บทที่ 71 จ้าวอวี้มู่ลงมือปฏิบัติการ

จ้าวอวี้มู่เหินเร้นไปตามต้นไม้วิญญาณทีละต้นๆ ชั่วพริบตาก็มาถึงเขตศิษย์สำนักในแล้ว

เมื่อเขาเหินเข้าไปในต้นไม้วิญญาณภายในลานเรือนของศิษย์สำนักในแห่งหนึ่ง ญาณจิตก็กวาดพบกลิ่นอายของสิ่งของที่คุ้นเคยชิ้นหนึ่ง

"หืม? ในที่สุดก็เจอสายข่าวแล้ว!" จ้าวอวี้มู่มองเข้าไปในลานเรือน

กลางลานเรือนมีศิษย์หญิงผู้หนึ่งกำลังฝึกเพลงกระบี่ชุดหนึ่งอยู่พอดี

ทันใดนั้น ข้างหูของศิษย์หญิงผู้นี้ ก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้น "เมฆจันทร์เคล้าเงา"

ท่วงท่าของหญิงสาวชะงักไปนิดหนึ่ง จากนั้นก็ฝึกเพลงกระบี่ต่อ

เพียงแต่เพลงกระบี่ที่ร่ายรำอยู่ ไม่ใช่เพลงกระบี่ชุดเดิมอีกแล้ว ระหว่างการร่ายรำ นางใช้กระบี่ต่างพู่กัน เขียนอักษรสี่ตัวขึ้นกลางอากาศ "สนไพรใจกระจ่าง"

นางร่ายเพลงกระบี่จนจบด้วยสีหน้าสงบนิ่ง แล้วเก็บกระบี่เดินเข้าไปในห้อง จากนั้นเปิดค่ายกลของห้อง ตัดขาดภายในจากภายนอก

เมื่อนางปิดประตูหันกายกลับมา เงาร่างหนึ่งก็ยืนนิ่งเงียบอยู่ตรงนั้นแล้ว คือจ้าวอวี้มู่นั่นเอง

"ศิษย์เฉี่ยนอิน คารวะท่านทูตพิเศษเจ้าค่ะ!" ศิษย์หญิงรีบทำความเคารพอย่างนอบน้อมทันที

จ้าวอวี้มู่ไพล่มือหลัง พูดอย่างเรียบเฉย "บอกข้อมูลสถานที่สำคัญและบุคคลสำคัญบนยอดเขาอักษรวิญญาณมาให้ข้าทั้งหมด!"

"เจ้าค่ะ!"

ศิษย์หญิงรีบไปที่ข้างเตียง หยิบกล่องไม้ใบหนึ่งออกมาจากใต้เตียง นำแผ่นหยกแผ่นหนึ่งออกมาจากข้างใน แล้วยื่นส่งให้จ้าวอวี้มู่อย่างนอบน้อม

จ้าวอวี้มู่โบกมือ แผ่นหยกก็ลอยเข้าสู่มือเขา

ญาณจิตหยั่งเข้าไปข้างใน ข้อมูลจำนวนมหาศาลหลั่งไหลเข้าสู่ห้วงสมอง

เขาเทียบกับข้อมูลยอดเขาอักษรวิญญาณที่ได้มาก่อนหน้านี้ ตรวจดูว่ามีความเปลี่ยนแปลงล่าสุดหรือไม่

"หืม? ช่วงนี้ยอดเขาอักษรวิญญาณแต่งตั้งศิษย์ก้นกุฏิเพิ่มอีกหนึ่งคน แถมตอนนี้ยังขึ้นเป็นรักษาการประมุขยอดเขาอีกด้วย!"

จ้าวอวี้มู่จดจำข่าวกรองของหานหย่วนเอาไว้ จากนั้นก็ค้นหาข้อมูลอื่นต่อ ไม่นานเขาก็เลือกสถานที่ได้จำนวนหนึ่ง คาดเดาว่าที่เหล่านี้อาจมีคัมภีร์ลับมรดกสืบทอดซ่อนอยู่ เช่น หอคัมภีร์ คลังสมบัติ ตำหนักใหญ่ยอดเขาอักษรวิญญาณ ผนังศิลาโบราณอักษรวิญญาณ ถ้ำหินเขาด้านหลัง และอื่นๆ

"นอกจากข้อมูลพวกนี้ เจ้ายังมีอะไรจะเสริมอีกหรือไม่?"

