บทที่ 72 หานหย่วนลงมือปฏิบัติการ

ขณะนี้ ภายในตำหนักใหญ่

หลายคนยังคงหารือเรื่องราวกันอยู่

"ท่านผู้อาวุโสลำดับสอง นี่คือแผนของท่านงั้นรึขอรับ? จะเรียบง่ายเกินไปหน่อยหรือเปล่า?"

หานหย่วนประหลาดใจยิ่งนัก

ฟู่ฉางชิงยิ้มน้อยๆ "เจ้าเพิ่งเข้าสำนักได้ไม่นาน สำนักเทพปฐพีเรามีค่ายกลใหญ่พิทักษ์สำนักที่แข็งแกร่งดุดันยิ่ง เป็นสิ่งที่ตาเฒ่าบรรพชนขั้นปฐมเทพสร้างเอาไว้แต่ครั้งกระโน้น นักพรตนอกสำนักคนใดที่อายุเกินหกสิบปีก้าวเข้าค่ายกล จะถูกค่ายกลโจมตีสังหารทิ้งทันที! ดังนั้นผู้แทรกซึมไม่มีทางแข็งแกร่งมากนัก แน่นอน พวกมันย่อมพกของวิเศษระดับแกนทองติดตัวเข้ามาบ้าง แต่ไม่ใช่คู่มือของพวกเราแน่นอน"

"อีกอย่าง สำนักเรากำหนดให้ศิษย์ที่อายุเกินหกสิบปี ต้องไปกล่าวคำสาบานภักดีต่อสำนักในตำหนักประธานของสำนักทุกคน ส่วนบนยอดเขาของเรา นักพรตขั้นสร้างฐานขึ้นไปที่อายุยังไม่ถึงหกสิบ มีเพียงยี่สิบเจ็ดคนเท่านั้น! และที่อยู่บนยอดเขาตอนนี้มีแค่แปดคน หนอนบ่อนไส้ระดับสูงก็มีโอกาสซ่อนอยู่ในหมู่คนเหล่านี้เท่านั้น ดังนั้น พวกเราแค่เฝ้าอยู่ใกล้ๆ นักพรตเหล่านี้ เมื่อใดที่อีกฝ่ายปรากฏตัว ก็จับกุมผู้แทรกซึมได้"

หานหย่วนเกาหัว แผนเรียบง่ายชะมัด

แต่ตี๋อวี๋กับหลิวจี้เจินที่อยู่ข้างๆ กลับบอกว่าแผนนี้สมบูรณ์แบบมาก

หานหย่วนก็รู้สึกว่าแผนนี้แม้เรียบง่าย แต่ได้ผลจริง ทว่าประเด็นสำคัญคือ เขาจะส่งมอบแผ่นศิลาวิชาออกไปได้ยังไงล่ะ?

หานหย่วนกระแอมหนึ่งที รีบเสนอขึ้น "ข้าคิดแบบนี้ขอรับ ผู้แทรกซึมพวกนี้ไม่จำเป็นต้องไปหาสายข่าวระดับสร้างฐานเสมอไป แต่เป้าหมายสุดท้ายของพวกมัน หนีไม่พ้นมรดกวิชาของสำนัก ข้าจึงคิดว่า เราใช้ศิลาสลักวิชาขั้นปฐมเทพของปลอมสักแผ่น มาล่อให้พวกมันเข้ามาขโมย! แบบนี้ก็นั่งเฝ้าตอรอกระต่ายได้เลย!"

เยวี่ยหมิงสยงได้ยินแล้ว ลูบคางครุ่นคิด พยักหน้า "แบบนี้ก็ทำได้จริง"

ฟู่ฉางชิงผงกศีรษะ "เรื่องนี้ง่าย เดินเกมสองทางพร้อมกันก็พอ!"

