นกุฏิยอดเขาโอสถศาสตราแห่งสำนักตันเสีย โหยวเจียงเฟิง ในการประเมินของสำนักเรา เขาจัดเป็นอัจฉริยะขั้นสาม พอจะฝืนสู้ข้ามขั้นย่อยได้หนึ่งขั้น พลังบำเพ็ญถึงสร้างฐานขั้นกลางแล้ว!"

"คนนี้คือศิษย์ก้นกุฏิยอดเขาควบแน่นโลหิตแห่งสำนักตันเสีย ฮ่าวชุนเย่ จากข้อมูลที่เปิดเผยออกมา เขาจัดเป็นอัจฉริยะขั้นสอง สู้ข้ามขั้นย่อยได้หนึ่งขั้น แถมสู้แล้วเอาชนะได้ด้วย! พลังบำเพ็ญพื้นฐานก็มาถึงกลั่นชี่ชั้นสิบเอ็ดแล้ว"

"ผู้นี้คือศิษย์ก้นกุฏิยอดเขาจันทราครามแห่งสำนักหวินหยาง เหลยเสี่ยวโหรว นางได้รับการยืนยันแล้วว่าถึงระดับอัจฉริยะขั้นหนึ่ง สู้ข้ามขั้นย่อยได้สองขั้น แถมพลังบำเพ็ญยังมาถึงสร้างฐานขั้นปลาย เป็นศัตรูตัวฉกาจ!"

"ส่วนผู้นี้คือศิษย์ก้นกุฏิยอดเขาพฤกษาวสันต์แห่งสำนักหวินหยาง จ้าวอวี้มู่ เขาคืออัจฉริยะขั้นพิเศษที่ร้อยปีหาได้ยากสักคน ตั้งแต่ตอนสร้างฐานขั้นต้น ก็สู้ข้ามขั้นย่อยได้ถึงสามขั้น ตอนนี้ถึงสร้างฐานบริบูรณ์ใหญ่แล้ว คาดว่ายังสู้ข้ามได้อีกสองขั้นย่อย ลือกันว่าเขามีกายพิเศษธาตุไม้ พวกเจ้าต้องระวังจุดนี้ไว้ ดังนั้นกำลังรบของเขาอาจแตะถึงระดับแกนทองได้! เขามีโอกาสสูงที่จะเป็นศัตรูใหญ่ตัวชูโรงของการประลองครั้งนี้ พวกเจ้าจงระวังให้ดี!"

ผู้อาวุโสขั้นแกนทองมองไปยังทุกคน พูดอย่างหนักแน่น "ในหมู่พวกเจ้ามีอัจฉริยะขั้นสามสิบคน อัจฉริยะขั้นสองสิบสามคน อัจฉริยะขั้นหนึ่งห้าคน อัจฉริยะขั้นพิเศษหนึ่งคน พวกเจ้าต้องประเมินกำลังตัวเองไปพร้อมกับทุ่มเทอย่างสุดกำลัง!"

เยวี่ยเซียนเซียนขมวดคิ้วน้อยๆ สายตาจับจ้องที่จ้าวอวี้มู่อัจฉริยะขั้นพิเศษคนสุดท้ายนั่น รู้สึกขึ้นมาทันทีว่ารับมือยากเหลือเกิน ตอนสร้างฐานขั้นต้นก็สู้ข้ามได้สามขั้นย่อย เท่ากับว่าตอนนั้นก็ประมือกับสร้างฐานบริบูรณ์ใหญ่ได้แล้ว แม้พอพลังบำเพ็ญสูงขึ้น ความสามารถข้ามขั้นมักจะลดลง แต่ยังไงก็คงไม่ด้อยไปกว่าเดิมเท่าไร ใครจะหยุดเขาได้?!

ในตอนนี้เอง ผู้อาวุโสขั้นแกนทองอีกท่านก็เดินเข้ามาด้วยใบหน้าเปี่ยมยินดี

ทุกคนหันไปมอง

"ข่าวดี ข่าวดี เจ้าจ้าวอวี้มู่ของสำนักหวินหยางทะลุขั้นแกนทองแล้ว การประลองศิษย์ก้นกุฏิครั้งนี้มาไม่ได้แล้ว!"

