บทที่ 74 จ้าวอวี้มู่ผู้เดือดดาล

"ดูจากรูปลักษณ์ภายนอกของแผ่นศิลานี้ เหมือนจะเป็นวัสดุขั้นห้า หยกหมึกสื่อเทพ ใช้รองรับวิชาขั้นปฐมเทพได้ แถมยังเก็บรักษากลิ่นอายวิถีของผู้จารึกเอาไว้ได้ด้วย!"

"นี่หรือคือของวิเศษมรดกสืบทอดของวิชาขั้นปฐมเทพ!"

จ้าวอวี้มู่รู้สึกราวกับฝ่าฟันความยากลำบากนับพันหมื่น แล้วในที่สุดก็สมปรารถนา!

เขาเสี่ยงตายแทรกซึมเข้าสำนักเทพปฐพี ก็เพื่อวิชาขั้นปฐมเทพ ไม่ใช่เพียงเพื่อสำนัก ที่สำคัญยิ่งกว่านั้นคือ เพื่อตัวเขาเอง!

เขาคืออัจฉริยะขั้นพิเศษ ยอดอัจฉริยะในหมู่อัจฉริยะ ทว่าเมื่อได้รู้ขีดจำกัดสูงสุดของวิชาในสำนักตัวเอง เขากลับไม่ยอมจำนนเอาเสียเลย เขาจึงรับปากสำนักว่า หลังทะลุขั้นแกนทองแล้ว จะมาแทรกซึมเข้าภายในสำนักเทพปฐพี ขโมยวิชาขั้นปฐมเทพ!

ต่อให้วิชาขั้นปฐมเทพขัดแย้งกับวิชาปัจจุบันของเขา อย่างมากก็แค่บำเพ็ญใหม่สักรอบ! อายุห้าสิบเก้าปีอย่างเขา ทันเหลือเฟือ!

ความคิดชุดหนึ่งพลิกผ่านสมองเขาไปอย่างรวดเร็ว แต่มือไม้ไม่ได้หยุดเลย!

เขามาถึงใจกลางลานกว้างอย่างระมัดระวังแต่รวดเร็ว เดินวนรอบเสาแสงหนึ่งรอบ พบว่าเสาแสงนี้ไม่ใช่ค่ายกล แต่เป็นของวิเศษชิ้นหนึ่งที่ฝังตรึงอยู่ตรงนี้ แถมของวิเศษชิ้นนี้ดันมีเจ้าของเสียด้วย

เมื่อใดที่เขาลองดึงแผ่นศิลาออกมา ย่อมปลุกคนให้รู้ตัวแน่นอน!

เขากวาดตามองห้องบำเพ็ญทั้งเก้ารอบๆ อีกรอบ คิ้วก็ขมวดขึ้นอีกครั้ง

ห้องบำเพ็ญที่นี่ไม่ธรรมดา แถมไอวิญญาณยังเข้มข้นเกินไป ในเวลาสั้นๆ เขาตัดสินไม่ได้เลยว่าข้างในมีคนบำเพ็ญอยู่หรือไม่

แต่ลาภยศต้องแสวงหาในความเสี่ยง ของวิเศษมรดกสืบทอดอยู่ตรงหน้าแล้ว เขาจะมีเหตุผลอะไรให้ยอมถอย

เขาสูดหายใจลึก เริ่มเตรียมการโจมตี

ขณะนี้ มีผู้อาวุโสสี่ท่านอยู่ในห้องบำเพ็ญจริงๆ

ผู้อาวุโสลำดับสี่เยวี่ยหมิงสยงมองเสาแสงข้างนอกผ่านห้องบำเพ็ญ คิ้วขมวดน้อยๆ บ่นพึมพำ "เจ้าหนูหานหย่วนนั่น ข่าวที่ว่าตกลงจริงหรือเปล่ากันแน่? ผ่านมาตั้งสองวันแล้ว ไม่มีความเคลื่อนไหวอะไรเลยนี่!"

เขาส่งข่าวผ่านป้ายอาญา "เฒ่าฟู่ ทางเจ้ามีอะไรไหม?"

"ไม่มี พวกสร้างฐานหลายคนนี่ปกติดีทุกคน" ฟู่ฉางชิงตอบ

"หานหย่วนจะไม่ใช่โดนตี๋อวี๋กับจี้เจินสองคนนั้นหลอกมาหรอกนะ? ปั่นหัวพวกเราเล่นเสียเปล่าๆ" เยวี่ยหมิงสยงไม่พอใจ

"เรื่องแบบนี้ เชื่อว่ามีไว้ก่อนดีกว่าเชื่อว่าไม่มี รออีกสักหน่อยเถอะ!" ฟู่ฉางชิงกลับใจเย็นมีความอดทนดี

"ถ้าเกิดนี่มัน..."

