บทที่ 69 จุดเริ่มต้นของสงคราม

ตาเฒ่าบรรพชนจื่อหวินนั่งอยู่บนเก้าอี้ ก้มหน้าดิ่งสู่ห้วงครุ่นคิด

หานหย่วนยืนเบื่อหน่ายอยู่ข้างๆ รอคอยการตัดสินใจของตาเฒ่า

เขากะเอาไว้ว่าตาเฒ่าบรรพชนจื่อหวินจะใช้วิธีสายฟ้าฟาด สังหารเจ้าจ้าวอวี้มู่นั่นทิ้งในพริบตา ต่อให้อีกฝ่ายฝืนฟ้าสักแค่ไหน ก็ไม่ใช่คู่มือของตาเฒ่าบรรพชนจื่อหวินอยู่ดี

ทันใดนั้น ตาเฒ่าบรรพชนจื่อหวินก็เงยหน้าขึ้น มองมาที่เขาด้วยรอยยิ้มหยีตา

หานหย่วนชะงัก ในใจเกิดลางสังหรณ์ไม่ดีขึ้นมา

"เจ้ายังไม่ได้บอกเรื่องนี้กับคนอื่นใช่ไหม?" ตาเฒ่าบรรพชนจื่อหวินถาม

"เอ่อ ยังขอรับ แต่ข้าเรียกประชุมเหล่าผู้อาวุโสขั้นแกนทองของยอดเขาอักษรวิญญาณไปแล้ว แถมยังเชิญตาเฒ่าตระกูลหลิวกับตระกูลตี๋มาช่วยหนุนกำลังด้วย กะว่าจะค่อยพูดเรื่องนี้ตอนได้เจอพวกเขาทีหลัง" หานหย่วนเอ่ย

"งั้นก็ยังดี" ตาเฒ่าบรรพชนจื่อหวินพยักหน้า "เรื่องนี้ เจ้าอย่าเพิ่งรีบบอกเหล่าผู้อาวุโส หรือพูดอีกอย่างคือ อย่าบอกละเอียดเกินไป และห้ามบอกว่าเจ้าตรวจจับคลื่นพลังวิญญาณของอีกฝ่ายได้ บอกแค่ว่ามีข่าววงในแจ้งมาว่ายอดเขาอักษรวิญญาณมีศัตรูภายนอกแทรกซึมเข้ามา แต่ห้ามบอกว่าถึงระดับแกนทอง"

หานหย่วนชะงัก สงสัยขึ้นมา "ความหมายของท่านตาเฒ่าคือ?"

ตาเฒ่าบรรพชนจื่อหวินยิ้มน้อยๆ พูดว่า "ในเมื่อพวกมันอยากได้มรดกขั้นปฐมเทพนัก ทำไมไม่ส่งให้พวกมันไปสักชุดล่ะ?"

หานหย่วนตะลึง ตกใจพูด "ความหมายของท่านคือมอบมรดกขั้นปฐมเทพของปลอมให้พวกมัน? ให้พวกมันหลงเดินเข้าทางผิด?"

ตาเฒ่าบรรพชนจื่อหวินมองเขาอย่างพิกล "ทำไมเจ้าถึงดูคล่องแคล่วชำนาญเรื่องแบบนี้นักล่ะ?"

"แค่กๆ" หานหย่วนกระแอมหนึ่งที พูดว่า "ก็ท่านตาเฒ่าเป็นคนจุดประกายให้ข้าเองไม่ใช่หรือขอรับ?"

เขาถามอย่างอยากรู้ "มรดกขั้นปฐมเทพที่ท่านมอบให้ไป พวกมันจะมองไม่ออกเชียวหรือขอรับว่ามีปัญหาแฝงอยู่ข้างใน?"