บนใบหน้าเหล่าศิษย์ก้นกุฏิผ่อนคลายลงอย่างเห็นได้ชัด บางคนถึงกับยิ้มออกมา

ทว่าผู้อาวุโสขั้นแกนทองท่านแรกกลับสีหน้าเคร่งเครียด ตวาดว่า "ดีใจอะไรกัน? เจ้าจ้าวอวี้มู่นี่ชัดเจนว่ามีศักยภาพถึงขั้นทารกวิญญาณ เดิมทีในการประลองศิษย์ก้นกุฏิ หากสังหารเขาได้ ก็เท่ากับบดขยี้ศัตรูตัวฉกาจล่วงหน้าได้หนึ่งคน ตอนนี้หมดโอกาสแล้ว พวกเจ้ายังจะดีใจกันอีกรึ? ไม่ใช่ข้าพูดไม่เพราะนะ แต่เดิมทีหากพวกเจ้าพลีชีพแลกชีวิตจ้าวอวี้มู่ได้ ตระกูลของพวกเจ้าย่อมได้รับการอุปถัมภ์จากสำนักแน่นอน เฮ้อ น่าเสียดาย!"

ทุกคนเก็บรอยยิ้ม แต่ไม่ว่ายังไง เมื่อศัตรูแข็งแกร่งไม่มาแล้ว ความมั่นใจในการประลองก็เพิ่มขึ้นมาบ้าง

สำนักเทพปฐพี

ในที่พำนักของจ้าวตงไหล

บนใบหน้าจ้าวอวี้มู่แต้มรอยยิ้มจางๆ ครุ่นคิดในใจ "ข่าวกรองถูกต้องจริงๆ ค่ายกลใหญ่พิทักษ์เขาของสำนักเทพปฐพี ตรวจสอบลมปราณชีวิตของผู้อายุต่ำกว่าหกสิบปีไม่เข้มงวดนัก ข้าทะลุขั้นแกนทองตอนอายุห้าสิบเก้าพอดิบพอดี ถึงได้เข้าสำนักเทพปฐพีมาอย่างราบรื่น"

"สำนักเทพปฐพีครอบครองมรดกสืบทอดขั้นปฐมเทพ แถมไม่ได้มีแค่อย่างเดียว หากข้าหาเจอสักอย่าง ไม่เพียงขั้นปฐมเทพมีหวัง สำนักยังจะทุ่มสุดกำลังอุปถัมภ์การบำเพ็ญของข้า ปฏิบัติการครั้งนี้ จะล้มเหลวไม่ได้เด็ดขาด"

จ้าวอวี้มู่เดินออกมากลางลานบ้าน เห็นต้นไม้วิญญาณอายุเก่าแก่ต้นหนึ่งในลาน บนใบหน้าก็ปรากฏรอยยิ้มมั่นใจ

สองมือทาบลงบนลำต้น ทั้งร่างเขาราวกับลำแสงไหลสีเขียวสายหนึ่ง หลอมละลายเข้าไปในต้นไม้

เขาอาศัยกายพิเศษ เข้ายึดครองร่างของต้นไม้วิญญาณชั่วคราว กลายเป็นสภาวะคล้ายปีศาจต้นไม้!

ญาณจิตของเขาในสภาวะนี้ กลายเป็นกระแสสำนึกแห่งวิญญาณของต้นไม้ แผ่ขยายไปยังค่ายกลและปราการกั้นโดยรอบ โดยไม่ก่อคลื่นกระเพื่อมขึ้นแม้แต่น้อย

จากนั้นญาณจิตของเขา ก็อาศัยต้นไม้วิญญาณแผ่ขยายออกไปในรัศมีสิบหลี่โดยรอบ ตรวจสอบสถานการณ์รอบข้าง ที่นี่คือเขตศิษย์สำนักนอก สำรวจดูคร่าวๆ แล้ว ไม่พบสิ่งใดผิดสังเกต