เยวี่ยหมิงสยงพูดยังไม่ทันจบ จู่ๆ แรงสั่นสะเทือนอันรุนแรงระลอกหนึ่งก็ส่งมาถึง!

เขารีบมองไป เห็นบนลานกว้างไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไรปรากฏเงาร่างหนึ่ง กำลังโจมตีเข้าใส่เสาแสงอยู่!

"แม่มันสิ! เฒ่าฟู่รีบมาเร็ว มีคนไม่เอาชีวิตบุกเข้ามาจริงๆ ด้วย!"

เยวี่ยหมิงสยงตัดการสื่อสารทันที

เขาเปิดประตูใหญ่ของห้องบำเพ็ญออกทันใด

ในเวลาเดียวกัน ห้องบำเพ็ญข้างเคียง ผู้อาวุโสลำดับห้า ลำดับเจ็ด ลำดับเก้า ก็พรั่งพรูพุ่งออกมาเช่นกัน

เยวี่ยหมิงสยงตวาดก้อง "ผู้ใดกัน! บังอาจมาก่อเรื่องในสำนักเทพปฐพีของข้า!"

จ้าวอวี้มู่กวาดตามองทั้งสี่แวบหนึ่ง หัวเราะเย็นเยียบ "ก็แค่แกนทองขั้นกลางสองคนกับแกนทองขั้นต้นสองคนเท่านั้นเอง!"

เขาโบกมือ แสงเขียวผืนหนึ่งสาดโปรยลงมา ชั่วขณะนั้นไอวิญญาณปั่นป่วนคลั่ง แสงเขียวเหล่านี้แปรเป็นพืชวิญญาณพิเศษหลายสิบต้นในชั่วกะพริบตา แต่ละต้นสูงใหญ่หลายสิบเมตร ทั้งลานกว้างถูกพืชวิญญาณเหล่านี้อัดแน่นเต็มไปในพริบตา

ตรงหน้าเยวี่ยหมิงสยง เส้นเถาม่วงหลายสิบเส้นแทงทะลุพื้นขึ้นมา ฟาดเหวี่ยงใส่เขาอย่างดุดัน!

"หาที่ตาย!"

เยวี่ยหมิงสยงหลบการโจมตีในพริบตา จากนั้นดาบโต้ขนาดมหึมาเล่มหนึ่งก็พุ่งออกจากตันเถียน

แสงดาบวาบหนึ่ง ดาบโต้พุ่งทะยานออกไปในพริบตา ฟันเข้าใส่ผู้บุกรุกผู้นั้น

ทว่าพืชวิญญาณรอบข้างต่างพากันพุ่งเข้าสกัดสมบัติเวทของเขา แม้พืชวิญญาณพวกนี้ฟันทีเดียวก็ขาด แต่พลังชีวิตกลับเหนียวแน่นสุดขีด ฟันขาดแล้ว ก็มีกิ่งก้านใหม่งอกออกมา ขวางการรุดหน้าของเขาต่ออีก!

ชั่วขณะนั้นเขากลับถูกพืชวิญญาณพวกนี้หน่วงรั้งเอาไว้เสียได้

"แม่มันสิ เมล็ดพันธุ์วิญญาณคุณภาพแกนทองพวกนี้ไม่ต้องใช้เงินซื้อรึไง? โปรยออกมารวดเดียวหลายสิบเม็ด!" เยวี่ยหมิงสยงด่ากระปอดกระแปด เมล็ดพืชวิญญาณที่งอกเป็นร่างสมบูรณ์ได้ในพริบตาแบบนี้ เทียบเท่าสมบัติเวทแบบใช้ครั้งเดียวทิ้ง ออกมือทีเดียวหลายสิบเม็ด ทำเอาเขารำคาญสุดๆ

อีกฟากหนึ่ง ผู้อาวุโสลำดับห้าขั้นแกนทองขั้นต้นปลุกเสกพัดเพลิงเล่มหนึ่งออกมา เปลวเพลิงลุกโชนเผาพืชวิญญาณตายเป็นแถบๆ ความเร็วการรุกคืบกลับไวกว่าเขาเสียอีก ยิ่งทำให้เยวี่ยหมิงสยงอัดอั้นหนักเข้าไปใหญ่

