บทที่ 70 เตรียมการปฏิบัติการล่าเหยื่อ

หานหย่วนกลับมาถึงยอดเขาอักษรวิญญาณ

ระหว่างที่เขาบินอยู่นั้น ทางฝั่งตี๋เหิงและหลิวเจ๋อเซียนต่างก็ส่งข่าวดีมาให้

ตาเฒ่าขั้นแกนทองของทั้งสองตระกูล ยินดีมาพบเขาสักครั้ง

สาเหตุหลักก็คือหานหย่วนแสดงป้ายอาญาสำรองของประมุขยอดเขาออกมา เพิ่มน้ำหนักให้ตัวเอง

เมื่อหานหย่วนมาถึงตำหนักใหญ่ยอดเขาอักษรวิญญาณ

เขาเห็นเด็กหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาคมคายผู้หนึ่งกำลังแหงนหน้าชื่นชมชายคาด้านนอกของตำหนักใหญ่อยู่

หานหย่วนชะงัก ลังเลครู่หนึ่งแล้วเดินเข้าไป กล่าวอย่างนอบน้อม "ข้าน้อยหานหย่วน ไม่ทราบว่าท่านผู้อาวุโสคือ?"

"หึๆ เจ้าเพิ่งถามหลิวเจ๋อเซียนไปไม่ใช่รึ ว่าไปแล้ว ยอดเขาอักษรวิญญาณที่นี่ ข้าไม่ได้มาหลายปีอยู่" เด็กหนุ่มเอ่ยขึ้นอย่างเรียบเฉย

หานหย่วนตกใจในใจ ตาเฒ่าตระกูลหลิวมาเร็วขนาดนี้เลยรึ?

เขารีบกล่าวอย่างนอบน้อม "ที่แท้คือท่านผู้อาวุโสตระกูลหลิว หานหย่วนคารวะไม่ทัน ขอท่านผู้อาวุโสอภัยให้ด้วย"

เด็กหนุ่มหันกายมา พินิจหานหย่วนด้วยสีหน้าสงบนิ่ง ขมวดคิ้วน้อยๆ "หานหย่วนใช่ไหม? เจ้าเข้าสำนักมาสามปีก็ทะลุถึงกลั่นชี่ชั้นแปดได้ พรสวรรค์การบำเพ็ญนับว่าใช้ได้จริง แต่นั่นไม่ใช่เหตุผลให้เจ้าทะนงตน ข้าหวังว่าเจ้าจะให้คำตอบที่ทำให้ข้าพอใจได้"

หานหย่วนชะงัก ในน้ำเสียงของนักพรตตระกูลหลิว ดูเหมือนแฝงความไม่พอใจอยู่เส้นหนึ่ง แต่เขาก็เข้าใจได้ นักพรตขั้นแกนทองทั้งคน เขาไม่ไปเยี่ยมคารวะก็ว่าแย่แล้ว ยังจะให้อีกฝ่ายเดินทางมาพบตัวเองอีก ดูยังไงก็เหมือนวางตำแหน่งตัวเองไม่ถูกที่ถูกทาง

ขณะที่เขากำลังจะตอบ เงาร่างอีกร่างก็ร่อนลงมาจากกลางเวหาอย่างเงียบเชียบไร้สุ้มเสียง

หานหย่วนเงยหน้า ก็เห็นชายหนุ่มหน้าขาวผู้หนึ่งเหยียบอากาศมาถึงพอดี

เด็กหนุ่มมองไปยังชายหนุ่ม บนใบหน้าในที่สุดก็ปรากฏรอยยิ้มขึ้นเส้นหนึ่ง "ท่านพี่ตี๋อวี๋ ไม่เจอกันนานเลย"

ชายหนุ่มไพล่มือหลัง ยิ้มจางๆ "ท่านน้องจี้เจิน ไม่คิดว่าเจ้าก็จะมาด้วยเหมือนกัน"

เด็กหนุ่มหัวเราะเบาๆ "ข้าก็แค่อยากรู้ ว่าศิษย์ขั้นกลั่นชี่คนหนึ่ง เอาความมั่นใจจากไหนมาเชิญข้าให้เดินทางมาได้"

สายตาเขามองมาที่หานหย่วน

หานหย่วนก็ไม่ประหม่า ประสานมือคารวะชายหนุ่มก่อน "หานหย่วนคารวะท่านนักพรตตี๋!"