ญาณจิตของเขาจึงแทรกซึมเข้าสู่ต้นไม้วิญญาณอีกต้นที่อยู่ริมขอบรัศมีสิบหลี่ พร้อมแรงสั่นสะเทือนแผ่วเบาวูบหนึ่ง ร่างของเขาในกระบวนการนี้ ก็เคลื่อนย้ายไปยังต้นไม้วิญญาณต้นนั้นในพริบตา แล้วใช้จุดนั้นเป็นศูนย์กลาง สำรวจออกไปโดยรอบต่อ

ไม่มีใครคาดคิดเลยว่า นักพรตอายุไม่ถึงหกสิบปี จะถึงขั้นแกนทองแล้ว แถมยังมีกายพิเศษมาแต่กำเนิด ทำให้ในขั้นแกนทองก็มีอิทธิฤทธิ์ย่อยติดตัวล่วงหน้าได้หนึ่งอย่าง!

ต่ำกว่าขั้นทารกวิญญาณ แทบไม่มีใครตรวจพบการมีอยู่ของจ้าวอวี้มู่ได้ ต่อให้พบ ด้วยอิทธิฤทธิ์ย่อยของจ้าวอวี้มู่ ความสามารถด้านการหลบหนีและอำพรางตัวนั้น ก็ไม่ใช่สิ่งที่นักพรตขั้นแกนทองธรรมดาจะจับกุมได้

นี่ก็คือเหตุผลที่หน่ออ่อนขั้นทารกวิญญาณอย่างเขา กล้าเสี่ยงภัยมาด้วยตัวเอง

ขณะนี้ หานหย่วนกำลังเหยียบกระบี่บินศาสตราเวทขั้นหวงคุณภาพสูงเล่มหนึ่ง บินอยู่เหนือฟ้ายอดเขาอักษรวิญญาณ

เดิมทีเขาไม่ต้องใช้กระบี่บินศาสตราเวทก็บินได้อยู่แล้ว ดังนั้นแม้จะเป็นการใช้กระบี่บินเหินฟ้าครั้งแรก แต่บินขึ้นมาก็ไม่มีอาการลนลานแม้แต่น้อย

ข้างกายเขาคือผู้อาวุโสขั้นสร้างฐานของยอดเขาอักษรวิญญาณท่านหนึ่ง นามว่าเยวี่ยเต้าหยวน เป็นคนตระกูลเยวี่ย ปกติรับหน้าที่ดูแลกิจการทั้งหมดของยอดเขาอักษรวิญญาณ ตำแหน่งคือผู้อาวุโสธุรการใหญ่สำนักใน

"ท่านศิษย์ก้นกุฏิหาน ท่านดูสิ ตรงนี้คือเขตศิษย์รับใช้ที่ตีนเขาของยอดเขาอักษรวิญญาณเรา มีศิษย์รับใช้ใช้ชีวิตอยู่ในนั้นทั้งหมดเจ็ดหมื่นคน" เยวี่ยเต้าหยวนแนะนำ

"เจ็ดหมื่นคน? เยอะขนาดนั้นเลยรึ?" หานหย่วนแปลกใจอยู่บ้าง

"นี่ยังถือว่าน้อยแล้วขอรับ ยังมีศิษย์รับใช้อีกมากที่ทำงานอยู่ตามกิจการของสำนักในที่ต่างๆ ภายนอก ที่อยู่บนยอดเขานี้ ล้วนเป็นศิษย์ศักยภาพที่มีหวังทะลุสู่กลั่นชี่ขั้นกลาง กับศิษย์ที่เพิ่งเข้าใหม่"

หานหย่วนพยักหน้า มองลงไปจากที่สูง เขตศิษย์รับใช้มีศิษย์จำนวนมากกำลังเคลื่อนไหวทำกิจกรรม พวกเขาเห็นหานหย่วนบนท้องฟ้า ในดวงตาล้วนเผยแววอิจฉา

ปกติแล้วผู้ที่ขับเคลื่อนศาสตราเวทเหินฟ้าได้ ล้วนเป็นนักพรตกลั่นชี่ขั้นปลายขึ้นไป นับเป็นตัวตนที่ศิษย์รับใช้ได้แต่แหงนมองจริงๆ

