บทที่ 68 เรียกกำลังเสริม แจ้งเบาะแส!

หานหย่วนอ้าปากแล้วก็หยุดพูด ทำเอาเยวี่ยเต้าหยวนฉงนอยู่บ้าง

ส่วนหานหย่วนไม่มีกะจิตกะใจจะตอบเยวี่ยเต้าหยวนแล้ว บินไปอยู่เหนือต้นไม้วิญญาณต้นเมื่อกี้ แล้วส่งญาณจิตหยั่งเข้าไปในต้นไม้วิญญาณต้นนั้น

กระแสสำนึกอันแผ่วเบาและไร้เดียงสาของต้นไม้วิญญาณส่งความยินดีราวกับได้พบเพื่อนพ้องมาหาเขา

ส่วนหานหย่วนก็ใช้กระแสสำนึกถามมันว่าเมื่อกี้เกิดอะไรขึ้น

เห็นได้ชัดว่าต้นไม้ต้นนี้ไม่อาจเข้าใจคำถามของหานหย่วน ถามอะไรก็ไม่รู้เรื่องสักอย่าง แต่มันกลับส่งกระแสสำนึกแห่งความหวาดกลัวสายหนึ่งมาให้เขา!

"เป็นอะไรไปขอรับ?" เยวี่ยเต้าหยวนถามอีกประโยค

หานหย่วนส่ายหน้า ยังไม่ตอบ กวาดสายตามองไปรอบๆ วิชาดวงตาวิญญาณไม่อาจมองเห็นความผิดปกติได้อีกครั้ง

เขาคิดในใจ "ให้ตายสิ นี่จะไม่ใช่ศัตรูภายนอกบุกรุกเข้ามาใช่ไหมเนี่ย? ข้าก็ว่าแล้ว ข้าผู้เป็นผู้ข้ามภพ แค่ก้าวออกมาก็ต้องมีเรื่องวิ่งเข้ามาหาถึงที่!"

ในใจเขาเกิดสัญชาตญาณขึ้นมาทันที คลื่นผิดปกติเมื่อกี้ ไม่ปกติแน่นอน!

ผู้ข้ามภพคนไหนบ้างที่ไม่ได้เกิดมาพร้อมร่างกายดึงดูดเรื่องวุ่นวาย?

ขนาดเขาบำเพ็ญอยู่ในถ้ำบำเพ็ญเฉยๆ ยังมีเยวี่ยเซียนเซียนคนส่งพัสดุเอาลูกกระบี่ขั้นสี่มาส่งให้ถึงที่ ทำให้เขาต้องรับบ่วงกรรมไปหนึ่งเส้น นับประสาอะไรกับตอนนี้ที่กลายเป็นรักษาการประมุขยอดเขา ถ้าไม่มีเรื่องเกิดขึ้นสิเขาถึงจะไม่สบายใจ ไม่ใช่ความขัดแย้งภายในปะทุ ก็ต้องเป็นศัตรูภายนอกบุกรุก

ยอดเขาอักษรวิญญาณอ่อนแอสะสมมานาน การแข่งขันของผู้คนที่จริงไม่ได้มีมากมาย ความขัดแย้งย่อมน้อยตาม ดังนั้นสิ่งที่จะมาก่อเรื่องให้เขาได้ ก็คงเป็นภายนอกนั่นแหละ!

เขาไม่ได้บินตรงลงไปสำรวจสถานการณ์ที่ต้นไม้วิญญาณเบื้องล่าง แต่บินเลยผ่านต้นไม้ต้นนี้ไปเลย พร้อมส่งเสียงลับไปยังเยวี่ยเต้าหยวน "เห็นต้นไม้เมื่อกี้ไหม? ท่านรับรู้ความผิดปกติอะไรได้บ้างหรือเปล่า?"

"ความผิดปกติ?" เยวี่ยเต้าหยวนได้ยินก็กำลังจะหันหน้าไปมอง

หานหย่วนรีบส่งเสียงลับทันที "อย่าจงใจหันไปมอง และอย่าใช้ญาณจิตตรวจสอบด้วย แค่บอกความรู้สึกของท่านมาก็พอ"

เยวี่ยเต้าหยวนฉงน "ความรู้สึกรึ? ข้ารู้สึกว่าไม่มีอะไรผิดปกตินะขอรับ ต้นนั้นก็แค่ต้นไม้วิญญาณธรรมดาไม่ใช่รึ?"