"มีปัญหาอยู่ข้อหนึ่ง ข่าวนี้จะทำให้ผู้แทรกซึมล่วงรู้ได้อย่างไร?" ผู้อาวุโสลำดับห้าสงสัย

ผู้อาวุโสลำดับสี่หัวเราะร่วน "เรื่องนี้ง่าย ไม่ต้องไปป่าวประกาศอะไรเลยด้วยซ้ำ เพราะในหมู่ศิษย์ก็มีข่าวลือกันอยู่แล้วว่า ถ้ำหินเขาด้านหลังที่พวกเราใช้ปิดด่านกันเป็นประจำ มีมรดกวิชาระดับสุดยอดของยอดเขาอักษรวิญญาณซ่อนอยู่ หากพวกมันมาเพื่อวิชาจริง ต้องเข้ามาสำรวจแน่นอน พวกเราแค่หากล่องหรือศิลาสลักอะไรสักอย่างไปวางขัดตาทัพก็พอแล้ว!"

หานหย่วนคิดสักหน่อย แล้วพูดว่า "ท่านผู้อาวุโส เรื่องสู้รบข้าช่วยอะไรไม่ได้ แต่ช่วยทำศิลาสลักวิชาของปลอมขึ้นมาสักแผ่นได้ขอรับ!"

ฟู่ฉางชิงพยักหน้าอย่างไม่ใส่ใจนัก "ได้ เจ้าไปทำมาเลยตอนนี้ เรื่องที่เหลือ มอบให้พวกเราจัดการเอง!"

"ได้ขอรับ!" หานหย่วนพยักหน้าทันที

หานหย่วนถอยออกจากตำหนักใหญ่ไปเลย ปล่อยให้เหล่านักพรตขั้นแกนทองหารือกันเอง

ส่วนตัวเขาเองก็มุ่งกลับไปยังถ้ำชางหมิงเป็นที่แรก

พอกลับถึง เขาก็บินตรงกลับหอชางหมิงทันที

เขาตรวจดูสภาพของว่างไฉก่อน พบว่าอีกฝ่ายยังคงสะสมรากฐานอยู่ ยังไม่ได้ทะลุขั้นสร้างฐานสักที

เดิมทีหานหย่วนนึกว่ามันจะทะลุขั้นได้ในเร็วๆ นี้ แต่ว่างไฉอั้นมาตั้งนาน ก็เบ่งไม่ออกเสียที

ระหว่างนั้นเขายังเคยไปถามหลิวซือซือมาด้วย ได้ความว่านี่เป็นเรื่องปกติ โดยทั่วไปนักพรตกลั่นชี่จะทะลุขั้น บ่มเพาะสักสามเดือนก็ยังถือว่าธรรมดา ส่วนการทะลุขั้นของสัตว์วิญญาณยิ่งกินเวลามากกว่านั้นอีก

หานหย่วนก็ทำได้แค่ปล่อยให้ว่างไฉพยายามต่อไป

เขามาถึงคลังชั้นสาม คัดเลือกวัสดุหลอมศาสตราได้จำนวนหนึ่ง แล้วกลับไปยังห้องบำเพ็ญของเจ้าจวน

เห็นเขานั่งขัดสมาธิบนพื้น หยิบแผ่นศิลาวิชาขั้นปฐมเทพแผ่นพิเศษนั้นออกมา เขาไม่ใช้ญาณจิตเข้าไปมอง เพียงใช้ตาเนื้อมองดูลวดลายเหล่านั้น จดจำเอาไว้ทีละเส้น

จากนั้นเขาหยิบวัสดุหลอมศาสตราออกมา ในมือปรากฏเพลิงม่วงกอบหนึ่ง เริ่มเผาหลอมวัสดุเหล่านี้

เขาไม่ได้กำลังหลอมศาสตรา เพียงแค่ผลิตของปลอมที่สีสันและรูปทรงเหมือนกับแผ่นศิลาแผ่นนั้นล้วนๆ ซึ่งไม่ต้องใช้เทคนิคหลอมศาสตราอะไรมากมาย ด้วยระดับการควบคุมญาณจิตของเขาในตอนนี้ สามารถปั้นแต่งออกมาได้อย่างง่ายดาย