ชายหนุ่มยิ้มจางๆ "ท่านศิษย์ก้นกุฏิหานถ่อมตัวไปแล้ว วันนี้เรียกเราสองคนมามีธุระอันใด"

หานหย่วนกล่าวอย่างจริงจัง "ท่านนักพรตทั้งสอง การเชิญทั้งสองท่านมาครั้งนี้ ออกจะหุนหันเกินไปจริงๆ ขอได้โปรดอภัย นอกจากเชิญสองท่านแล้ว ข้ายังเรียกประชุมนักพรตขั้นแกนทองทุกท่านที่ยังอยู่บนยอดเขาอักษรวิญญาณตอนนี้มาด้วย"

นักพรตร่างเด็กหนุ่มแววตาเผยความประหลาดใจ "อ้อ?"

หานหย่วนพูดอย่างเอาจริงเอาจัง "ข้ามีแหล่งข่าวกรองที่เชื่อถือได้ ยืนยันได้ว่า มีศัตรูจากสำนักภายนอกแทรกซึมเข้ามาในยอดเขาอักษรวิญญาณ ไม่รู้ว่าต้องการทำสิ่งใด ข้าไม่ทราบว่าพวกมันมีจำนวนเท่าไร และไม่รู้ว่าในหมู่ผู้อาวุโสขั้นสร้างฐานของยอดเขามีหนอนบ่อนไส้หรือไม่ แต่ที่แน่ๆ ศัตรูที่แทรกซึมเข้ามามีกำลังเหนือขั้นสร้างฐานขึ้นไป แถมมีวิธีอำพรางตัวที่แข็งแกร่งยิ่ง ดังนั้น เพื่อความปลอดภัยของยอดเขาอักษรวิญญาณ ข้าจึงเรียกประชุมเหล่าผู้อาวุโสมาปรึกษากัน ส่วนที่เชิญสองท่านมา หลักๆ ก็เพื่อช่วยเสริมบารมีให้ข้า"

ตี๋อวี๋สีหน้าพิกล "เจ้าจะให้พวกเราช่วยรับรองข่าวกรองของเจ้างั้นรึ?"

หานหย่วนพยักหน้า "แหล่งข่าวกรองของข้าอธิบายได้ยาก แต่ขอสองท่านเชื่อคำพูดของข้าเถิด"

พร้อมกับที่พูดอยู่นั้น ลมปราณบนร่างเขาก็ทะยานพรวดขึ้นมา!

จากกลั่นชี่ชั้นแปดพุ่งขึ้นเป็นกลั่นชี่ชั้นเก้าในพริบตา จากนั้นก็ทะลุจากกลั่นชี่ชั้นเก้าเข้าสู่กลั่นชี่ชั้นสิบอย่างรวดเร็วอีกระลอก!

ภาพนี้ทำเอาสีหน้าที่เดิมสงบเรียบเฉยของสองนักพรตหลิวจี้เจินกับตี๋อวี๋ เกิดความเปลี่ยนแปลงอย่างเห็นได้ชัด

ตี๋อวี๋สัมผัสคลื่นพลังบำเพ็ญบนร่างหานหย่วน แล้วก็สัมผัสลมปราณชีวิตของหานหย่วนตาม

สุดท้ายเขาก็ถอนใจชื่นชม "เจ้าเพิ่งอายุสิบเก้าปี กลับทะลุถึงกลั่นชี่ชั้นสิบแล้ว ก่อนอายุยี่สิบสี่ย่อมทะลุขั้นสร้างฐานได้ และมีความเป็นไปได้สูงยิ่งที่จะทะลุขั้นแกนทอง เจ้าใช้ได้มากทีเดียว!"