หานหย่วนเลิกคิ้ว เยวี่ยเต้าหยวนน่ะขั้นสร้างฐานบริบูรณ์ใหญ่เชียวนะ คลื่นพลังวิญญาณที่วิชาดวงตาวิญญาณของเขาเห็นเมื่อกี้ถึงระดับเหนือสร้างฐานแน่นอน แต่อีกฝ่ายกลับไม่รับรู้อะไรเลย เจ้ากรรม หัวหน้าด่านตัวแรกก็มาระดับเหนือแกนทองเลยรึ ฟ้าดินนี่ช่างให้เกียรติเขาเกินไปแล้ว!

"ข้าเข้าใจแล้ว ผู้อาวุโสเยวี่ย ข้าอยากพบเหล่านักพรตขั้นแกนทองของยอดเขาเรา ไม่ทราบว่าต้องผ่านขั้นตอนอะไรบ้าง?" หานหย่วนถาม

เยวี่ยเต้าหยวนชะงัก ลังเลครู่หนึ่ง แล้วพูดว่า "หากท่านจะพบผู้อาวุโสขั้นแกนทองของตระกูลเยวี่ยเรา ข้าจัดการให้ได้อย่างรวดเร็วขอรับ"

หานหย่วนครุ่นคิดครู่หนึ่ง แล้วพูดว่า "ข้าต้องเรียกประชุมนักพรตขั้นแกนทองทั้งหมด อืม ข้าจะลองดูว่าเชิญนักพรตขั้นแกนทองของตระกูลหลิวกับตระกูลตี๋มาพร้อมกันได้หรือไม่ ข้ามีเรื่องสำคัญต้องปรึกษา"

"นี่..." เยวี่ยเต้าหยวนพูดไม่ออก เจ้าศิษย์ก้นกุฏิขั้นกลั่นชี่คนหนึ่ง อยากเรียกประชุมนักพรตขั้นแกนทองงั้นรึ?

ตอนนี้เขาเห็นป้ายอาญารักษาการประมุขยอดเขาที่เอวหานหย่วน ก็นึกอะไรขึ้นได้ ชี้ไปที่ป้ายอาญา "ท่านศิษย์ก้นกุฏิหาน ตอนนี้ท่านถือป้ายอาญาสำรองอยู่ ที่จริงสามารถใช้อำนาจของประมุขยอดเขาได้ จึงมีคุณสมบัติเรียกประชุมนักพรตขั้นแกนทอง แต่ท่านต้องคิดให้ดีนะขอรับ หากไม่ใช่เรื่องสำคัญจริง ท่านอาจถูกลงโทษหนักมากเพราะเรื่องนี้ ต่อไปท่านอาจหมดหนทางสืบทอดตำแหน่งประมุขยอดเขาไปเลย!"

หานหย่วนลูบคาง โทษแค่นี้เองรึ?

เขาคิดสักหน่อย แล้วพูดกับเยวี่ยเต้าหยวน "รอก่อนแล้วกัน ท่านเดินเที่ยวชมกับข้าต่ออีกสักหน่อย"

ในหัวเยวี่ยเต้าหยวนผุดเครื่องหมายคำถามขึ้นมา ท่านศิษย์ก้นกุฏิหานคนนี้ตกลงจะเอาอะไรกันแน่?

หานหย่วนไม่อธิบายอะไรมาก บินผ่านกลางเวหามุ่งสู่เบื้องไกลอย่างรวดเร็ว สายตากวาดผ่านพื้นดินเบื้องล่าง มองผ่านหมู่ต้นไม้เหล่านั้นแบบเหมือนตั้งใจก็ไม่ใช่ ไม่ตั้งใจก็ไม่เชิง

เขาบินเป็นเส้นตรงไปเลย เพราะรู้สึกว่าคลื่นพลังวิญญาณในทิศทางนี้ผิดแปลกอยู่บ้าง

เยวี่ยเต้าหยวนทำอะไรไม่ได้ ตามหานหย่วนไป

เมื่อหานหย่วนบินผ่านหมู่อาคารผืนหนึ่ง วิชาดวงตาวิญญาณก็มองเห็นคลื่นพลังวิญญาณธาตุไม้อันรุนแรงภายในต้นไม้วิญญาณต้นหนึ่งขึ้นมาอีกครั้ง แต่เขาไม่มีความคิดจะทำให้อีกฝ่ายตื่นตัวแม้แต่น้อย กลับส่งเสียงลับไปยังเยวี่ยเต้าหยวน "ต้นไม้วิญญาณต้นนั้นที่ห่างออกไปหนึ่งหลี่ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ ท่านรับรู้คลื่นผิดปกติได้ไหม? ห้ามใช้ญาณจิตตรวจดูนะ"

เยวี่ยเต้าหยวนได้ยินแล้ว ก็ชำเลืองมองทิศทางนั้นอย่างไม่มีพิรุธ จากนั้นส่งเสียงลับกลับมา "ท่านศิษย์ก้นกุฏิหาน ข้าไม่รู้สึกถึงความผิดปกติแม้แต่น้อยจริงๆ ท่านค้นพบอะไรบางอย่างหรือขอรับ?"

