บทที่ 75 บาดเจ็บหลบหนี

จ้าวอวี้มู่ใช้เมล็ดพันธุ์วิญญาณขั้นสามอันล้ำค่าต่อเนื่องอีกแปดเม็ด สกัดเหล่านักพรตแกนทองด้านหลัง ทิ้งระยะห่างออกมาได้อย่างราบรื่น

แต่ในตอนนี้ จ้าวอวี้มู่ที่เดิมตั้งใจจะใช้ยันต์เคลื่อนย้ายมิติ กลับตกอยู่ในความลังเลขึ้นมาทันที

จะหนีไปเดี๋ยวนี้เลย หรือจะเสี่ยงอยู่ในสำนักเทพปฐพีต่อเพื่อตามหามรดกวิชา?

แม้ตอนนี้จะเปิดเผยตัวไปแล้ว แต่ก็เพราะการเปิดเผยตัวของเขานี่แหละ กลับอาจทำให้คนของยอดเขาอักษรวิญญาณตื่นตระหนก จนทำพฤติกรรมทำนองไปตรวจดูตำแหน่งของวิชามรดกสืบทอดของจริงก็เป็นได้

ส่วนที่เขากังวลที่สุดก็ยังคือผู้แข็งแกร่งขั้นทารกวิญญาณ เขาย่อมเป็นไปไม่ได้ที่จะปะทะซึ่งหน้ากับตาเฒ่าบรรพชนขั้นทารกวิญญาณ แต่วิชาหลบเร้นธาตุไม้ของเขาก็พิสดารยิ่งนัก หากตาเฒ่าขั้นทารกวิญญาณไม่คุ้นเคยกับวิชาหลบเร้นธาตุไม้ จะหาตัวเขาเจอก็ต้องใช้เวลาหลายลมหายใจ บวกกับยังมีกระดาษยันต์ป้องกันล้ำค่าอีกใบในมือ เพียงพอจะถ่วงเวลาให้เขาจุดยันต์เคลื่อนย้ายมิติได้สบาย!

อีกอย่าง ก็ไม่แน่เสมอไปว่าจะมีขั้นทารกวิญญาณออกมือ!

เขาขอพนันว่าพวกแกนทองเหล่านี้จะไม่รีบรายงานข่าวให้ตาเฒ่าขั้นทารกวิญญาณรู้เป็นอันดับแรก!

เพราะลองเอาใจเขามาใส่ใจเราดูสิ หากภายในสำนักของตนมีศัตรูขั้นแกนทองขั้นต้นบุกรุกเข้ามา ในเวลานั้นขั้นพลังของตัวเองสูงกว่าศัตรูหนึ่งถึงสองขั้นย่อย ข้างกายยังมีแกนทองระดับเดียวกันอีกหลายคนคอยช่วย ในสภาพแบบนี้ยังจับศัตรูไม่ได้ก็เสียหน้าพออยู่แล้ว ถ้าแย่กว่านั้น อย่างมากก็แค่เชิญผู้อาวุโสแกนทองจากยอดเขาอื่นมาช่วย นั่นก็นับว่าเสียหน้าครั้งใหญ่แล้ว หากยังต้องไปร้องขอให้ตาเฒ่าขั้นทารกวิญญาณออกหน้าอีกล่ะก็ ต่อให้สังหารศัตรูคนนี้ได้ ก็ย่อมถูกเหล่ากองกำลังศัตรูหัวเราะจนฟันหลุด เยาะเย้ยว่าแกนทองไร้น้ำยา เสียหน้าหมดเกลี้ยงโดยสิ้นเชิง!

"เจ้าโจรร้ายอย่าหนี!"

เยวี่ยหมิงสยงโกรธจัด ร่างแปรเป็นแสงดาบสายหนึ่ง วูบวาบสลับตำแหน่งกลางอากาศต่อเนื่องเก้าจุด ทะลุผ่านการพันตูของพืชวิญญาณสองต้นในพริบตา โบกมือทีเดียวก็เป็นกระดาษยันต์สามใบ

งูหลามเพลิงสามตัวถือกำเนิดจากความว่างเปล่า พุ่งเข้าใส่จ้าวอวี้มู่อย่างอวดศักดา

จ้าวอวี้มู่หัวเราะเย็นเยียบ "เจ้าคิดว่าข้าใช้เป็นแค่วิชาธาตุไม้รึ?"