จ้าวอวี้มู่มองไปยังศิษย์หญิง

ศิษย์หญิงส่ายหน้า "ข้อมูลระดับสร้างฐานขึ้นไป ข้าน้อยไม่มีทางสืบได้เลยเจ้าค่ะ"

"สายข่าวระดับสร้างฐานคือใคร?" จ้าวอวี้มู่ถามอีก

"ไม่ทราบเจ้าค่ะ" ศิษย์หญิงส่ายหน้า "พวกเราต่างปฏิบัติงานโดยลำพัง ไม่ติดต่อกันและกัน"

จ้าวอวี้มู่ได้ยินแล้วขมวดคิ้ว สุดท้ายก็พยักหน้า "ข้ารู้แล้ว เจ้าพาข้าไปดูหอคัมภีร์ ผนังศิลาโบราณอักษรวิญญาณ และที่อื่นๆ ก่อน"

"เจ้าค่ะ!" ศิษย์หญิงขานรับ

จ้าวอวี้มู่ยื่นแผ่นไม้สีเขียวมรกตชิ้นหนึ่งให้ศิษย์หญิง "ซ่อนไว้กับตัว!"

ศิษย์หญิงมองอย่างตกตะลึง เห็นร่างของจ้าวอวี้มู่ราวกับลำแสงเขียวสายหนึ่ง เหินเร้นเข้าไปในแผ่นไม้

แผ่นไม้ชิ้นนี้ยังคงมีพลังชีวิตอยู่ จึงตอบโจทย์ความต้องการของจ้าวอวี้มู่ ความล้ำลึกของอิทธิฤทธิ์ย่อย ที่ทำให้คนเปลี่ยนรูปแบบสสาร เปลี่ยนขนาดร่างกายได้ นับว่าพิสดารเหนือคำบรรยายแล้ว

"ท่านทูตพิเศษเก่งจริงๆ เจ้าค่ะ!" ในดวงตาศิษย์หญิงเอ่อล้นด้วยแววเลื่อมใสบูชา

นางวางแผ่นไม้ไว้ตรงตำแหน่งอกเสื้ออย่างนอบน้อม จากนั้นเตรียมตัวอีกเล็กน้อย ก็เดินมุ่งออกไปข้างนอก

นางเดินบนทางเขาอย่างไม่รีบไม่ช้า มีศิษย์เดินสวนพบหน้า ก็มักทักทายนาง นางยิ้มพยักหน้ารับทุกครั้ง

ไม่มีใครมองออกเลยว่า บนตัวนางยังซ่อนการมีอยู่ของคนอีกคนหนึ่งเอาไว้

จุดหมายแรกของนาง มุ่งมาที่หอคัมภีร์ประจำเขตศิษย์สำนักในก่อน

ที่นี่นับเป็นหอคัมภีร์ที่ใหญ่ที่สุดของยอดเขาอักษรวิญญาณแล้ว แม้แต่ผู้อาวุโสขั้นสร้างฐานก็มาแลกตำราที่นี่

ตรงทางเข้าหอคัมภีร์ มีโต๊ะใหญ่ตัวหนึ่ง นอกจากศิษย์สำนักในผู้ทำหน้าที่ลงทะเบียนและแลกวิชาอยู่หลังโต๊ะแล้ว ตรงมุมยังมีนักพรตวัยกลางคนขั้นสร้างฐานผู้หนึ่งนั่งขัดสมาธิหลับตาอยู่

เมื่อเฉี่ยนอินก้าวเข้าหอคัมภีร์ นักพรตวัยกลางคนก็ลืมตาขึ้น กวาดสายตามองมา

เฉี่ยนอินยกมือขึ้นป้องอกเบาๆ โดยไม่รู้ตัว

ผู้อาวุโสสร้างฐานวัยกลางคนมองนางแวบหนึ่ง ไม่ได้สังเกตเห็นความผิดปกติของนาง อากัปกิริยาเล็กๆ น้อยๆ ของศิษย์หญิงแบบนี้ บางครั้งก็ถูกมองข้ามได้ง่าย หากเป็นศิษย์ชายล่ะก็ จะชวนให้คนสงสัยได้มากกว่า

เขาหลับตาลง บำรุงจิตหลับตาต่อไป

ส่วนศิษย์ชายสำนักในหลังโต๊ะใหญ่ก็เอ่ยถาม "ท่านน้องหญิงท่านนี้ ไม่ทราบต้องการแลกตำราเล่มใดขอรับ?"

