บทที่ 73 ค้นพบแผ่นศิลา

เมื่อจ้าวอวี้มู่เดินเข้าสู่ชั้นสี่ของหอคัมภีร์ รอยยิ้มจางๆ ที่เดิมอยู่บนใบหน้า ก็หายวับไปโดยสิ้นเชิง

สีหน้าถึงขั้นออกดำคล้ำ

ชั้นสี่อันกว้างขวางของหอคัมภีร์ ว่างเปล่าโล่งโจ้ง แม้แต่แท่นหินวางแผ่นหยกหรือชั้นหนังสือสักตัวก็ไม่มี!

คำเยาะเย้ยไร้รูปร่าง ตบหน้าเขาดังเพียะๆ!

เขาอุตส่าห์เหนื่อยยากเจาะค่ายกลขั้นสี่ ถึงขั้นเปลืองกระดาษยันต์ล้ำค่าไปหนึ่งใบ กลับไม่ได้ประโยชน์ติดมือแม้แต่น้อย!

จ้าวอวี้มู่ฝืนกดความไม่พอใจในใจ สำรวจชั้นสี่อย่างระมัดระวังอีกหลายรอบ พอแน่ใจว่าไม่มีช่องลับหรือค่ายกลซ่อนเร้นแล้ว สีหน้าเขาก็ยิ่งดำคล้ำหนักขึ้นอีก

เขากลับมาที่ทางเข้าชั้นสี่อีกครั้ง มองม่านแสงที่ยังสมบูรณ์ดี นึกถึงว่าต้องเปลืองยันต์ทำลายปราการอันล้ำค่าไปอีกหนึ่งใบ สีหน้าก็ดำสนิทไปเลย!

"ยอดเขาอักษรวิญญาณนี่มันยังไงกัน ไม่มีตำราวิชาวางไว้ข้างบน แล้วจะลำบากวางค่ายกลขั้นสี่เอาไว้ทำไม ค่ายกลกินไอวิญญาณไม่เปลืองหินวิญญาณรึไง?"

จ้าวอวี้มู่ตอกอักขระค่ายกลอย่างหงุดหงิดอัดอั้น เกือบตอกอักขระผิดจนกระตุ้นปราการกั้นให้ทำงาน เขารีบตั้งสติให้มั่น ในที่สุดครึ่งชั่วโมงให้หลัง ก็ใช้ยันต์ทำลายปราการเปิดช่องเล็กๆ ได้อีกครั้ง ลอดหนีออกไป

ย้อนกลับตามเส้นทางเดิม พอถึงชั้นหนึ่ง เฉี่ยนอินก็มารับเขาอีกครั้ง เดินออกจากหอคัมภีร์ไปได้อย่างราบรื่น

"ตอนนี้ไปผนังศิลาโบราณอักษรวิญญาณ!" จ้าวอวี้มู่ส่งเสียงลับถึงเฉี่ยนอิน

"เจ้าค่ะ ท่านทูตพิเศษ!"

เฉี่ยนอินขานรับทันที

จากนั้น จ้าวอวี้มู่ก็อาศัยสถานะศิษย์สำนักในของเฉี่ยนอิน เข้าออกสถานที่พิเศษอีกหลายแห่ง

ทว่าในสถานที่เหล่านี้ เขาไม่ได้เก็บเกี่ยวอะไรเลยสักแห่ง

โดยเฉพาะที่ผนังศิลาโบราณอักษรวิญญาณ ชื่อเสียงเลื่องลือไกล แต่เอาเข้าจริงมันก็คือผนังหินแผ่นหนึ่งจริงๆ นั่นแหละ! หากเขาอยู่ตรงนั้นสักช่วงเวลาหนึ่ง ก็หยั่งรู้อักษรวิญญาณออกมาได้บ้างจริง แต่เห็นได้ชัดว่าตอนนี้ไม่ใช่เวลา

เมื่อเฉี่ยนอินพาเดินครบทุกที่ที่ไปได้แล้ว ก็กลับมายังลานเรือนอีกครั้ง

ในห้อง จ้าวอวี้มู่ขมวดคิ้วเงียบงัน

เฉี่ยนอินที่อยู่ข้างๆ ระมัดระวังตัวสุดขีด ไม่กล้าส่งเสียง นางพอเดาได้ว่าปฏิบัติการไม่ราบรื่น ย่อมไม่กล้าไปแหย่หาเรื่องซวยจากจ้าวอวี้มู่