ตาเฒ่าบรรพชนจื่อหวินยิ้มจางๆ "เป็นไปไม่ได้อยู่แล้ว สำนักเทพปฐพีเราคาดการณ์มานานแล้วว่าจะเกิดสถานการณ์แบบนี้ขึ้น สมัยตาเฒ่าบรรพชนขั้นปฐมเทพยังอยู่ ท่านลงมือสร้างวิชาวิถีลวงขึ้นมาด้วยตัวเองหนึ่งบทแล้ว นักพรตกระจอกๆ ระดับต่ำกว่าทารกวิญญาณ ไม่มีทางมองออกว่ามีปัญหาตรงไหน เพียงแต่ผ่านมาเกือบพันปีแล้ว พวกมันไม่เคยลองมาขโมยเลยสักครั้ง ข้าเกือบลืมวิชาบทนี้ไปแล้วด้วยซ้ำ เจ้ารอเดี๋ยว ข้าไปหาดูก่อน"

หานหย่วนอ้าปากค้างตาค้าง มองตาเฒ่าบรรพชนจื่อหวินค้นหาไปตามชั้นหนังสือชั้นล่าง สุดท้ายก็ดึงแผ่นศิลาแผ่นหนึ่งออกมาจากตำแหน่งฐานรองขาชั้นหนังสือ เป่าเบาๆ หนึ่งที ปัดฝุ่นด้านบนออกไป เผยให้เห็นลายสลักถี่ยิบบนพื้นผิว

ภาพนี้ทำเอาหานหย่วนตะลึงงันไปเป็นพักๆ

"นี่ ของชิ้นนี้ให้เจ้า!"

ตาเฒ่าบรรพชนจื่อหวินโยนศิลาสลักให้เขาตรงๆ

หานหย่วนรับมาอย่างลนลานมือไม้พัลวัน มองแผ่นศิลาในมือ มองครั้งแรก เขารู้สึกว่ามันธรรมดามาก แต่พอมองซ้ำครั้งที่สอง ความรู้สึกล้ำลึกประหลาดอย่างบอกไม่ถูกกลับผุดพรายขึ้นมาเอง

"เฮ้ย อย่ามองมั่วซั่ว ระวังหลงเข้าทางผิด!" ตาเฒ่าบรรพชนจื่อหวินห้ามปราม

หานหย่วนรีบถอนสายตา ยื่นแผ่นศิลาออกไปให้ไกลๆ ตัว อุทานตกใจ "ท่านตาเฒ่า ของชิ้นนี้ของท่านเหมือนจะมีพิษนะขอรับ! โยนให้ข้าดื้อๆ แบบนี้เลยรึ?"

"เจ้าก็แค่อย่าไปมองมัน เท่านี้ก็จบแล้วไม่ใช่รึ? เจ้าไปคิดหาวิธี ทำให้เจ้าหมอนั่นได้แผ่นศิลานี้ไปอย่างราบรื่น หลังจากมันพาแผ่นศิลาออกนอกสำนัก แล้วส่งต่อให้พวกสายข่าวอะไรพวกนั้นเรียบร้อยแล้ว ข้าค่อยลงมือสังหารมันทิ้ง จากนั้นข้าจะเปิดศึกมหาสงครามทุ่มกำลังทั้งสำนักเข้าใส่สำนักหวินหยาง ถึงตอนนั้นคาดว่าคนจะตายไม่น้อย เจ้าอย่าแบกความกดดันไว้ในใจ ทั้งหมดนี้คุ้มค่า หากหลอกพวกทารกวิญญาณบริบูรณ์ใหญ่ให้ตายได้สักหนึ่งสองคน หรือกระทั่งระดับสูงขั้นทารกวิญญาณสักสิบกว่าคน พวกเราอาจกลืนกินสี่สำนักรอบข้างได้ในคราวเดียว พอยึดทรัพยากรของพวกมันมาได้แล้ว มีส่วนแบ่งของเจ้าแน่นอน"

ตาเฒ่าบรรพชนจื่อหวินขายฝันให้หานหย่วนอีกแล้ว แถมเพียงสองสามประโยคก็ตัดสินแผนการสงครามครั้งมโหฬารลงไปเรียบร้อย!