ส่วนหลิวจี้เจินข้างๆ ที่ตอนแรกไม่ค่อยพอใจหานหย่วน ตอนนี้สีหน้าก็จริงจังระมัดระวังขึ้นมา สายตาที่เดิมจ้องตรวจสอบ เริ่มกลายเป็นแววตื่นตะลึงฉงนสนเท่ห์

หานหย่วนจู่ๆ ก็ร่ายวิชาขึ้นอีก ปลดปล่อยชี่กระบี่สองสาย พุ่งโจมตีเข้าใส่สองนักพรตตรงๆ!

สองนักพรตประหลาดใจ ยกมือรับการโจมตีของเขาอย่างง่ายดาย

หลิวจี้เจินสัมผัสความรุนแรงของชี่กระบี่ที่โจมตีมา ในที่สุดบนใบหน้าก็เผยความทึ่งออกมาเส้นหนึ่ง "พลานุภาพวิชาระดับกลั่นชี่ชั้นสิบสอง ทั้งความเร็วการบำเพ็ญและความก้าวหน้าด้านวิชาของเจ้า ล้วนเหนือกว่าข้าสมัยนั้นอยู่หน่อย ข้าขอถอนคำพูดเมื่อกี้ ข้าดูถูกเจ้าไปจริงๆ!"

หานหย่วนประสานมือ กล่าวอย่างจริงใจ "ท่านนักพรตทั้งสอง ข้ามีความร่วมมืออันแนบแน่นกับทั้งสองตระกูล ดังนั้นข้าจึงยินดีเปิดเผยพลังบำเพ็ญและกำลังที่แท้จริงต่อสองท่านอย่างตรงไปตรงมา หนึ่งคือเพื่อพิสูจน์ว่าข้ามีคุณสมบัติพอจะร่วมมือเชิงลึกกับสองตระกูลต่อไป สองก็คือให้สองท่านช่วยค้ำประกันให้ข้า ตัวข้าหานหย่วนคบคนด้วยความจริงใจมาตลอด ไม่ชอบปิดๆ บังๆ เป็นคนตรงไปตรงมาเสมอมา ข้าก็ไม่ปิดบังเลย หากครั้งนี้สามารถขุดรากถอนโคนผู้แทรกซึมและหนอนบ่อนไส้ได้ ตำแหน่งประมุขยอดเขาย่อมมั่นคงเก้าในสิบส่วน ดังนั้นจึงหวังให้สองท่านช่วยข้าด้วย!"

กำลังที่หานหย่วนเปิดเผยออกมา เป็นเพียงเสี้ยวเล็กๆ ของตัวเขาเท่านั้น ขณะเดียวกันเขาก็ไม่ได้ใส่ใจตำแหน่งประมุขยอดเขาเลย คำพูดชุดนี้ ก็เพียงเพื่อปฏิบัติการที่จะตามมา เพราะมีแต่หลอกคนของตัวเองให้สนิทใจก่อนเท่านั้น ถึงจะหลอกศัตรูได้

ตี๋อวี๋กับหลิวจี้เจินสบตากันแวบหนึ่ง ทั้งสองฝ่ายดูเหมือนกำลังสื่อสารกันอยู่

จากนั้น ตี๋อวี๋ก็เป็นฝ่ายเอ่ยขึ้น "ข้ากับท่านน้องหลิวหารือกันแล้ว พวกเราเห็นชอบกับแผนของเจ้าได้ หวังว่าข่าวกรองของเจ้าจะจริงแท้เชื่อถือได้ ไม่อย่างนั้นเราสองคนเสียหน้าไม่ว่า แต่สิทธิ์ศิษย์ก้นกุฏิของเจ้ามีโอกาสสูงที่จะถูกริดรอนลงอย่างมาก"

หานหย่วนประสานมือ "ขอบคุณนักพรตทั้งสองที่ช่วยเหลือ หานหย่วนซาบซึ้งสุดจะพรรณนา!"

สามคนพูดคุยแลกเปลี่ยนกันอีกชุดหนึ่ง จากนั้นก็รอคอย

ผ่านไปไม่นาน

เยวี่ยเต้าหยวนก็รีบรุดเดินเข้ามาในตำหนักใหญ่

ด้านหลังของเขา มีนักพรตขั้นแกนทองตั้งห้าท่านก้าวเข้ามาทีละคน!