ภายใต้การเผาหลอมของเพลิงม่วง แผ่นศิลาปลอมก็หลอมรวมตัวออกมาได้อย่างง่ายดาย จากนั้นบนนิ้วมือเขาก็ผุดชี่กระบี่เล็กจิ๋วนับร้อยสายขึ้นกลางอากาศ ภายใต้การควบคุมของเขา บนแผ่นศิลาก็ค่อยๆ ปรากฏลวดลายพิเศษเพิ่มขึ้น ลวดลายเหล่านี้แทบไม่ต่างจากลวดลายบนแผ่นศิลาที่ตาเฒ่าบรรพชนจื่อหวินมอบให้เลย หานหย่วนใช้ฝีมือควบคุมชี่กระบี่อันประณีตล้ำลึก จำลองแผ่นศิลาที่แทบจะเหมือนกันเปี๊ยบออกมาได้หนึ่งแผ่น

หานหย่วนใช้เพลิงม่วงหลอมวัสดุแผ่นหยกชิ้นหนึ่งฝังเข้าไปกลางแผ่นศิลา บันทึกข้อความเสียดสีถากถางแบบจัดเต็มลงไปหนึ่งกระทง แผ่นศิลาของปลอมแผ่นนี้ก็เสร็จสมบูรณ์!

"ใช้ได้ ใช้ได้ ดูท่าข้าก็มีพรสวรรค์ด้านหลอมศาสตราเหมือนกันนะเนี่ย รอเรื่องนี้จบลงเมื่อไร ข้าค่อยไปศึกษาการหลอมศาสตรากับการปรุงยาสักหน่อย!"

น่าเสียดายที่หลอมแผ่นศิลาแผ่นนี้เสร็จ เขาไม่ได้กระตุ้นตัวคูณแบบสุ่ม แต่เขาก็รู้สึกรางๆ ว่า หากเขาหลอมศาสตราเวทขึ้นมาสักชิ้นอย่างจริงจังเป็นเรื่องเป็นราว จะสามารถกระตุ้นผลตัวคูณสุ่มของประสบการณ์หลอมศาสตราได้!

นี่น่าจะเป็นคำใบ้ที่พรสวรรค์ทองคำส่งมาเตือนเขา ซึ่งก็มีกรณีตัวอย่างมาก่อนแล้ว ก่อนหน้านี้ความหยั่งรู้วิถีกระบี่ก็เพิ่งถูกคูณเพิ่มไปไม่ใช่รึ?

หานหย่วนเก็บข้าวของชุดหนึ่ง ก็รีบบินกลับไปยังตำหนักใหญ่

ขณะนี้ นักพรตแกนทองทั้งห้าของยอดเขาอักษรวิญญาณกับสองนักพรตตระกูลหลิว-ตี๋ ดูเหมือนจะตกลงรายละเอียดกันได้เกือบเรียบร้อยแล้ว

หานหย่วนเข้ามาแล้ว ก็หยิบศิลาสลักของปลอมออกมา ส่งให้ผู้อาวุโสลำดับสอง

ฟู่ฉางชิงพลิกศิลาสลักดูสองสามที ใช้ญาณจิตสำรวจในแผ่นศิลาอีกสองสามรอบ พอรับรู้ถึงข้อความที่บันทึกเก็บอยู่ข้างใน มุมปากก็กระตุกขึ้นทีหนึ่งอย่างกลั้นไม่อยู่ มองหานหย่วนอย่างพิกลแวบหนึ่ง แล้วพูดว่า "เอาล่ะ ศิลาสลักแผ่นนี้ใช้ได้มาก เอามาทำฉากบังหน้าได้ ตอนนี้เจ้ากลับถ้ำชางหมิงไปเถอะ กลับไปแล้วเมื่อใดที่พบว่าข้างนอกมีศึกสู้รบ ให้เปิดค่ายกลถ้ำบำเพ็ญทันที!"