หานหย่วนพูดอย่างอกสั่นขวัญแขวน "ท่านตาเฒ่า นี่ นี่ ฝีมือการแสดงของข้าอาจไม่ไหวนะขอรับ!"

"เจ้าเป็นรักษาการประมุขยอดเขาอักษรวิญญาณ เจ้าไม่แสดงแล้วใครจะแสดง?" ตาเฒ่าบรรพชนจื่อหวินถลึงตาใส่เขา "นี่คือโอกาสที่ข้ามอบให้เจ้าไปกอบโกยความดีความชอบครั้งใหญ่ เจ้าคิดว่าโอกาสแบบนี้ใครๆ ก็ได้รับหรือไง? เมื่อกี้ข้าเพิ่งตื๊อพวกเฒ่าทั้งหลายจนปากเปียกปากแฉะ ถึงช่วงชิงโอกาสนี้มาให้เจ้าได้!"

"หา?" หานหย่วนตกใจ เมื่อกี้ตาเฒ่าปรึกษากับเหล่าตาเฒ่าคนอื่นไปเรียบร้อยแล้วรึ? เขามองไม่ออกเลยสักนิด

หานหย่วนหัวเราะขื่น "ท่านตาเฒ่า เจ้าอัจฉริยะแกนทองคนนั้น แค่ฟังข้าก็รู้ว่าไม่ธรรมดา ท่านให้นักพรตกระจอกขั้นกลั่นชี่อย่างข้าไปแหย่มัน ออกจะรังแกคนซื่อเกินไปหน่อยหรือเปล่าขอรับ?"

ตาเฒ่าบรรพชนจื่อหวินโยนกระดาษยันต์ใบหนึ่งให้เขา พูดว่า "นี่คือยันต์วัชระตี้เฉิน พกติดตัวไว้ล่วงหน้า เมื่อใดที่เจอภัยคุกคามถึงชีวิต มันจะก่อโล่เทพวัชระขึ้นมาโดยอัตโนมัติ ช่วยเจ้าต้านทานการโจมตีได้สิบห้านาที ต่อให้มันมีกำลังรบระดับทารกวิญญาณขั้นต้น ก็ยังต้านได้สิบลมหายใจ คราวนี้วางใจได้แล้วใช่ไหม? เจ้าเชิญเหล่าผู้อาวุโสขั้นแกนทองมาแล้ว มันไม่มีทางดักซุ่มรอเล่นงานเจ้าหรอก พอมันได้แผ่นศิลาไป ต้องรีบเผ่นหนีแน่นอน ความปลอดภัยของเจ้าไม่ต้องห่วง!"

หานหย่วนรับกระดาษยันต์มา ใบหน้าเปื้อนยินดี เก็บแนบกายอย่างทะนุถนอม

จากนั้นเขาก็ทำสีหน้าฮึกเหิมเด็ดเดี่ยวราวผู้เสียสละ "ท่านตาเฒ่า ข้ายอมลองสักครั้งก็ได้ขอรับ!"

ตาเฒ่าบรรพชนจื่อหวินมองท่าทางนั้นของเขา บนใบหน้าสวมสีหน้าแบบมองทะลุเจ้าจนหมดไส้หมดพุงแล้ว

"ของวิเศษชิ้นนี้ ก็ถือเป็นรางวัลที่เคล็ดคืนพลังชี่ของเจ้าบริบูรณ์แล้วกัน" ตาเฒ่าบรรพชนจื่อหวินพูด

สีหน้าหานหย่วนพังครืน "ท่านตาเฒ่า ท่านทำแบบนี้ไม่ได้นะขอรับ!"