"จริงสิ เจ้าเข้าไปในถ้ำบำเพ็ญของศิษย์ก้นกุฏิทั้งสามได้หรือไม่?" จ้าวอวี้มู่เอ่ยถามขึ้นกะทันหัน

เฉี่ยนอินส่ายหน้า แล้วก็นึกอะไรขึ้นได้ รีบพูดต่อทันที "ท่านศิษย์ก้นกุฏิฟู่กับท่านศิษย์ก้นกุฏิเยวี่ย ล้วนมีภูมิหลังตระกูล ใช้คนก็ล้วนเป็นคนของตระกูล แต่ท่านศิษย์ก้นกุฏิหานที่เพิ่งแต่งตั้งใหม่ไม่มีภูมิหลังลึกหนาอะไร แถมยังรับศิษย์ไร้ภูมิหลังจำนวนหนึ่งเข้าไปทำงานในจวน ข้าน้อยแม้ไม่ได้เข้าไป แต่มีสายข่าวเข้าไปอยู่ในถ้ำบำเพ็ญนั้นแล้วเจ้าค่ะ!"

"อ้อ?" จ้าวอวี้มู่พยักหน้า "เจ้าลองไปติดต่อคนผู้นั้นดู รวบรวมดูว่ามีข่าวกรองอะไรบ้าง! อีกสักพักข้าจะกลับมาหาเจ้าใหม่!"

"เจ้าค่ะ!" เฉี่ยนอินรีบขานรับ

"อืม"

จ้าวอวี้มู่ไม่ได้ให้ความสำคัญกับศิษย์ก้นกุฏิหน้าใหม่คนนี้นัก แต่ในเมื่อมีโอกาสรวบรวมข้อมูล ก็ย่อมต้องดูเอาไว้

เขาแปรร่างเป็นลำแสงเขียวอีกครั้ง เข้าไปในต้นไม้วิญญาณกลางลานเรือน สัมผัสถึงต้นไม้วิญญาณอีกต้นที่ห่างออกไปสิบหลี่ ข้ามระยะสิบหลี่ในพริบตา เข้าสู่ต้นไม้วิญญาณต้นนั้น แล้วใช้การหลบเร้นธาตุไม้มุ่งไปสำรวจสถานที่ที่สำคัญยิ่งกว่า

เขาไม่ได้ไปติดต่อสายข่าวขั้นสร้างฐาน เพราะสายข่าวระดับสร้างฐานเปิดเผยตัวได้ง่ายเกินไป

เขารุดมาถึงตำหนักใหญ่ยอดเขาอักษรวิญญาณ ใช้วิธีรับรู้แบบพิเศษสัมผัสตรวจสอบอย่างระมัดระวังรอบหนึ่ง แน่ใจว่าข้างในไม่มีคน เขาก็เข้าไปเดินวนหนึ่งรอบ ไม่พบของดีแม้แต่ชิ้นเดียว ทำเอาใจจ้าวอวี้มู่จมดิ่งลงนิดๆ

เขายืนอยู่ตรงผนังด้านหลังตำหนักใหญ่ ไม่พอใจอยู่ในใจ "ยอดเขาอักษรวิญญาณนี่ซอมซ่อขนาดนี้เลยรึ? หลังตำหนักใหญ่ต้องวางคลังสมบัติหรือที่ซ่อนสมบัติไว้ ไม่ใช่ธรรมเนียมของทุกสำนักหรอกรึ?"

อารมณ์ของจ้าวอวี้มู่ยิ่งทวีความหงุดหงิดขึ้นทุกที

เขาออกจากที่นี่ มุ่งไปตรวจดูที่อื่นต่อ

สำรวจมาตลอดทาง ความรู้สึกที่ยอดเขาอักษรวิญญาณมอบให้เขาสรุปได้คำเดียว — จน!

ไม่ต้องพูดถึงของวิเศษล้ำค่าหรอก แม้แต่ของวิเศษระดับแกนทองธรรมดาๆ ยังแทบไม่เห็นสักกี่ชิ้น!

มิน่าถึงเป็นยอดเขาที่อ่อนแอที่สุดในบรรดายอดเขาทั้งหมด เขาเริ่มสงสัยแล้วว่าการเลือกยอดเขานี้ของตัวเอง เป็นความผิดพลาดหรือเปล่า!