"ได้ขอรับ ท่านผู้อาวุโสวางใจเถอะ ข้าจะอยู่นิ่งๆ อย่างปลอดภัยแน่นอน!" หานหย่วนพยักหน้า

หานหย่วนออกจากตำหนักใหญ่ กลับมายังถ้ำชางหมิงอีกครั้ง

ยืนอยู่ริมหน้าต่างชั้นสี่ ทอดสายตามองไปยังแดนไกล เขาดิ่งสู่ห้วงครุ่นคิด

ในถ้ำชางหมิง นอกจากผู้คนของตระกูลหลิวและตระกูลตี๋แล้ว ยังว่าจ้างศิษย์สำนักในสำนักนอกอีกจำนวนหนึ่งมาทำงานวุ่นอยู่ตามอาคารใช้สอยต่างๆ ด้วย

ช่วงเวลาที่ผ่านมานี้ เริ่มทำกำไรได้แล้ว ฉางชุนกับฉินเฟิงสองคนบริหารจัดการกันได้เป็นรูปเป็นร่างทีเดียว

แต่ศิษย์เหล่านี้ ไม่ได้เป็นลูกหลานตระกูลทั้งหมด มีไม่น้อยที่มาจากอาณาจักรปุถุชน!

"ในหมู่ศิษย์พวกนี้ มีหนอนบ่อนไส้จากสำนักนอกแฝงอยู่หรือไม่นะ? ข้าเป็นศิษย์ก้นกุฏิหน้าใหม่ หากหนอนบ่อนไส้เห็นประกาศรับคนทำงาน ก็มีโอกาสจริงๆ ที่จะหาทางแทรกเข้ามา สืบความตื้นลึกหนาบางของข้า! หากให้หนอนบ่อนไส้พบว่าข้ามีของวิเศษที่เหมือนกับของปลอมอยู่ชิ้นหนึ่งเปี๊ยบ แล้วข่าวนี้ถูกส่งต่อไปถึงหูของคนคนนั้น..."

หานหย่วนลูบคาง

นี่แหละคือแผนที่เขาเพิ่งคิดออกเมื่อครู่ เมื่อของปลอมถูกทำให้เป็นจริง ของจริงก็กลายเป็นของปลอม!

หานหย่วนหรี่ตาน้อยๆ หยิบป้ายอาญาออกมาส่งข่าวถึงฉินเฟิง "ฉินเฟิง เตรียมอาหารวิญญาณให้ข้าสักโต๊ะ แล้วเรียกศิษย์ที่ดีดพิณเล่นดนตรีเป็นมาสักสองสามคน ข้าจะเชิญหลิวซือซือมากินข้าว"

ฉินเฟิงได้รับข่าวแล้ว ตอบกลับทันที "ได้ขอรับ ข้าจะไปจัดการเดี๋ยวนี้"

หานหย่วนวางป้ายอาญาลง บ่นพึมพำในใจ "ถ้าหนอนบ่อนไส้อยู่ในหมู่คนดีดพิณไม่กี่คนนั้นพอดี เรื่องนี้ก็สมบูรณ์แบบเลย"

เรื่องมันไม่น่าจะบังเอิญขนาดนั้นได้หรอก แต่เขาเชื่อว่า กับผู้ข้ามภพอย่างเขา เรื่องบังเอิญแบบนี้กลับมีโอกาสเกิดสูงกว่าใครเสียอีก ถ้าไม่สำเร็จก็ไม่เป็นไร เขายังมีแผนอื่นอีก เพียงแต่เสี่ยงมากกว่ากันหน่อย

ถ้าเรื่องนี้สำเร็จได้ก็ดีที่สุด