เฉี่ยนอินพูดอย่างประหม่าเหนียมอาย "ข้าขอเดินดูเองได้ไหมเจ้าคะ?"

"ได้อยู่แล้วขอรับ หอคัมภีร์มีสี่ชั้น ท่านแลกวิชาได้เฉพาะชั้นหนึ่งเท่านั้น"

"ข้าเข้าใจเจ้าค่ะ!" เฉี่ยนอินพยักหน้า

ศิษย์ชายไม่ถามอะไรต่อ

เฉี่ยนอินก้าวเข้าไปในหอคัมภีร์ บนใบหน้ามีแววตื่นเต้นประหม่าอยู่บ้าง ดูเหมือนเขินอายเล็กน้อย

และเมื่อนางเดินผ่านชั้นหนังสือไปได้หลายแถว

ลำแสงสีเขียวสายหนึ่งก็เหินเร้นออกมาจากตรงอกของนาง

ข้างกายเฉี่ยนอิน ก็ปรากฏเงาร่างของจ้าวอวี้มู่

เขาใช้สายตาส่งสัญญาณให้เฉี่ยนอินเดินดูต่อไปตามปกติ

ส่วนตัวเขาก็ย่องไปยังตำแหน่งบันไดอย่างเงียบเชียบ

ตรงปากบันได มีแสงวิญญาณของปราการกั้นก่อตัวเป็นม่านแสงชั้นหนึ่ง นี่คือค่ายกลตรวจสอบตัวตน และเป็นค่ายกลป้องกันไปพร้อมกัน หากไร้ป้ายอาญาประจำตัว ก็ไม่อาจขึ้นไปยังชั้นสองของหอคัมภีร์ได้

ทว่า สิ่งนี้หาได้ทำให้จ้าวอวี้มู่จนปัญญาไม่

เขาคือนักค่ายกลขั้นสาม

เขายืนอยู่หน้าม่านแสง ในมือควบแน่นอักขระยันต์ออกมาทีละตัวๆ ตอกเข้าไปในค่ายกลทีละจุด

พื้นผิวม่านแสงกระเพื่อมอยู่ระลอกหนึ่ง โดยไม่ได้ก่อความเคลื่อนไหวใหญ่โตอะไร ก็เกิดช่องโหว่เล็กกะทัดรัดขนาดเท่าชามขึ้นบนพื้นผิว

จ้าวอวี้มู่ตาไวมือไว โยนแผ่นไม้เข้าไปในช่องโหว่ ทะลุม่านแสงไป

ส่วนร่างเขาก็แปรเป็นลำแสงเขียว หลอมเข้าไปในแผ่นไม้ทันที ทะลุผ่านม่านแสงไปในคราวเดียว

อาศัยวิธีถอดรหัสค่ายกล บวกอิทธิฤทธิ์ย่อยหลบเร้นธาตุไม้ จ้าวอวี้มู่ใช้เวลาไม่ถึงสามลมหายใจ ก็ทะลุปราการกั้นของชั้นสองไปได้!

จ้าวอวี้มู่หันกลับไปมองม่านแสงค่ายกลแวบหนึ่ง บนใบหน้าเผยรอยยิ้มจางๆ

จากนั้นเขาก็ก้าวขึ้นบันไดทีละขั้น มาถึงชั้นสอง

เขาย่อมไม่มีความสนใจในชั้นสองของหอคัมภีร์ ไม่นานก็มาถึงทางเข้าชั้นสาม ทำซ้ำตามสูตรเดิมเป๊ะ เพียงยี่สิบลมหายใจ เขาก็ขึ้นมาถึงชั้นสามได้สำเร็จอีกครั้ง