ท้ายที่สุด เขาก็คลำทางมาถึงตำแหน่งเขาด้านหลังจนได้!

มาถึงที่นี่ เขาก็ระมัดระวังรอบคอบขึ้นทันที ลมปราณหลอมกลืนเป็นหนึ่งเดียวกับต้นไม้วิญญาณรอบข้าง

ระหว่างการเคลื่อนที่ ไม่ใช้การเหินเร้นระยะสุดขีดอีกแล้ว แต่ละครั้งเหินเร้นไกลสุดเพียงหนึ่งหลี่เท่านั้น

เมื่อเห็นหอเล็กนับสิบหลัง เขาก็รู้ว่าตัวเองมาถึงสถานที่บำเพ็ญของเหล่าผู้อาวุโสขั้นแกนทองแล้ว

ความเข้มข้นของไอวิญญาณในอากาศถึงระดับขั้นปฐพีแล้ว ความเข้มข้นไอวิญญาณในหอเล็กพวกนั้น ย่อมสูงกว่านี้อีกแน่นอน!

เขาซ่อนตัวอยู่บนต้นไม้วิญญาณต้นหนึ่ง สังเกตทิศทางการไหลและความเร็วการหมุนเวียนของไอวิญญาณ รวมถึงสภาพการทำงานของค่ายกล

ด้วยประสบการณ์นักค่ายกลขั้นสามของเขา ไม่นานก็ยืนยันข้อมูลบางอย่างได้

"มีหอเล็กห้าหลังเคยถูกเปิดใช้งานมาก่อน ดูจากคลื่นของค่ายกลรวมไอวิญญาณแล้ว น่าจะเป็นแกนทองขั้นต้นสองคน แกนทองขั้นกลางสองคน อีกหนึ่งคนคือแกนทองขั้นกลางขั้นสูงสุด หรือไม่ก็เพิ่งก้าวเข้าแกนทองขั้นปลาย!"

จ้าวอวี้มู่ลูบคาง สีหน้ายังนับว่าผ่อนคลาย "ดูท่าแกนทองที่ไปงานประลองศิษย์ก้นกุฏิมีไม่น้อย คนพวกนี้หยุดข้าไม่ได้หรอก!"

หลังสังเกตหมู่หอเล็กอยู่ชุดหนึ่ง ในที่สุดเขาก็พบว่าด้านหลังหมู่หอเล็ก มีปากถ้ำลึกล้ำมืดมิดอยู่แห่งหนึ่ง

ที่นั่นน่าจะทะลุตรงถึงสายพื้นพิภพ ไอวิญญาณเข้มข้นยิ่งกว่า น่าจะเป็นสถานที่ใช้ตีฝ่าด่านทะลุขั้น!

จ้าวอวี้มู่หรี่ตา เขามองหมู่หอเล็กที แล้วมองปากถ้ำแห่งนั้นที

"หากมีคัมภีร์ลับมรดกอยู่จริง โอกาสที่จะซ่อนอยู่ในนั้น ย่อมมากกว่าแน่นอน!"

เมื่อจ้าวอวี้มู่ตัดสินใจแล้ว ก็ไม่ลังเล ชั่วพริบตาเหินเร้นไปยังต้นไม้วิญญาณต้นหนึ่งที่ห่างจากถ้ำหินไม่ถึงห้าร้อยเมตร จากนั้นเขาก็คืนร่างเดิมอย่างเงียบเชียบ แล้วแปะยันต์ล่องหนระดับแกนทองขั้นปลายลงบนตัวหนึ่งใบ

จากนั้นเขาก็ค่อยๆ เข้าใกล้ถ้ำหินแห่งนั้น

ในกระบวนการนี้ เขาเฝ้าสังเกตหอเล็กของแกนทองและภายในถ้ำหินอยู่ทุกขณะ จนกระทั่งมาถึงปากถ้ำ ก็ไม่พบว่ามีใครปรากฏตัวเลย

จ้าวอวี้มู่โล่งอกไปพร้อมกับที่ในใจก็กังวลอยู่บ้าง เขากลัวว่าครั้งนี้จะเหนื่อยฟรีอีกรอบ ข้างในนี้ก็ไม่มีอะไรอีกเช่นเคย