เขาโบกมือเช่นกัน หลาวน้ำแข็งกว่าร้อยเล่มก่อตัวขึ้นในพริบตา พุ่งหวีดหวิวเข้าใส่งูหลามเพลิง!

ทั้งสองฝ่ายปะทะกันอย่างรุนแรงในทางเดิน คลื่นพลังเวทอันรุนแรงกวนทางเดินจนปั่นป่วน แม้งูหลามเพลิงจะยังเหนือกว่าอยู่ขั้นหนึ่ง แต่สีหน้าเยวี่ยหมิงสยงกลับดำคล้ำลงมา

ผู้อาวุโสสามท่านข้างๆ ก็มองเยวี่ยหมิงสยงอย่างพูดไม่ออก

เพราะงูหลามเพลิงของเขาใช้ออกมาจากกระดาษยันต์ การควบคุมหยาบกระด้างเกินไป ทุบทางเดินจนพังถล่ม ดินทรายทลายลงมา แถมเปลวเพลิงยังก่อแนวไฟขวางอยู่เบื้องหน้า กลับกลายเป็นขัดขวางไม่ให้พวกตนรุดหน้าอย่างรวดเร็วเสียเอง

ถ้าไม่ใช่เพราะรู้ดีว่าเยวี่ยหมิงสยงไม่มีทางเป็นหนอนบ่อนไส้ ผู้อาวุโสหลายท่านคงจับกุมเยวี่ยหมิงสยงกันตรงนั้นเลย!

"แตกไป!"

เยวี่ยหมิงสยงหัวเสียอยู่ในใจ บังคับสมบัติเวททะลวงเบื้องหน้า เปิดทางเดินขึ้นใหม่อีกครั้ง แต่จ้าวอวี้มู่ก็ทิ้งระยะห่างออกไปอีกช่วงหนึ่งแล้ว

พวกเขารีบเร่งไล่กวดเท่าไร ก็ยังไม่อาจหยุดจ้าวอวี้มู่ไม่ให้ทะลุม่านแสงชั้นสุดท้ายออกไปได้

ที่นี่เป็นสถานที่ตีฝ่าด่านจริงๆ ไม่ได้มีของวิเศษอะไรอยู่ ค่ายกลป้องกันที่วางไว้แต่เดิมจึงไม่ได้แข็งแกร่งนัก ตอนนี้กลับกลายเป็นปล่อยให้ศัตรูหนีออกไปอย่างรวดเร็ว น่าเดือดดาลยิ่งนัก

เมื่อจ้าวอวี้มู่พุ่งทะลุปากถ้ำออกมา สมบัติเวทสามชิ้นก็จู่โจมเข้าใส่ซึ่งหน้าทันที!

ในนั้นมีกระบี่เล่มหนึ่ง เป็นสมบัติเวทระดับขั้นสามคุณภาพสูงเช่นเดียวกัน!

สีหน้าจ้าวอวี้มู่ไม่เปลี่ยน เขาคาดเดาภาพนี้ไว้นานแล้ว กระบี่วิเศษเล่มหนึ่งถูกปลุกเสกออกมาพร้อมกัน

กระบี่วิเศษสกัดกระบี่คุณภาพสูงเล่มนั้นเอาไว้

ส่วนสมบัติเวทอีกสองชิ้นที่เหลือ จ้าวอวี้มู่ก็หยิบกระดาษยันต์ออกมาปึกหนึ่ง ไม่พูดพร่ำทำเพลงเหวี่ยงออกไป

ตรงปากถ้ำระเบิดคลื่นการต่อสู้อันรุนแรงขึ้นทันที เสียงสะเทือนกึกก้องแผ่กระจายไปทั่วสารทิศ!