ส่วนตอนนี้ จ้าวอวี้มู่ไม่สนใจพวกเขาเลยสักนิด ปล่อยให้พืชวิญญาณถ่วงเวลาให้ แล้วเขาก็ระดมโจมตีเสาแสงตรงหน้าอย่างบ้าคลั่ง

นี่คือศาสตราเวทคุณภาพถึงขั้นสามขั้นสูงสุดเต็มๆ พลังป้องกันล้วนๆ ก็น่าทึ่งอยู่แล้ว ทว่าศาสตราเวทหากไร้เจ้าของคอยกำกับ ก็แสดงพลังออกมาได้ไม่มากนัก อีกทั้งกระบี่วิเศษในมือเขาก็เป็นของขั้นสามคุณภาพสูง ความเร็วในการเจาะทะลวงการป้องกันจึงไม่ช้าเลย

ตูม! ตูม! ตูม!

ฉากการต่อสู้กลางลานกว้างดุเดือดสุดขีด เถาไม้มหึมาและกิ่งไม้ปลิวว่อนกระจาย เมื่อนักพรตแกนทองทั้งสี่ค่อยๆ ออกแรงจริงจัง

ความกดดันของจ้าวอวี้มู่ก็ไม่น้อยเลย

เมื่อพืชวิญญาณถูกบดเผาไปจวนหมด เขาก็เจาะทะลวงเสาแสงได้สำเร็จในที่สุด!

ยื่นมือดึงแผ่นศิลาออกมา ใส่เข้าแหวนเก็บของทันที จากนั้นหันกายเผ่นหนีทันควัน!

"จะหนีไปไหน!"

แสงสว่างบนตัวเยวี่ยหมิงสยงวาบหนึ่ง เร่งความเร็วไล่ตามมาในพริบตา ดาบโต้ยิ่งเร็วกว่าตัวเขาอีกก้าวหนึ่ง ฟันเข้าใส่จ้าวอวี้มู่ก่อนเป็นอันดับแรก

สายตาจ้าวอวี้มู่เย็นวูบ "ในเมื่อเจ้าอยากตายนัก ข้าก็จะรับปากเจ้าเสียเลย!"

มือเขาจีบนิ้วร่ายเคล็ด กระบี่วิเศษพุ่งย้อนไปด้านหลัง ฟันเข้าใส่เยวี่ยหมิงสยงด้วยความเร็วที่เหนือกว่า

สีหน้าเยวี่ยหมิงสยงเปลี่ยนวูบ รีบบังคับดาบโต้กลับมาป้องกัน

สมบัติเวททั้งสองชิ้นปะทะกันกลางเวหา กระแทกเกิดแสงวิญญาณเจิดจ้ารุนแรง

ดาบโต้กลับสู้กระบี่วิเศษไม่ได้ ถูกสะเทือนถอยไปหลายเมตร!

"เป็นไปได้ยังไงกัน!"

สีหน้าเยวี่ยหมิงสยงเปลี่ยนไป พอมองคนผู้นั้นอีกครั้ง มันกลับบินรุดไปข้างหน้าต่อโดยไม่หันหัวกลับมาเลยด้วยซ้ำ!

"ตามไป! มีปราการกั้นขวางอยู่ มันหนีออกไปไม่ได้หรอก!" เยวี่ยหมิงสยงตะโกนบอกผู้อาวุโสคนอื่นๆ

"ได้!"

ผู้อาวุโสอีกหลายท่านจัดการพืชวิญญาณเสร็จ ก็ไล่ตามขึ้นมาเช่นกัน

สองฝ่ายไล่ล่ากันด้วยความเร็วสูงในทางเดิน

เมื่อเยวี่ยหมิงสยงเห็นคนผู้นั้นมาถึงจุดที่ม่านแสงตั้งอยู่ บนใบหน้ากำลังจะเผยความยินดี

กลับเห็นคนผู้นั้นหยิบธงค่ายกลผืนหนึ่งออกมาจากมือ โยนเข้าใส่ม่านแสงตรงๆ ม่านแสงกระเพื่อมขึ้นอย่างรุนแรง เพียงหนึ่งลมหายใจ ม่านแสงก็แตกสลายไปดื้อๆ!

จ้าวอวี้มู่ไม่มีเวลาเก็บธงค่ายกลคืน พุ่งทะลุม่านแสงตรงๆ วิ่งหนีออกไปข้างนอก!