บินผ่านเขตศิษย์รับใช้ไป ถัดมาย่อมเป็นเขตศิษย์สำนักนอก

"จำนวนศิษย์สำนักนอกลดฮวบลงมาก เหลือแค่ห้าพันคน ยอดเขาอักษรวิญญาณของเราพูดตามตรงก็อ่อนแอสะสมมานานพอควร ศิษย์จำนวนมากพอทะลุถึงกลั่นชี่ขั้นกลางแล้ว ก็ไม่เลือกยอดเขาอักษรวิญญาณของเราต่อ" เยวี่ยเต้าหยวนส่ายหน้าอย่างเสียดาย

หานหย่วนได้ยินแล้ว ก็รู้สึกว่าน้อยไปจริงๆ สัดส่วนนี่ต่ำกว่าสิบต่อหนึ่งเสียอีก กลั่นชี่ขั้นกลางไม่ได้มีคอขวดใหญ่โตอะไร ศิษย์รับใช้เจ็ดหมื่นคน ในอนาคตจำนวนคนที่ทะลุถึงกลั่นชี่ขั้นกลางได้น่าจะเกินหกในสิบ แต่ที่อยู่ต่อกับยอดเขาอักษรวิญญาณ กลับมีแค่ห้าพัน ตอนนี้เขาเข้าใจอย่างถ่องแท้แล้วว่าทำไมยอดเขาอักษรวิญญาณถึงรั้งอันดับสุดท้าย

บินอยู่เหนือเขตศิษย์สำนักนอก หานหย่วนมองพื้นที่ที่เล็กกว่าเขตศิษย์รับใช้ตั้งเจ็ดในสิบส่วนด้วยสีหน้าสะท้อนใจ มันทำให้เขาเกิดความคิดอยากขยายจำนวนศิษย์สำนักนอกของยอดเขาอักษรวิญญาณขึ้นมา

หานหย่วนส่ายหน้าหัวเราะขำตัวเอง คิดในใจ "ข้าคิดอะไรของข้าอยู่เนี่ย ข้าก็แค่รักษาการแทนประมุขยอดเขาเท่านั้นเอง"

สายตาเขากวาดผ่านพื้นที่บางส่วน ทันใดนั้นวิชาดวงตาวิญญาณของเขาก็ทำงานขึ้นมาเอง แสงสีเขียวในดวงตากะพริบวับวาว คลื่นพลังวิญญาณธาตุไม้บนต้นไม้วิญญาณต้นหนึ่งในระยะสายตาของเขาดูเหมือนจะผิดปกติอยู่บ้าง

【วิชาดวงตาวิญญาณ】คือหนึ่งในวิชาประกอบชุดของวิชาหล่อเลี้ยงวิญญาณกู่มู่ เป็นวิชาธาตุไม้เช่นเดียวกัน จึงไวต่อคลื่นพลังวิญญาณธาตุไม้เป็นพิเศษ บวกกับระดับบริบูรณ์และการผลัดเปลี่ยนจากตัวคูณแบบสุ่ม ระยะการรับรู้ของวิชาดวงตาวิญญาณก็เกินขั้นเสวียนไปแล้ว

"หืม? คลื่นพลังวิญญาณของต้นไม้วิญญาณต้นนี้แรงเกินไปหน่อยแล้วมั้ง?" ความเร็วการบินของหานหย่วนช้าลงโดยไม่รู้ตัว

"ท่านศิษย์ก้นกุฏิหาน เป็นอะไรไปขอรับ?" เยวี่ยเต้าหยวนสงสัย

หานหย่วนกำลังจะตอบ จู่ๆ ภายใต้วิชาดวงตาวิญญาณของเขา คลื่นพลังวิญญาณบนต้นไม้วิญญาณต้นนั้นก็ลดฮวบลงอย่างรวดเร็ว ชั่วพริบตาก็ลดลงเหลือระดับต้นไม้วิญญาณขั้นหวงคุณภาพกลาง ภาพนี้ทำเอาหานหย่วนถึงกับชะงัก