ฟู่ฉางชิงพูดด้วยสีหน้าเย็นชา "ที่แท้ก็เจ้า จ้าวอวี้มู่ เพิ่งทะลุแกนทองขั้นต้น ก็มีกำลังรบระดับขั้นกลางขั้นสูงสุดแล้ว สมเป็นอัจฉริยะขั้นพิเศษจริงๆ แต่วันนี้พวกเราจะให้เจ้ามาแล้วไม่ได้กลับ ให้สำนักหวินหยางได้ลิ้มรสความเจ็บปวดจากการสูญเสียอัจฉริยะกันให้เต็มอิ่ม"

จ้าวอวี้มู่สัมผัสได้ว่าฟู่ฉางชิงมีเพียงแกนทองขั้นกลางขั้นสูงสุด เขาก็ยิ่งไม่ตื่นตระหนก ส่วนอีกสองคนเป็นแค่แกนทองขั้นต้น เขาไม่เห็นอยู่ในสายตาเลยด้วยซ้ำ

เขาใช้สมบัติเวทประสานกับวิชา กระดาษยันต์ และเมล็ดพันธุ์วิญญาณ สู้กับทั้งสามอย่างสูสีผลัดกันรุกรับ พลางสู้พลางถอย

แต่ในตอนนี้ นักพรตแกนทองอีกสี่ท่านกำลังจะพุ่งออกมาจากปากถ้ำ หากถูกทั้งเจ็ดรุมล้อมตี ต่อให้จ้าวอวี้มู่แข็งแกร่งแค่ไหนก็ต้องกล้ำกลืนความแค้นพ่ายแพ้!

ฟู่ฉางชิงตะโกนบอกเยวี่ยหมิงสยงกับพวก "เปิดค่ายกล! มันหนีไม่รอดแน่!"

ฉับ!

ผู้อาวุโสลำดับห้า ลำดับเก้า สามท่านตอกอักขระค่ายกลออกไปพร้อมกัน ตกลงสู่ค่ายกลตรงปากถ้ำ มหาค่ายกลวงหนึ่งถูกกระตุ้นทำงานขึ้นอย่างรวดเร็ว

บนใบหน้าของทุกคนล้วนเผยสีหน้ามั่นใจว่าชนะแน่นอน

ทว่าเมื่อค่ายกลลอยตัวขึ้น มุมปากของจ้าวอวี้มู่ ก็ยกขึ้นมาหนึ่งส่วนเช่นกัน

เห็นเขาพุ่งตรงเข้าหาทิศหนึ่งของค่ายกล

บนใบหน้าฟู่ฉางชิงเผยแววเยาะหยันขึ้นเส้นหนึ่ง แต่ความเยาะหยันยังแผ่ไม่ทันถึงครึ่งใบหน้า จ้าวอวี้มู่ก็ราวกับแสงไหลสายหนึ่ง ทะลุผ่านการสกัดของค่ายกลไปอย่างง่ายดาย

ทุกคนตกตะลึง พอมองให้ละเอียด ตรงนั้นกลับมีโพรงทะลุสูงเท่าตัวคนอยู่หนึ่งช่อง เป็นไปได้ยังไงกัน?

"บัดซบ เกิดอะไรขึ้น?" ฟู่ฉางชิงคำรามเดือดดาล ไม่มีเวลาครุ่นคิดเรื่องค่ายกล รีบไล่ตามขึ้นไปทันที

คนอื่นๆ ก็ชะงักไปครู่หนึ่งก่อนได้สติ ไล่ตามขึ้นไปเช่นกัน

ฟู่ฉางชิงมองจ้าวอวี้มู่ที่เหินหนีด้วยสายตาเย็นเยียบ ต่อให้หนีออกจากค่ายกลได้ก็ไร้ประโยชน์ ความได้เปรียบด้านจำนวนคนของพวกเขามีมหาศาล!

จริงดังคาด จ้าวอวี้มู่ยังบินไปได้ไม่ไกล สมบัติเวทเจ็ดชิ้นก็จู่โจมเข้าใส่จ้าวอวี้มู่พร้อมกัน ด้านหลังยังตามมาด้วยกระดาษยันต์ วิชา กระทั่งของวิเศษแบบใช้ครั้งเดียวทิ้งอีกจำนวนหนึ่ง

สีหน้าจ้าวอวี้มู่เปลี่ยนวูบ รีบปลุกเสกโล่อุปกรณ์วิญญาณขั้นสามคุณภาพสูงชิ้นหนึ่งออกมา พร้อมให้กระบี่วิเศษคุ้มกันรอบกายตัวเอง

ตูม! ตูม! ตูม!