ในมือเขายังกำยันต์เคลื่อนย้ายมิติอยู่หนึ่งใบ เมื่อใดที่สลัดคนพวกนี้หลุดได้สักหน่อย เขาจะเปิดใช้ยันต์เคลื่อนย้ายมิติ ออกจากสำนักเทพปฐพีทันที!

ระหว่างการบินหนี เขาก็ยังอดไม่ได้ที่จะส่งญาณจิตหยั่งเข้าไปในแผ่นศิลาแผ่นนั้น

ข้อความชุดหนึ่งส่งเข้ามาทันที

【ปฐมกาลแห่งยุคบรรพกาล ชนรุ่นแรกเฝ้ามองฟ้าดินสรรพสิ่งแล้วหยั่งรู้มหาวิถี มีผู้เฝ้ามองดวงดาราหยั่งรู้คัมภีร์เซียนดวงดารา มีผู้เพ่งมองขุนเขาหยั่งรู้เทพวิถีสะกดขุนเขา ส่วนผู้สร้างคัมภีร์เซียนบทนี้ หยั่งรู้มาจากเจี้ยนมู่แห่งบรรพกาล...】

เพิ่งเห็นบทเปิดเพียงเท่านี้ บนใบหน้าจ้าวอวี้มู่ก็เผยความปีติคลุ้มคลั่ง นี่คือวิชาธาตุไม้ ดูแล้วลำดับขั้นถึงระดับปฐมเทพแน่นอน!

แต่รอยยิ้มบนใบหน้าเขา ก็เลือนหายไปอย่างรวดเร็วตามถ้อยคำท่อนถัดมา

【...ผู้ใดปรารถนาฝึกวิชานี้ พึงชำระใจให้ใสตัดขาดกิเลสตัณหา ใช้กระบี่หนึ่งเล่มฟันรากแห่งกิเลสทิ้งไป จึงจะได้ใจอันบริสุทธิ์ ผู้มีความมุ่งมั่นอันใหญ่หลวง ผู้มีปัญญาอันใหญ่หลวงเท่านั้น จึงจะฝึกสำเร็จ!】

เห็นประโยคนี้ ใจมุ่งวิถีของเขาถึงกับสั่นคลอนขึ้นมาเส้นหนึ่งอย่างอดไม่ได้ แต่เพื่อมหาวิถีขั้นปฐมเทพ ความสูญเสียเล็กๆ น้อยๆ แค่นี้ เขาไม่ใส่ใจหรอก สำเร็จวิถีแล้วค่อยปั้นร่างกายขึ้นใหม่ก็ง่ายดายแสนสบาย เขาลงมือได้

หากตอนนี้อยู่ในสภาวะสงบเงียบล่ะก็ เขาคงลงมือกลางที่ตรงนั้นไปแล้ว เพื่อยืนยันใจมุ่งวิถีให้เที่ยงตรง

ทว่าเมื่อเขาพลิกไปหน้าถัดไป สีหน้าก็เปลี่ยนเป็นเขียวสลับขาวขึ้นมากะทันหัน จากนั้นก็แปรเป็นสีม่วงปะทุอย่างรวดเร็ว

【...ลงมือฟันไปแล้วใช่ไหมล่ะ? ที่จริงต่อให้ไม่ลงมือ ก็ฝึกวิชานี้ได้เหมือนกันนะ... น่าเสียดาย วิชานี้มีเพียงผู้สืบทอดมรดกเท่านั้นที่บำเพ็ญได้ เจ้าโจรกระจอกตัวน้อย อย่ามัวฝันกลางวันอยู่เลย ตกใจดีไหมล่ะ ประหลาดใจดีไหมล่ะ? ตอนนี้เจ้ากำลังถูกคนไล่ฆ่าอยู่ใช่หรือเปล่า? ฮ่าๆๆ รีบวิ่งเข้าเถอะ ขืนไม่วิ่งล่ะก็ ศพจะถูกเอาไปให้สุนัขกินแล้วนะเออ!】

"ของปลอม! มันเป็นของปลอม!"

จ้าวอวี้มู่เดือดดาลสุดขีด นี่มันฝีมือของไอ้ตัวสารเลวคนไหนกัน ให้ตายเถอะ ตอนนี้เปิดเผยตัวไปแล้ว อยากได้คัมภีร์ลับมรดกอีกสักครั้ง ความเป็นไปได้แทบเหลือศูนย์!