หานหย่วนส่งเสียงลับ "ตอนนี้ยังไม่ชัดเจน แต่คาดว่าเป็นปลาตัวใหญ่ ท่านช่วยข้าเรียกประชุมเหล่านักพรตขั้นแกนทองเถอะ"

เยวี่ยเต้าหยวนหัวเราะขื่น จู่ๆ เขาก็ชักเสียใจที่พาหานหย่วนออกมาเที่ยวชมยอดเขาอักษรวิญญาณ ไม่อย่างนั้นท่านศิษย์ก้นกุฏิหานคนนี้ก็คงไม่สติหลุดขึ้นมากะทันหัน

แต่เมื่อป้ายอาญาอยู่ตรงหน้า หานหย่วนก็มีอำนาจรักษาการประมุขยอดเขา เขาอยากจะบ้า ตนก็ทำได้แค่ปฏิบัติตาม ยังไงเสียสุดท้ายถ้าเกิดปัญหาขึ้น ก็ไม่ใช่ความผิดของตนอยู่ดี

เมื่อสองคนบินไกลออกมา พ้นจากบริเวณนั้นแล้ว

เยวี่ยเต้าหยวนรับป้ายอาญาของหานหย่วนไป แล้วมุ่งหน้าไปยังเขาด้านหลังของยอดเขาอักษรวิญญาณทันที

ส่วนหานหย่วนที่อยู่กลางเวหา ก็ส่งคำขอเชิญตาเฒ่าขั้นแกนทองของสองตระกูลมาพบกันที่ยอดเขาอักษรวิญญาณ ไปยังหลิวเจ๋อเซียนกับตี๋เหิง

หลิวเจ๋อเซียนกับตี๋เหิงได้รับข่าวสาร ต่างก็มึนงงกันไปบ้าง คำขอกะทันหันแบบนี้ ทำเอาพวกเขางุนงงไปตามๆ กัน

"ท่านศิษย์ก้นกุฏิหาน หากท่านอยากพบตาเฒ่าสักครั้ง ก็ยื่นเรื่องขอพบได้อยู่แล้ว แต่นี่ท่านจะให้ตาเฒ่ามาพบท่านงั้นรึ? เราต่างคุ้นเคยกันดีแล้ว ข้าขอเตือนท่านเป็นการส่วนตัวสักคำ ต้องเคารพผู้แข็งแกร่งนะขอรับ" หลิวเจ๋อเซียนกล่าวด้วยถ้อยคำจริงใจ

หานหย่วนตอบกลับว่า "สถานการณ์เร่งด่วน ทางข้าเกิดเรื่องสำคัญมากขึ้นเรื่องหนึ่ง อยากขอเชิญนักพรตตระกูลหลิวมาที่นี่ หากนักพรตยินดีมา ข้ายอมจ่ายส่วนแบ่งหินวิญญาณสิบปีเป็นค่าตอบแทน"

หลิวเจ๋อเซียนได้ยินแล้ว ก็ตระหนักทันทีว่าเรื่องทางฝั่งหานหย่วนไม่ธรรมดาแน่ เขาพูดว่า "ค่าตอบแทนไม่จำเป็นหรอก ข้าจะรายงานท่านตาเฒ่าให้ แต่ท่านจะยินดีมาหรือไม่ ข้าไม่อาจรับประกันได้นะ!"