นักพรตแกนทองทั้งห้าเดิมทีล้วนสีหน้าไม่สบอารมณ์ ทว่าเมื่อพวกเขาเห็นนักพรตขั้นแกนทองสองท่านด้านหลังหานหย่วน สีหน้าก็กลายเป็นประหลาดใจขึ้นมา

หานหย่วนคารวะทั้งห้าท่าน "หานหย่วน คารวะท่านผู้อาวุโสลำดับสอง ผู้อาวุโสลำดับสี่ ผู้อาวุโสลำดับห้า ผู้อาวุโสลำดับเจ็ด ผู้อาวุโสลำดับเก้า!"

นักพรตขั้นแกนทองหน้าตากร้านเข้มท่านหนึ่งถามอย่างสนอกสนใจ "หานหย่วน ไม่มีอะไรแล้วเรียกพวกเรามาทำไมกัน?"

หานหย่วนเอ่ยขึ้น "ท่านผู้อาวุโสลำดับสี่ ข้ามีเรื่องสำคัญต้องปรึกษากับนักพรตหลายท่าน เนื่องจากข้ามีความร่วมมือกับตระกูลหลิวและตระกูลตี๋ จึงบังเอิญล่วงรู้โดยไม่คาดฝันว่ายอดเขาอักษรวิญญาณของเราในช่วงสองวันนี้ มีศัตรูจากสำนักภายนอกแทรกซึมเข้ามา และอาจมีหนอนบ่อนไส้เป็นไส้ศึกภายใน หมายคิดร้ายต่อยอดเขาของเรา สถานการณ์เร่งด่วน ข้าจึงเรียกประชุมท่านผู้อาวุโสทั้งหลายมาหารือเรื่องการจับกุมทันที!"

นักพรตหลายท่านสบตากันด้วยความประหลาดใจทันที พวกเขาต่างพากันมองไปยังหลิวจี้เจินกับตี๋อวี๋

ถึงตอนนี้ ทั้งสองย่อมไม่หักหน้าทำลายฉากของหานหย่วน ต่างพากันพยักหน้ารับ

"หืม? มีเรื่องแบบนี้ด้วยรึ?" ผู้อาวุโสลำดับสี่เยวี่ยหมิงสยงประหลาดใจยิ่งนัก

หานหย่วนพยักหน้าทันที "พวกเราไม่มีทางระบุตำแหน่งของศัตรูได้ และไม่รู้ว่าในหมู่ผู้อาวุโสขั้นสร้างฐานมีไส้ศึกอยู่หรือไม่ ข้าจึงเรียกประชุมเหล่าผู้อาวุโสขั้นแกนทองมาที่นี่"

เยวี่ยหมิงสยงคำรามเย็นเยียบ "ถึงกับมีโจรลอบแอบเข้ามา นี่มันไม่เห็นยอดเขาอักษรวิญญาณเราอยู่ในสายตาเลยนี่ ในเมื่อเป็นเช่นนี้ พวกเราก็จัดให้พวกมันมาแล้วไม่ได้กลับ!"

หานหย่วนเอ่ยขึ้น "ท่านผู้อาวุโสทั้งหลาย จะขอกำลังจากยอดเขาประธานหรือยอดเขาอื่นมาช่วยดีหรือไม่?"

ตอนนี้ผู้อาวุโสลำดับสองฟู่ฉางชิงก็เอ่ยเสียงขึ้น "เรื่องนี้ไม่จำเป็นต้องให้ยอดเขาอื่นมาช่วยหรอก ยอดเขาอักษรวิญญาณของเราแม้หลายปีมานี้จะอ่อนแอลงไปบ้าง แต่แค่โจรกระจอกไม่กี่ตัว ยังไม่ถึงขั้นต้องไปปลุกยอดเขาอื่น ให้ยอดเขาอื่นหัวเราะเยาะเอา ภายใต้ตาข่ายฟ้าแหดิน ไม่มีใครหนีรอดการล้อมล่าของพวกเราไปได้!"

หานหย่วนบ่นพึมพำในใจ เจ้าโจรกระจอกที่ว่านี่ อาจสู้หนึ่งต่อห้าได้เลยนะ ท่านผู้อาวุโสลำดับสองนี่น้ำเสียงคุยโวเอาเรื่องอยู่