"รอเจ้าทำภารกิจสำคัญครั้งนี้สำเร็จ ผลประโยชน์ที่เจ้าจะได้รับ มากกว่านี้เป็นร้อยเท่า!" ตาเฒ่าบรรพชนจื่อหวินขายฝันเพิ่มอีกหนึ่งใบ

หานหย่วนขอบอกว่าอิ่มฝันแล้ว

"ไปเถอะ อย่าเครียดนัก ทางข้ายังมีแผนสำรองอยู่ หากฝั่งเจ้าเกิดปัญหาขึ้น ทางข้าจะจัดการกู้สถานการณ์เอง แต่รางวัลของเจ้าน่ะ ก็จะไม่เหลือแล้วนะ"

เขาเงียบไปครู่หนึ่ง มองหานหย่วนแล้วพูดอย่างจริงจัง "อีกอย่าง ที่ข้าเลือกเจ้ายังมีอีกเหตุผลหนึ่ง เจ้าสามารถเปิดเผยสถานะศิษย์สืบทอดลับของตัวเองได้ เพื่อเสริมความสมจริงและความน่าเชื่อถือของวิชาขั้นปฐมเทพ แน่นอน หากไม่ต้องเปิดเผยได้ ก็อย่าเปิดเผย"

ตาเฒ่าบรรพชนจื่อหวินโบกมือ ส่งสัญญาณให้เขาไปได้

หานหย่วนถอนหายใจ ใบหน้าสงบนิ่ง แต่จิตใจกลับหนักอึ้ง บินกลับยอดเขาอักษรวิญญาณ

ไม่กี่ประโยคง่ายๆ ของตาเฒ่าบรรพชนจื่อหวินเมื่อกี้ กลิ่นคาวเลือดที่แฝงอยู่ระหว่างบรรทัด โชยปะทะหน้าเข้าเต็มๆ!

เพื่อบรรลุเป้าหมายที่จะทำให้ศัตรูเชื่อสนิทว่านั่นคือวิชาขั้นปฐมเทพของแท้ สำนักเทพปฐพีได้เตรียมพร้อมจะทำศึกนองเลือดสักครั้งแล้ว ศิษย์ที่ต้องสังเวยชีพย่อมไม่น้อยแน่นอน!

และมหาสงครามที่อาจสั่นคลอนทั้งแคว้นเป่ยหยวนครั้งนี้ ก็มีโอกาสสูงมากว่าเป็นเขานี่แหละที่ก่อขึ้น!

เพราะหากเขาไม่แจ้งเบาะแส คนคนนั้นสุดท้ายก็คงขโมยมรดกอะไรไปไม่ได้ อย่างมากก็เดินวนเวียนในสำนักสักรอบแล้วก็จากไป สำนักเทพปฐพีอาจสูญเสียของไปบ้าง แต่ไม่มีทางจุดชนวนมหาสงครามอะไรขึ้นมาเลย

แต่การแจ้งเบาะแสของเขา กลับกลายเป็นการเปิดฉากแผนการต่อเนื่องทั้งชุดที่ตามมา!

ผู้คนนับไม่ถ้วนอาจต้องตายเพราะคำพูดของเขาเพียงประโยคเดียว!

ยังไม่ต้องพูดถึงว่าสิ่งที่เรียกว่าบ่วงกรรมมีอยู่จริงหรือไม่ แต่ตัวหานหย่วนเองไม่คาดคิดจริงๆ ว่าการแจ้งเบาะแสเล็กๆ เพียงครั้งเดียว จะมีผลตามมาร้ายแรงถึงเพียงนี้

หานหย่วนทอดสายตามองไปยังแดนไกล ความคิดล่องลอยขึ้นมาบ้าง "บางทีสงครามครั้งนี้ ข้าอาจกอดอกดูดายไม่ได้อีกแล้ว ภายใต้เงื่อนไขที่รับประกันความปลอดภัยของตัวเองได้ ก็ออกแรงเพื่อสำนักสักหน่อยเถอะ ศิษย์ร่วมสำนักน่าจะได้ตายน้อยลงบ้าง"