"อืม ข้าเข้าใจ ขอบคุณพี่ใหญ่เจ๋อเซียน!" หานหย่วนขานรับ

อีกฟากฝั่งตี๋เหิงก็ตอบสนองในทำนองเดียวกัน รายงานให้ได้ แต่รับประกันไม่ได้

หานหย่วนก็แค่ลองดูสักตั้งเท่านั้น หากเชิญมาได้ก็ดีที่สุด จะได้มาช่วยยืนหนุนหลังให้เขา

แต่ที่จริงแล้ว หลักประกันที่ใหญ่ที่สุดของหานหย่วน หาใช่พวกเขาไม่

หานหย่วนเลี้ยวโค้งหนึ่งที บินมุ่งออกนอกยอดเขา ระหว่างการเดินทาง ลมปราณก็ถูกอำพรางไปอย่างเงียบเชียบเรียบร้อยแล้ว

ไม่นานนัก เขาก็มาถึงด้านหน้าหอคัมภีร์สำนักนอกของยอดเขากู่มู่

"ไม่รู้ว่าท่านตาเฒ่าบรรพชนจื่อหวินออกไปที่งานประลองหรือเปล่านะ" หานหย่วนคิดในใจ

"เอ๊ะ นี่ไม่ใช่เจ้าหนูหานรึ? ในที่สุดก็ยอมออกจากการปิดด่านแล้วสินะ?" ตาเฒ่าบรรพชนจื่อหวินยังคงนั่งอยู่หลังโต๊ะใหญ่ ถือหนังสือเล่มหนึ่งอ่านอย่างเกียจคร้าน

หานหย่วนพอเห็นคน ในใจก็โล่งอก บนใบหน้าเผยรอยยิ้มจริงใจ "ก็เพื่อทำภารกิจของท่านตาเฒ่าให้สำเร็จไงล่ะขอรับ? ข้าย่อมต้องขยันบำเพ็ญ!"

"อ้อ? เจอปัญหาเข้าแล้วใช่ไหมล่ะ? ข้าชี้แนะเจ้าได้สักหนึ่งสองเรื่องนะ" ตาเฒ่าบรรพชนจื่อหวินยิ้มจางๆ

เขานึกว่าหานหย่วนจะรีบมาขอคำชี้แนะจากเขาตั้งนานแล้ว ไม่คิดว่าจะหัวรั้นเอาเรื่อง ผ่านไปตั้งนานถึงค่อยโผล่มา

หานหย่วนกระแอมหนึ่งที พูดว่า "ท่านตาเฒ่า ข้าฝึกเคล็ดคืนพลังชี่กู่มู่สำเร็จแล้วขอรับ"

"อืม ระดับไหนแล้วล่ะ? สำเร็จใหญ่แล้วรึ?"

"ศิษย์บริบูรณ์แล้วขอรับ!" หานหย่วนตอบ

"หา? บริบูรณ์แล้วรึ?" ตาเฒ่าบรรพชนจื่อหวินเงยหน้าขึ้นอย่างประหลาดใจ หนังสือในมือถูกโยนทิ้งไปเฉยๆ ร่างมาถึงตรงหน้าหานหย่วนอย่างรวดเร็ว

หานหย่วนก็รู้งาน สลายผลอำพรางของเคล็ดซ่อนพลังชี่ออกไปส่วนหนึ่ง พร้อมกับปล่อยเคล็ดคืนพลังชี่ในระดับบริบูรณ์ตามปกติ

ไอวิญญาณสายพื้นพิภพนับพันสายหลั่งไหลเข้าสู่ร่างหานหย่วนอย่างรวดเร็ว ในสภาพที่ไร้เคล็ดซ่อนพลังชี่ปกปิด หานหย่วนก็ราวกับงอกรากไม้เพิ่มขึ้นมานับพันราก ดูเกินจริงสุดๆ

"ดี ดี ดี เดิมทีให้เวลาเจ้าหนึ่งปี ยังแฝงเจตนากลั่นแกล้งเจ้าอยู่ด้วยซ้ำ แต่เจ้าดันหยั่งรู้ถึงระดับบริบูรณ์ได้ภายในกำหนดจริงๆ ฮ่าๆๆ สายตาของข้ายอดเยี่ยมจริงเสียด้วย" ตาเฒ่าบรรพชนจื่อหวินคิดแล้วก็กระหยิ่มยิ้มย่องไม่หยุด

หานหย่วนกลอกตาขาว เดิมทีตาเฒ่าคนนี้ไม่ได้คาดหวังว่าเขาจะทำภารกิจสำเร็จด้วยซ้ำ เขาอดสงสัยไม่ได้ ถามว่า "ท่านตาเฒ่า ตอนนั้นท่านใช้เวลานานเท่าไรถึงหยั่งรู้เคล็ดคืนพลังชี่กู่มู่จนบริบูรณ์ขอรับ?"

รอยยิ้มของตาเฒ่าบรรพชนจื่อหวินแข็งค้างวูบหนึ่ง เขากลับไปนั่งที่เดิม พูดอย่างไม่ใส่ใจ "เจ้ายังอยากได้รางวัลอยู่หรือเปล่าล่ะ?"