เมื่อก้าวเข้าสู่ชั้นสาม เขาสังเกตสถานการณ์ภายในชั้นสามอย่างระมัดระวัง

เขาแน่ใจแล้วว่าไม่มีนักพรตขั้นแกนทองเฝ้าประจำ จึงเริ่มสำรวจสภาพของชั้นสาม ที่นี่วางแผ่นหยกและหนังสือไว้ไม่น้อย ในจำนวนนั้นที่จัดเป็นประเภทวิชา มีเพียงสิบกว่าเล่มเท่านั้น

กวาดตรวจวิชาสิบกว่าเล่มแล้ว ไม่พบวิชาที่ต้องการตามหา

เขาก็ไม่ท้อถอย มาถึงตำแหน่งทางเข้าชั้นสี่

ชั้นสี่นั้นรองรับวิชาระดับขั้นทารกวิญญาณ ม่านแสงที่ตั้งเอาไว้ ย่อมเป็นของระดับขั้นสี่ ซึ่งเกินระดับนักค่ายกลของจ้าวอวี้มู่ไปแล้ว

เขาหยิบยันต์ทำลายปราการขั้นสี่ใบหนึ่งออกมาด้วยสีหน้าจริงจัง

หากใช้ยันต์ทำลายปราการตรงๆ ย่อมก่อคลื่นกระเพื่อมของค่ายกล ปลุกคนอื่นให้รู้ตัวแน่นอน แต่เมื่อเขาใช้ฝีมือนักค่ายกลประกอบเข้าไปด้วย กลับสามารถลูบคลื่นกระเพื่อมนี้ให้ราบเรียบลงได้ จึงลอบแทรกซึมขึ้นชั้นสี่ได้อย่างเงียบเชียบ!

"ปฏิบัติการครั้งนี้ ลงทุนไปมหาศาลยิ่งนัก หวังว่าชั้นสี่จะมีเรื่องเหนือความคาดหมายให้ข้าบ้าง"

จ้าวอวี้มู่เริ่มสำแดงฝีมือนักค่ายกล อักขระค่ายกลทีละตัวๆ ถูกตอกเข้าไปในม่านแสง โดยไม่ก่อคลื่นกระเพื่อมของค่ายกลขึ้นเลย แถมยังแอบเปลี่ยนคุณสมบัติของค่ายกลตรงตำแหน่งนั้นไปอย่างเงียบเชียบ

หลังจากใช้เวลาไปตั้งครึ่งชั่วโมงเต็มๆ จ้าวอวี้มู่ถึงค่อยใช้ยันต์ทำลายปราการ ทาบลงไปตรงตำแหน่งนั้น

ชั่วขณะถัดมา บนม่านแสงก็ทะลุเปิดเป็นช่องโหว่!

จ้าวอวี้มู่ไม่ลังเล โยนแผ่นไม้เข้าไป ตัวคนก็ใช้วิธีหลบเร้นธาตุไม้ เข้าสู่ชั้นสี่ของหอคัมภีร์!

เขาหันกลับไปมองม่านแสงที่คืนสู่สภาพปกติแวบหนึ่ง คิดในใจ "มิน่าก่อนหน้านี้สำนักอื่นถึงไม่เคยทำปฏิบัติการแบบนี้ ถ้าไร้พลังบำเพ็ญขั้นแกนทอง ไร้ความสามารถด้านค่ายกล ไร้วิธีพิเศษแบบของข้า ไม่มีทางทะลุม่านแสงสายนี้ได้อย่างไร้สุ้มเสียงเด็ดขาด!"

ที่จริงเขารู้สึกว่ามาตรการป้องกันของสำนักเทพปฐพียังบอบบางเกินไป นั่นก็เพราะสำนักเทพปฐพีไม่เคยเกิดปัญหามากว่าพันปี จึงหย่อนยานเรื่องการป้องกันไปบ้าง ถึงได้เปิดโอกาสให้เขาเจาะช่องโหว่

สีหน้าจ้าวอวี้มู่ผ่อนคลายลง "ตอนนี้พวกมันไร้การระวังตัว เป็นช่วงเวลาที่ขโมยมรดกสืบทอดได้ง่ายที่สุด ข้าต้องคว้าโอกาสนี้เอาไว้ให้ได้!"