วิชาอันรุนแรงระเบิดประทุ กลืนจ้าวอวี้มู่จมหาย พลานุภาพน่าสะพรึง เฉือนพื้นดินโดยรอบหายไปก้อนมหึมา ฝุ่นควันฟุ้งตลบ

ทว่าเงาร่างสีเขียวร่างหนึ่ง กลับเดินโซซัดโซเซออกมาจากในนั้น

โล่ศาสตราเวทที่เพิ่งปลุกเสกแตกสลายไปแล้ว สมบัติเวทในมือแสงวิญญาณหม่นมัว เสื้อคลุมเวทบนตัวก็ขาดเป็นรูโหว่ แม้แต่แขนของเขายังมีเลือดไหลโกรกๆ

สภาพนี้ดูอนาถาสุดขีด

ทว่าภายใต้การรุมล้อมโจมตีของทุกคน เขากลับยังรอดชีวิตมาได้

แต่ฟู่ฉางชิงกับพวกกลับยินดียิ่ง ยิ่งอีกฝ่ายแข็งแกร่งเท่าไร หากสังหารหรือกระทั่งจับเป็นได้ รางวัลที่สำนักจะมอบให้ย่อมไม่น้อยตามไปด้วย!

ทว่ายังไม่ทันที่พวกเขาจะดีใจ ตอนนี้จ้าวอวี้มู่ก็มาถึงบริเวณใกล้ต้นไม้วิญญาณต้นแรกแล้ว!

ภายใต้สายตาอ้าปากค้างของทุกคน จ้าวอวี้มู่ร่างแปรเป็นแสงเขียว หลอมเข้าไปในต้นไม้วิญญาณในคราวเดียว จากนั้นก็เหินเร้นธาตุไม้จากไปในพริบตา!

"นี่มัน... การหลบเร้นธาตุไม้! แม่มันสิ มันมีอิทธิฤทธิ์แบบนี้ได้ยังไงกัน!" เยวี่ยหมิงสยงตาแทบฉีก!

"ใจเย็น มันมีอิทธิฤทธิ์ล่วงหน้าแล้วยังไงล่ะ? พลานุภาพย่อมไม่แข็งแกร่งเท่าระดับทารกวิญญาณแน่นอน ครั้งหนึ่งเหินเร้นไปได้ไม่ไกลเด็ดขาด แถมมันบาดเจ็บ ของวิเศษเสียหาย กำลังรบลดฮวบ หนีไม่รอดหรอก! พวกเราแยกกันลงมือเดี๋ยวนี้!" ฟู่ฉางชิงเอ่ยขึ้น

"ได้!"

ทั้งเจ็ดแยกออกเป็นเจ็ดทิศทางในพริบตา ญาณจิตแผ่กว้าง ราวกับตาข่ายผืนมหึมา กวาดผ่านต้นไม้วิญญาณทีละต้นๆ!

เจ้าจ้าวอวี้มู่นั่นถึงอย่างไรก็เป็นแค่แกนทองขั้นต้น คลื่นของการหลบเร้นธาตุไม้แผ่วเบาก็จริง แต่ใช่ว่าจะไม่มีเลย ภายใต้การจงใจตรวจสอบอย่างจริงจัง ก็ยังพบร่องรอยเบาะแสได้ บวกกับสภาพของจ้าวอวี้มู่ที่ย่ำแย่ ยากจะหนีพ้นการล้อมจับของทุกคนแน่นอน การจับตัวได้เป็นเพียงปัญหาเรื่องเวลาเท่านั้น!

จ้าวอวี้มู่ที่กำลังเหินหนีเองก็รู้ดีว่าเวลาของตัวเองเหลือไม่มาก วิชาหลบเร้นธาตุไม้หากอยู่ในป่าดงดิบ ย่อมเป็นยอดวิชาแห่งการหลบหนีโดยแท้ แต่ที่ยอดเขาอักษรวิญญาณนี้ ต้นไม้วิญญาณแม้จะมาก แต่ความหนาแน่นแค่ปานกลาง แถมลำดับขั้นส่วนใหญ่ก็ไม่สูง ยากจะกลบเกลื่อนพลังวิญญาณระดับแกนทองของเขาได้ ตอนนี้เขาก็คือกำลังวิ่งแข่งกับเวลา ว่าจะอาศัยเวลาเฮือกสุดท้าย คว้าโอกาสสุดท้ายเอาไว้ได้หรือไม่