หานหย่วนรีบพูด "อยากสิขอรับ!"

"นี่ เอาไป ถือป้ายอาญานี่ไว้ เดี๋ยวเจ้าไปหยิบเองที่คลังสมบัติ ครั้งนี้ข้าไม่ช่วยเจ้าเลือกแล้วนะ!"

ตาเฒ่าบรรพชนจื่อหวินโยนป้ายอาญาแผ่นหนึ่งให้เขา

หานหย่วนรีบรับเอาไว้

ตาเฒ่าบรรพชนจื่อหวินหยิบหนังสือขึ้นมาอ่านต่อ โบกมือส่งสัญญาณว่าหานหย่วนไปได้แล้ว

แต่หานหย่วนกลับไม่จากไป ยังคงยืนอยู่ที่เดิม

ตาเฒ่าบรรพชนจื่อหวินเงยหน้าขึ้นอย่างฉงน "เจ้ายังมีธุระอีกรึ?"

"คือว่าท่านตาเฒ่า ข้าเหมือนจะเจอหนูตัวเป้งเข้าตัวหนึ่ง อยากขอให้ท่านช่วยคุมเชิงหนุนหลังให้หน่อยขอรับ!" หานหย่วนรีบพูด

"หนูตัวเป้ง? พันธุ์อะไร?" ตาเฒ่าบรรพชนจื่อหวินฉงน

หานหย่วนเหงื่อตกด้วยความเขิน รีบพูด "ไม่ใช่หนูจริงๆ ขอรับ ข้าหมายถึง ข้าค้นพบศัตรูที่บุกรุกเข้ามาในสำนักหนึ่งคน แถมกำลังของศัตรูคนนี้คาดว่าถึงระดับแกนทองแล้ว!"

ตาเฒ่าบรรพชนจื่อหวินหัวเราะหึอย่างไม่เชื่อ "เจ้ารู้หรือไม่ว่าค่ายกลของสำนักเทพปฐพีเรา เป็นสิ่งที่ตาเฒ่าบรรพชนขั้นปฐมเทพในอดีตวางเอาไว้ ผู้แข็งแกร่งขั้นแกนทองก้าวเข้าค่ายกลเมื่อไร ต้องถูกกระตุ้นให้ทำงานแน่นอน!"

หานหย่วนเลิกคิ้ว คิดสักหน่อยแล้วถาม "สำนักเราดูเหมือนจะมีศิษย์สำนักนอกกับศิษย์รับใช้เข้าออกอยู่ตลอดเวลาไม่ใช่รึขอรับ? ค่ายกลไม่ต้องถูกกระตุ้นจนเปลืองพลังอยู่ทุกขณะหรอกรึ"

ตาเฒ่าบรรพชนจื่อหวินพูดอย่างขำๆ "ศิษย์ที่อายุเกินหกสิบปีขึ้นไป ลมปราณดวงวิญญาณจะถูกค่ายกลใหญ่พิทักษ์เขาบันทึกเอาไว้ ศิษย์พวกนั้นอายุยังไม่ถึงหกสิบเลยสักนิด ปลุกค่ายกลไม่ได้หรอก"

หานหย่วนได้ยินแล้ว สงสัยขึ้นมา "ถ้าอย่างนั้นนักพรตขั้นแกนทองที่อายุต่ำกว่าหกสิบ ก็ตรวจไม่พบน่ะสิขอรับ?"

"จะเป็นไปได้ยังไงกัน แค่หกสิบปีจะ..."

ตาเฒ่าบรรพชนจื่อหวินพูดยังไม่ทันจบ รอยยิ้มบนใบหน้าก็แข็งค้าง

เขาคิดสักครู่ หยิบป้ายอาญาออกมาติดต่อใครบางคน

"ท่านตาเฒ่า!" เสียงของเจ้าสำนักดังออกมาจากป้ายอาญา

"ข้าจำได้ว่าเจ้าจ้าวอวี้มู่ศิษย์ก้นกุฏิของสำนักหวินหยางคนนั้น ดูเหมือนใกล้หกสิบปีแล้วใช่หรือไม่?"

"ใช่ขอรับ ห้าสิบเก้าปี"

"เขาทะลุขั้นแล้วหรือยัง?"

"ข่าวล่าสุด เขาทะลุขั้นแกนทองไปแล้วขอรับ!"

"ข้ารู้แล้ว"

สีหน้าของตาเฒ่าบรรพชนจื่อหวินเย็นเยียบลงมา