แต่ในเมื่อเขามาถึงแล้ว ย่อมต้องค้นหาดูสักรอบ

"ปากถ้ำนี้ดูเหมือนจะมีค่ายกลที่รอการกระตุ้นอยู่"

จ้าวอวี้มู่สังเกตอยู่ชุดหนึ่ง ก็พบทันทีว่าที่นี่มีค่ายกลผสมล้อมขังและโจมตีอยู่หนึ่งวง พลานุภาพค่ายกลดูแล้วก็ไม่อ่อนเลยทีเดียว เพียงแต่ทั้งหมดยังอยู่ในสภาพยังไม่ถูกกระตุ้น หากไม่ใช่นักค่ายกลคาดว่าคงมองไม่ออกด้วยซ้ำ

แต่เขาประสบการณ์โชกโชน มองปราดเดียวก็พบ!

เรื่องนี้ทำให้ดวงตาเขาเป็นประกายขึ้นมา!

หากที่นี่ไม่มีค่ายกลคุ้มกัน เขากลับจะรู้สึกน่ากังวลเสียมากกว่า การที่มีค่ายกลอยู่นี่แหละ ถึงจะมีคุณค่าควรแก่การสำรวจ

แถมค่ายกลนี้ยังอยู่ในสภาพยังไม่ถูกกระตุ้น จะแอบเล่นตุกติกสักหน่อยก็ง่ายมาก

หลายสิบลมหายใจให้หลัง

เขาในสภาพล่องหน เล่นตุกติกกับค่ายกลไปเล็กน้อย ก็ลอบเข้าไปในถ้ำหินอย่างเงียบเชียบ

ข้างในเป็นทางเดินตรงดิ่งสายหนึ่ง ทอดยาวลึกลงสู่ใต้พื้นพิภพ

และยิ่งรุดหน้าไป ไอวิญญาณก็ยิ่งเข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ เช่นกัน

เมื่อรุดหน้าไปได้พันเมตร ก็มีม่านแสงชั้นหนึ่งปรากฏขึ้น และหากพินิจดูดีๆ จะพบว่า ม่านแสงชั้นนี้มีทั้งคุณสมบัติตรวจสอบตัวตนและพลังป้องกันเช่นเดียวกัน แถมยังมีคุณสมบัติรวบรวมไอวิญญาณและสกัดกั้นไม่ให้ไอวิญญาณรั่วไหลออกไปอีกด้วย

บนใบหน้าจ้าวอวี้มู่เผยรอยยิ้ม ม่านแสงแบบนี้ขวางเขาไม่ได้หรอก

เขาใช้วิธีเดิม อาศัยแผ่นไม้พิเศษในมือ ใช้วิชาหลบเร้นธาตุไม้ ทะลุผ่านม่านแสงไป

เดินต่ออีกพันเมตร ก็พบม่านแสงเป็นครั้งที่สอง

เป็นเช่นนี้ เขาทะลุม่านแสงต่อเนื่องกันถึงห้าครั้ง ขณะนี้ความเข้มข้นของไอวิญญาณรอบตัวเขา เทียบได้กับสายวิญญาณขั้นนภาแล้ว!

และเมื่อเขามาถึงส่วนลึกของถ้ำใต้ดิน ก็เห็นว่าที่นี่เป็นลานกว้างเล็กๆ แห่งหนึ่ง รอบลานมีประตูใหญ่ของห้องบำเพ็ญแยกอิสระอยู่เก้าบาน

ส่วนใจกลางลานกว้าง เขาเห็นเสาแสงปราการกั้นรูปทรงพิเศษต้นหนึ่งตั้งตระหง่านอยู่ และภายในนั้น แผ่นศิลาที่จารึกลายสลักลึกลับแผ่นหนึ่งก็ลอยเด่นอยู่ข้างใน!

พอเห็นลายสลักเหล่านั้น เขาก็ละสายตาไม่ได้ขึ้นมาทันที

"นี่ นี่มัน..."

เพียงแค่เห็นลายสลักเหล่านั้น ยังไม่ทันได้สัมผัสอรรถรสที่แท้จริง เขาก็เกิดความรู้สึกกระจ่างแจ้งโล่งสว่าง ข้อสงสัยเล็กๆ น้อยๆ ในการบำเพ็ญวิถีไม้และการบำเพ็ญค่ายกลที่เคยติดค้าง จู่ๆ ก็กระจ่างแจ้งขึ้นมาในพริบตา!